Koffie en thermale baden

Guatapé, drie uur van Medellin, is een kleurrijk dorp. Elk huis heeft een mooie beschilderde boord onderaan en er rijden supermooie tuktuks rond als taxidienst. Het dorp is gelegen in aan een speciaal kleiachtig meer. We verbleven er twee nachten.

Guatapé is vooral bekend wegens een grote monoliet in de buurt waar trappen in verwerkt zijn om hem te beklimmen. 670 treden en dan heb je een bangelijk uitzicht over het coole meer met z’n kronkelige vorm en eilandjes.

Vervolgens werden we op straat nog overtuigd om een bootritje op het meer te maken. Het was een leutig ritje, dat niet heel veel voorstelde. Het bovenaanzicht op het water is veel indrukwekkender dan op het water zelf.

Vanuit Guatape, reis je sowieso eerst terug naar Medellin. Desondanks ons oorspronkelijk plan was om meteen verder te reizen en niet langer in Medellin te blijven, bleven we toch nog 4 nachten langer in de stad! Alexander had gehoord dat je er een barista cursus kon volgen en wou dit graag doen. De cursus die hij koos bestond uit 10 uren, op 3 dagen. Hij leerde verschillende koffietechnieken en ‘late art’. Maak u geen zorgen over de felblauwe kopjes koffie, hij deed niets mis; ze oefenden de late art heel erg vaak op blauw gekleurd water met zeepschuim als melk om geen melk en koffie te verspillen. Ik ben zelf niet echt in de ban van koffie dus besloot de cursus niet te volgen maar ik had achteraf was spijt. Mijn persoonlijke barista zal mij dan maar de ‘late art’ thuis moeten aanleren.

Er is een groot park naast Medellin waar je naartoe kan met een kabelbaan. Je vertrekt in de gigantische stad, je gaat naar boven en wanneer je over de rand van de berg gaat zit je plots boven een drukbebost park. Je wordt dan afgezet helemaal aan de andere kant van het park. Aan de hand van onze hike-kaarten maakten we een route waarbij we terugwandelden naar de stad ipv de kabelbaan terug te nemen. Toen we bijna aan de rand waren van het park aan de andere kant ontdekten we dat de kaarten ongelijk hadden en dat we langs daar het park onmogelijk uit konden. Dat betekende dat Alexander te laat zou zijn voor zijn eerste les. We hebben de kortste weg helemaal terug naar de kabelbaan gelopen/gewandeld: 5km, waardoor hij uiteindelijk toch nog net op tijd was.

We gingen naar de markt om alle speciale tropische fruitjes te proberen.

We hebben ook een botanische tuin bezocht.

Dit is een plein met allemaal gezellig stevige beelden van Botero.

Op de laatste avond zijn we uitgenodigd door een Belg die om de 6 weken 4 weken in Colombia werkt, die we de week voordien hadden leren kennen, om op restaurant te gaan met drie andere mensen die hij had leren kennen. 3 Nederlanders, een Nederlandstalige avond dus! Het was een chique steak restaurant was ons verteld. Wat we niet wisten was dat het een super gek ingekleed restaurant was met allemaal zot verkleedde acteurs en dansers en een live band. Zoals een nar die kwam twerken op onze tafel tijdens het eten. De drie vrouwen aan tafel werden gekroond en kregen een lint met ‘eer van het huis’. Uiteindelijk mondde het uit is een echt dansfeest.

We namen een bus van Medellin naar Salento. Een busrit van 8u die we besloten om overdag te doen ipv ‘s nachts omdat we anders pas om 1u ‘s nachts in Medellin konden vertrekken en dat leek ons niet zo veilig met al onze spullen.

Salento is een gezellig, opnieuw zeer kleurrijk dorpje gelegen in de koffieregio. Ik dronk bijna nooit koffie voorheen, maar ik begin hier in Colombia toch aan mijn koffieverslaving te werken. Papa zal trots op mij zijn!

We ontmoeten hier 2 vrienden terug van in de Spaanse school in Sucre in Bolivia, 2 maanden geleden. Super leuk! We zijn een lokaal traditioneel caféspel gaan spelen. Je moest met een zware platte metalen schijf in een vak vol klei gooien van op 10 meter afstand. In het midden van de klei zat een kleine metalen cirkel en op die cirkel lagen driehoekjes met buskruit. Als je in de klei gooit heb je een punt, als je in de cirkel kan gooien heb je 6 punten en als je terwijl nog een explosie kan veroorzaken heb je nog 3 punten extra. Hilarisch spel. Alexander was de duidelijke winnaar!

We gingen op bezoek bij een koffieboerderij waar we een uitgebreide, leerrijke en enthousiaste tour kregen over de koffieplantage, het drogen, branden en zetten van koffie. We mochten onze eigen koffiebonen plukken in de plantage. We waren gelukzakken want de bloemen aan de koffieplant stonden in bloei en die bloeien maar drie dagen per jaar!

De ‘Willy’s’ brengen je overal naartoe in de buurt. Dit zijn old school kleurrijke jeepkes die als taxi’s functioneren. Je zou denken dat er zo’n 8 personen in de jeepjes passen, maar in Colombia passen daar gemakkelijk 13 mensen in. Goed aandrukken en de laatste gaan er vanachter aanhangen.

Salento staat ook bekend voor de Cocoravallei die daar gelegen is. Dit is een vallei met waxpalmen. Dit is de grootste palmboom soort in de wereld. Ze worden tot 60m hoog.

Naast de vallei is ook een nationaal park Parque nacional de los Nevados, waar je meerdaagse hikes kan doen. Aangezien dat lang geleden is wouden we daar gebruik van maken. Alexander stelde zelf een route op door het park, met overnachtingen in finca’s (landgoed). Over de finca’s vind je op het internet niets terug dus besloten we er gewoon heen te gaan en te hopen op een beschikbaar bed, anders konden we nog steeds terugkeren, want heen was enkel 9km. We waren er ons bewust van dat we flexibel gingen moeten zijn met de planning van de komende dagen.

Al snel bleek dat de grond vrij modderig was, en dit werd erger en erger en als je dacht dat het niet erger kon worden werd het nog erger. Over de 9km moesten we ook zo’n 1250 hoogtemeters trotseren dus het was echt glibberen naar boven. We kwamen maar 2 andere groepjes hikers tegen, maar vooral veel paarden die de modder nog sappiger maken en opmengen met stront. Met onze niet waterdichte trail runners, en die van Alexander die zo zijn afgesleten dat ze al heel wat grip verloren zijn, moesten we letten op elke stap die we zetten en waren we enorm traag. Meer dan 7u deden we over een kleine 9km. Daarbij was het ook bijna de hele dag aan het regenen, was het uitzicht zeer bewolkt en was er geen palmboom in het park te bespeuren. Maar we zetten door met natte voeten en bereikten uiteindelijk de finca op 3500m waar we een warme maaltijd en bed geserveerd kregen. Oef, want teruggaan was geen optie meer. Er verbleven nog twee andere koppels waar we een gezellige, koude avond mee spendeerden.

Wij besloten om de volgende dag terug te keren langs de weg waarvan we gekomen waren, ipv nog 2 dagen verder te gaan. Ons schoeisel was niet geschikt voor dit terrein. We wisten niet of de komende 2 dagen even modderig gingen zijn, maar als het even modderig was zouden we te traag zijn voor de afstanden die we moesten afleggen. Het naar beneden glibberen ging stukken sneller dan naar boven! Het weer zat beter mee en de modder was misschien zelfs een beetje minder!

Beneden aangekomen gingen we rechtstreeks naar de populaire Cocoravallei, zonder de omweg van 3 dagen. 🤪

De vallei was prachtig, maar wel heel toeristisch ingericht met veel foto-spots en wandelpaden. Het omgekeerde van wat we net hadden gehad op onze tweedaagse! Het mooiste waren de ongeschonden gebieden met palmen rondom gelegen. Het was wel echt indrukwekkend!

Deze prachtige hangmat was zo welkom na onze vermoeiende twee-daagse, maar we werden er al snel uitgekeken door Colombiaanse Instagram-modellen. Deze hangmat is om te poseren en duidelijk niet om uit te rusten! 😝

Er was ook een cool hand om foto’s op te nemen. We besloten om hier tien minuten voor in de rij staan aan te schuiven, maar vroegen blijkbaar aan de verkeerde persoon om foto’s van ons te trekken want hij heeft alle palmbomen kunnen ontwijken. 🤦🏼‍♀️🤣

We zetten onze tocht door Colombia verder met de bus naar Santa Rosa. Een iets minder populaire bestemming maar ik had vernomen dat daar natuurlijke warmwaterbronnen zijn, omgetoverd tot thermen in een prachtige natuurlijke omgeving. We konden niet kiezen tussen de 2 verschillende dus hebben we maar twee dagen uitgetrokken om ze beiden te bezoeken.

De eerste; termales de Santa Rosa is gelegen bij een ongelooflijk coole waterval! De baden zijn gevuld met natuurlijk warm water, maar zijn wel aangelegd. Deze zijn makkelijk te bereiken, goedkoop en niet heel groot waardoor het er wel druk is. Maar de waterval was zo cool, waardoor we het zeker de moeite waard vonden.

De tweede; termales de San Vicente zijn een uurtje rijden op een onverharde weg. Een heel hobbelige rit die weer wordt gedaan in een jeep. Een onaangename rit, maar door een mooi landschap van groen begroeide bergen. Je wordt afgezet midden tussen die groene bergen in een oase van warmwaterbronnen. Deze thermen zijn moeilijker te bereiken en iets duurder en veel natuurlijker. De baden worden gevuld door een rivier van 80•C en worden dus aangelengd met koud water. Er was een bad waar belletjes opborrelen van een warmwaterbron onder uw voeten.

Er zijn natuurlijke stoombaden. Dit zijn huisjes over de rivier gebouwd waardoor de stoom van de rivier door de planken het huisje vult. De bergen rondom zijn prachtig, hier en daar een waterval in de verte, en door de bomen in de verte zie je ook stoom opstijgen van warm water.

We vonden San Vicente zeker de beste, maar zijn blij dat we ze allebei gedaan hebben en in deze volgorde!

Santa Rosa staat bekend om zijn lekkere chorizo’s dus die zijn we ook nog gaan proeven in een schattig restaurant van twee traditionele chorizo-meneertjes.

Momenteel zitten we 8u op de bus naar de hoofdstad Bogota!