La Paz

We arriveerden in La Paz vol verwachting. Ik had al veel gehoord en gelezen over de stad en toen we in de ochtend arriveerden met zicht over alle lichtjes in de vallei werden we meteen fan. De stad met 850 000 inwoners bevindt zich op een hoogte van 3500 tot 4000m en je kan je makkelijk verplaatsen met één van de tientallen kabelbanen!

Dit is zeker een favoriete activiteit van ons met de vele mooie uitzichten over de stad. Zo zijn we op zondag naar de wekelijkse gigantische markt gegaan in El Alto, het hoge deel van de stad. Deze markt is de grootste van Bolivië (en misschien wel de wereld?). Alles is hier te koop: kleren, specialiteiten, auto-onderdelen, motors, medicijnen, gekopieerde dvd’s, usb sticks met muziek, willekeurige rommel, afstandsbedieningen voor elk tv model, leren jassen, … je kan er zelfs tattoo’s laten zetten! Wel is de kwaliteit afwachten als de tattoo-studio een kruiwagen en een plastiek tuinstoeltje is. Na twee uur rondwandelen hadden we nog niet alles gezien. Ik heb een nieuwe t-shirt gekocht voor €2,50 en Margo een pak van 240 kauwgums voor 60 cent.

Daarna zijn we rechtstreeks vertrokken naar een show van Cholitas Wrestling. Een act waar niet alleen mannelijke boksers elkaar op de grond gooien maar ook de vrouwen, in traditionele kleren compleet met rok, lange vlechten, sandalen en bolhoed. Hoewel het zeker toneel is, waren het toch indrukwekkende stunts en zag het er ook vaak pijnlijk uit hoe ze elkaar op de grond gooiden in de ring.

De volgende dag hebben we een wandeltour gedaan met een super enthousiaste gids die ons meer vertelde over de speciale gewoontes en plaatsen in La Paz. Één van die tradities is regelmatig offers doen aan patchamama (moeder aarde), dit kan zijn voor goed geluk, gezondheid, voor het bouwen van een nieuw huis, … Dan verbranden ze enkele planten met suikerfiguurtjes en een dode babylama. Volgens legende gebruikte ze soms voor het bouwen van een groot gebouw geen lama’s maar mensen! Daklozen werden dan uitgenodigd en dronken gevoerd op het feest om ze dan levend te begraven met zand of beton! Blijkbaar zou het nu niet meer gebeuren…

Dan is er ook nog de San Pedro prison, deze gevangenis wordt wel de vreemdste gevangenis ter wereld genoemd. Deze ligt in het midden van La Paz vlak naast ons hostel. Gevangenen moeten hier inkom betalen en hun eigen cel kopen of huren. Vrouwen en kinderen mogen vrij binnen en buiten omdat ze er ook wonen. Binnen de muren zijn geen bewakers dus de gevangenen hebben hun eigen besturingssysteem waarbij ze overtreders zelf een kopje kleiner maken. Er zijn restaurants en winkeltjes uitgebaat door gevangenen om geld te verdienen, zonder geld overleef je niet omdat er te weinig eten voorzien wordt. Ook zou in deze gevangenis de beste cocaine gemaakt worden. 20 jaar geleden kon je als tourist een tour doen in de gevangenis met als gids Thomas, een Engelse smokkelaar die er 4 jaar vast zat, en als je genoeg betaalde kon je er zelfs de nacht spenderen om te feesten! Marching powder is een boek over Thomas zijn 4 jaar in de gevangenis. Superfascinerend en schokkend, het is bijna niet te geloven dat het waargebeurd is, echt aan te raden om te lezen!

De tours in gevangenis zijn niet meer, maar een andere vreemde attractie is Death Road: met een mountenbike 60km bergaf rijden op een weg waar meer dan 4000 mensen zijn overleden. Deze veel te smalle weg was tot 2006 in gebruik als hoofdweg in tweerichtingsverkeer, maar de steile afgronden zorgden dat er geen ruimte was voor fouten. Nu is het vooral nog gebruikt voor fietstours maar ook hierbij gebeurden nog ongelukken. Op 15 jaar zijn er ook al 40 mensen overleden, maar vaak door onvoorzichtigheid. Zo was de laatste persoon zichzelf aan het filmen tijdens de rit waardoor hij over de rand was gereden…

Met een beetje voorzichtig te zijn viel het wel mee, en de omgeving was prachtig. Beginnen hoog in de bergen op 4000m en eindigend in de jungle op 1500m, waar we konden afkoelen in een zwembad.

Dan was het tijd voor de grote uitdaging: het beklimmen van Huayna Potosi. Deze berg van 6088m is vrij toegankelijk voor onervaren mountaineers, maar dat maakt hem nog niet makkelijk. De eerste twee dagen vallen mee, vooral acclimatisatie op 4500m en 5200m en een initiatieles ijsklimmen. Maar dag drie staan we op om 12u ‘s nachts om de resterende 888m te beklimmen op sneeuw, een tocht van 6u. Omdat er weinig zuurstof is gaan we traag. Het eerste deel ging goed bij mij, maar Margo had veel last van vermoeidheid en misselijkheid en was niet zeker of ze verder kon. Maar halfweg draaiden de rollen om, Margo klom op haar gemak de berg verder op maar ik moest bijna kruipen terwijl ik uitgeput moest happen naar adem. Gelukkig hebben we de top beide gehaald! We waren op tijd voor zonsopgang en het zicht was fantastish.

De weg terug tot 4500m was nog vermoeiend en we waren blij om terug in La Paz wat te rusten voor we ‘s avonds gingen feesten met onze nieuwe vrienden gemaakt op Huayna Potosi. De laatste dag hebben we wat uitgerust en Valle De Las Ánimas bezocht. Mooie rotsformaties aan de rand van de stad.

Voor we de bus namen naar de Amazone gingen we nog lunchen in Popular Cocina Boliviana. Dit is een superfancy lunchspot met hoogstaande gerechten gebaseerd op de boliviaanse keuken. Er is geen reservatiesysteem dus we moesten een half uur op voorhand al in de rij staan wachten en hopen dat er plek was bij opening. Gelukkig konden we binnen in de eerste shift en we gingen zitten aan de toog met zicht over de keuken. Dat ze de gerechten vlak voor onze neus dresseerden maakte de ervaring nog specialer!

De drie gangen waren heerlijk, niet slecht voor een prijs van €12! Enkele uren later zaten we op de nachtbus richting de jungle. Maar we wisten dat we erna terug zouden keren naar La Paz, want we zijn het er nog niet beu.