We hadden in Peru al stevig gestapt, maar er stond nog één hike op onze todo lijst: de Huayhuash trek. Deze hike heeft een beetje een legendarische status wegens zijn moeilijkheid en schoonheid. De klassieke 8-daagse route is een lus diep in de bergen ver van de bewoonde wereld, enkel op dag 5 is er een dorp waar het mogelijk is om supplies te kopen. Je bent heel de tijd op een hoogte tussen 4000m tot 5000m en elke dag is er een bergpas waar je over moet. Acclimatisatie is essentieel. Deze factoren maken dat de meeste mensen deze hike doen met een tour, en dat was ook ons plan. Deze tours regelen alles en beschikken over ezels die al het kampeermateriaal en eten meebrengen. Overdag wandel je dus met een klein rugzakje tot de volgende campsite waar je tent al klaarstaat, je krijgt drie warme maaltijden per dag en extra snacks. Er is zelfs een ’emergency horse’ moest je niet meer verder kunnen of in geval van nood. Klinkt niet slecht, en omdat we al zo veel zelfstandig gewandeld hadden wouden we ook wel eens als prinsesjes hiken! 🫅👸
Helaas bleek een tour vinden moeilijker dan verwacht. De dag dat we in Huaraz aankwamen was er net een groep vertrokken en de volgende was pas vier dagen later. Zo lang wouden we niet wachten want de stad Huaraz was niet plezant en dan zouden we geen tijd meer hebben in Lima, de hoofdstad van Peru. Dus de zoektocht naar een tour die eerder zou vertrekken begon en we vonden al snel twee die al twee dagen later zouden vertrekken. Wat volgt was een hele soep waarvan ik de details achterwege zal laten. Het komt er op neer dat we belogen waren dat ze een groep hadden en dan last minute als smoes hadden verzonnen dat we niet de volgende ochtend zouden kunnen vertrekken wegens een sneeuwstorm! Haha, we waren het zo beu dat we toen beslisten om het gewoon zelf te doen. Die avond zijn we nog een tent en slaapzakken gaan huren en hebben we voor vijf dagen eten gekocht, de volgende ochtend hadden we vervoer geregeld en we werden afgezet aan de start rond 10u. Onze rugzakken waren zwaar en we vonden het spannend. Geen prinsesjes dus, maar de zwaar mannen op stap! 🦵💪
Het was vermoeiend maar het was goed te doen, we waren uiteindelijk blij op onszelf te zijn. De hikes voordien hebben ons goed voorbereid dus we waren fit en voldoende geaclimatiseerd. Ook vielen de afstanden per sectie wel mee, dus elke dag hadden we ruim voldoende tijd en waren we meestal in de vroege namiddag al op de volgende kampplek.
De eerste twee dagen begonnen in een groene omgeving die wat weg had van Schotland. Af en toe kwam er al een besneeuwde bergtop piepen, maar het bewolkte weer hinderde het zicht vaak. De eerste nacht werd ons gehuurd materiaal al op de proef gesteld met veel wind en regen. Geen probleem want we zaten gezellig warm en droog.
Op eind dag twee kampeerden we naast een meer met een geweldig zicht over vier gigantische bergtoppen met gletsjers. De 2e hoogste berg van Peru staat hier (Yerupajá, 6635m), en het hoogteverschil tussen het meer en de bergtop is meer dan 2000m! Toen we s’ ochtends naar buiten keken werden we begroet door deze giganten in een prachtige zonsopgang.
De volgende dagen waren prachtig met elke dag verschillende panoramische uitzichten. Onderweg leren we twee groepen kennen die dezelfde route volgen met een tour, dus we konnen zien wat we misten. We waren vooral jaloers op hun vers eten want groenten en fruit zat er bij ons niet in.
Het weer zo hoog in de bergen was ook heel onvoorspelbaar, we hebben veel onweer gehad. Bliksem met regen, sneeuw of hagel zorgen voor extra sensatie. Dag vier was het ergste. Na onze tent rechtstond was ik nog even een bergpas opgewandeld om te kijken naar een andere vallei. Ik was nog geen kwartier boven of er barste een onweer uit met gietende hagel. Het dal kleurde snel wit en tegen dat ik terug bij onze tent was lag er een dik hageltapijt.
Dag vijf verbleven we in het dorpje waar we ons trakteerden op een paar warme maaltijden bij een supervriendelijke Peruviaanse thuis.Toen waren we ambitieus en stapten we sectie 6 en 7 op één dag, zo zouden we nog drie dagen in Lima hebben. Achteraf gezien was dit misschien iets te vermoeiend maar het is gelukt, we kwamen net voor donker op de laatste kampeerplek.
Toen waren we ambitieus en stapten we sectie 6 en 7 op één dag, zo zouden we nog drie dagen in Lima hebben. Achteraf gezien was dit misschien iets te vermoeiend maar het is gelukt, we kwamen net voor donker op de laatste kampeerplek.
De volgende dag stonden we vroeg op en wandelden we het laatste stuk. We vonden al snel vervoer naar Huaraz om een rustige namiddag te hebben voor de nachtbus opstapten naar Lima!
Lima is volgens vele niet per sé de moeite, wij hadden er toch zin in. Lima staat bekend voor zijn culinaire hoogstaandheid en het valt ook meteen op dat deze stad veel meer ontwikkeld is dan de rest van Peru. Ons hostel was voor een park waar meer dan 300 katten leven, verzorgt door vrijwilligers. Deze katten leven als een koning en genieten van constante aandacht van de passerende mensen die natuurlijk niet kunnen laten ze even te aaien. Margo was ook blij!
We aten lekkere ceviche (rouwe vis) als lunch. Later gingen we naar een eerder fancy restaurant met zicht op de ruines van een pyramide om pisco sour te drinken en Rocoto Relleno te eten, een ander typisch gerecht. Superlekker maar ook superpikant. We verwachtten een gevulde paprika maar het bleek een gevulde hete peper te zijn! De ober wist duidelijk op het juiste moment te vragen of we water wilden. Ook hebben we nog een fonteinpark bezocht.
Zo sloten we niet alleen Peru in stijl af, maar ook Zuid-Amerika. Volgende bestemming: Centraal-Amerika beginnend in Panama. Het was al een super geslaagde reis en hoewel we zeker ook zin hebben in Centraal, denken we toch dat het anders gaat zijn (iets minder avontuur, iets meer luxe). We zijn benieuwd!
La Vida Loko 