De grensoversteek Argentinië-Chili

(25-27feb) Vanuit El chantén staken we de grens over naar Chili. Deze bordercross was enkel mogelijk te voet, of moeizaam met de fiets. Het was een trip van 3 dagen waarbij we een boot moesten nemen. Omdat de boot geen vaste planning heeft en heel afhankelijk is van het weer weet je niet hoeveel dagen je op de afgelegen plek gaat moeten wachten. We vertrokken dus met een rugzak met voldoende eten.

De eerste dag was al meteen prachtig. Het landschap is plots anders dan in El chantén. We sliepen op een mooi plekje langs het meer tussen de paarden, vlak naast de kleine, afgelegen grenspost van Argentinië. We leerden een groep fijne mensen kennen die dezelfde oversteek maakten, maar dan met de fiets.

We checkten de volgende ochtend uit in Argentinië in een klein kamertje bij een officier met een dik boek die officieel onze namen noteerde en ons paspoort bestempelde. Vervolgens moet je op dezelfde dag in Chili inchecken. Die grenspost ligt 20km verder.

In Candellario Mancilla konden we kamperen en wachten op de komst van de kleine ferry. Deze plek was magisch! Het ‘dorpje’ dat bestaat uit 3 huizen, is vernoemd naar een man die 80 jaar geleden deze afgelegen plek koos om huisjes op te bouwen om met zijn familie te gaan wonen. Hier wonen nog zijn vrouw, en twee zonen en de vrouw van een van hen. Een van de twee zonen werkt op de grenspost en de andere brengt toeristen tegen een vergoeding met zijn pickup naar de grens met Argentinië. Voor 0,50€ konden we vers gebakken broodjes met confituur kopen. De vrouw, die enkel Spaans sprak deed veel moeite om ons wat Spaans bij te leren. De groep werd voorgesteld aan de grootmoeder van 96 jaar omdat zij nog zo weinig sociaal contact had vanwege hun afgelegen verblijfplaats. Zij nodigde ons uit in hun huisje voor een babbeltje.

Vandaag leerden we Simon kennen. Iemand van Gent waarmee we 2,5 week verder samen reizen!

Deze avond maakten we een ongelooflijke maansopgang mee, die natuurlijk moeilijk op beeld vast te leggen was 😁.

De volgende dag was een rustige dag op deze plek. We wisten dat de boot misschien savonds kon komen. We lieten de tent zo lang mogelijk staan, want niets was zeker. We vernamen dat de boot toch pas een dag later zou komen vanwege het weer. Plots werd er gezegd dat de boot toch onderweg was. Toen ontstond er een hele rollercoaster van verschillende informatie over op welke dag en welk uur de boot de oversteek zou maken. Het was echt een komische situatie hoe verschillende mensen informatie gingen halen bij de kapitein en hoe iedereen met nieuwe, totaal andere informatie terug kwam bij de groep met 2 minuten ertussen.

Eind goed al goed: we vertrokken diezelfde avond in het laat naar de overkant van het gigantische meer, maar de golven op het meer hadden we toch allemaal onderschat! De golven die over de boot vlogen deden uitschijnen dat we in een onderzeeër waren. Het was een boottocht van 1u45 minuten waarvan het grootste deel in het donker.

In Villa O’Higgins aangekomen vonden we de weg naar een hele fijne camping die niet toevallig ook van de kapitein was. Hier begint de Carretera Austral, of route 7. Een prachtige route van 1200 km, populair bij toeristen om met de fiets of de auto te doen. Ons plan is om deze route met zijn bijhorend highlights al liftend/bussend af te leggen.