Onze eerste Maya tempels en kerst

Semuc Champey 

Een shuttlebus van 9u brengt ons naar Lanquin (nog steeds Guatemala). Daar worden we opgehaald door een pick up en worden we door de jungly bergen tijdens zondsondergang richting middle of nowhere gebracht. 

Het is donker wanneer we vervolgens door señor Raul 30 minuten door de jungle geleid worden naar ons hostel. Het is een Indiana Jones sfeer; we weten te ontkomen aan een zeer actieve tarantula, we trotseren de oude hangbrug hoog boven de wilde rivier en vervolgens zetten we onze weg verder door de diepe modder. 

We verblijven vier nachten in het sociale hostel langs de rivier. Het is bewolkt en regenachtig. 

Het hostel is omgeven door cacaobomen met ontzettend veel prachtige paarse vruchten. Ik noem het een chocolade-sprookjesbos.

De omgeving maakt ons helemaal warm om nog eens een cacao-klas te volgen. We hebben dit ondertussen al enkele keren gedaan, maar verse chocolade maken is af en toe moeilijk te weerstaan. Eva leerde ons hoe je de bonen maalt tot chocolade met behulp van een traditionele maalsteen. Deze keer eindigden we ook echt met een chocoladereep ipv chocoladesaus of chocolademelk. Yum yum! 

Op de laatste dag was het beter weer. Hier maakten we gebruik van om ‘Semuc Champey’ te gaan bezoeken. Dit is een stukje blauwe rivier met terrassen van kalksteen. 

We namen een plons is de badjes en sprongen van het ene terras naar het andere. Ik verloor mijn grip en schoof over een van de terrassen, botste naar beneden over mijn rug naar een ondiep lager terras en stopte mezelf met mijn hiel in een gat op de bodem. Dat deed zoveel pijn dat we een momentje schrik hadden dat m’n hiel gebroken was. Gelukkig ging het elke minuut beter en beter, maar nu drie weken later voel ik het soms nog. 

Na spelen, springen, glijden en vallen in de terrassen gingen we (al mankend) op nog meer Indiana Jones avonturen in een grot nabij. 

We volgenden een gids met een kaars in de hand in een grot met water. We zwommen, klommen door watervallen naar boven, sprongen naar beneden in water en verdwenen in gaten. Het zag er heel mystiek uit met de kaarsen in de hand en op de grotwanden geplakt. We namen zelf geen foto’s maar hier is een foto van het internet om de sfeer weer te geven. 

Tikal

Weer een rit (8u) verder en we belandden in Flores. Een klein kleurrijk dorpje gelegen in een meer.

Van hieruit doen vele mensen een tour naar Tikal; ruïnes van één van de grootste en machtigste steden van de Maya’s. De ruïnes zijn getypeerd door de omliggende jungle. 

Wij deden het anders. We sprongen op de lokale bus 2u naar het park en sliepen twee nachten op de camping in een hangmat. Niet de meest comfortabele hangmatten en een beetje schimmelig maar er sliepen maar een paar anderen en we zagen veel dieren rondom ons;

neusberen, vossen, vogels, apen en uiteraard een spin boven onze hangmat zo groot als een hand. 

We sliepen vlak naast de ingang van de ruïnes en konden dus als eerste binnen vanaf openingstijd. Om 6u stonden we klaar met ons koplicht in den donkere. Het park is gigantisch dus we wandelden een tijdje rond op zoek naar de eerste tempel. Wanneer het stilletjes licht begon te worden en de brulapen rond ons de rest van de jungle wekten, botsten we op de eerste tempel. Immens machtig! Met onze pillamp en de jungle geluiden voelde het weer als een nieuwe Indiana Jones aflevering; wij hebben net Maya tempels in de jungle ontdekt! 

We waren helemaal alleen op het grote hoofdplein. We wandelden nog een uur alleen rond voor we anderen begonnen tegen te komen. We ontbeten op de verste tempel met zicht over de andere tempels die boven de jungle uitkomen. 

De site is heel erg groot. We wandelden 8u rond en hadden dan nog steeds niet alles gezien! Het is moeilijk te vatten dat dan alleen nog maar 20% van de stad is uitgegraven momenteel!

Deze snelle rakker is met een deel van onze lunch gaan lopen. 

Zoek de krokodil. 

Rio Dulce

Van Tikal gingen we met lokale bussen naar Rio Dulce. Iets minder efficiënt want blijkbaar moesten we 6 verschillende busjes nemen gedurende 9u. 

We verbleven twee nachten in dorp Rio Dulce, waar de rivier Rio Dulce begint. Het dorp is teleurstellend: super chaotisch, druk en vies. Maar we moeten wachten voor we naar ons volgende leuke hostel kunnen dat gelegen is langs de rivier. 

Dat hostel was enkel te bereiken via een boot. De plaats viel ons meteen in de smaak toen we aankwamen! Prachtige junglehutjes in een jungle tuin, langs de rivier met grote lelies. Hangmatten en schommels boven het water verwelkomen ons. We blijven 4 nachten en hier vierden we kerst. Het weer is nog steeds bewolkt en regenachtig. 

Het is een sociaal hostel met elke avond een heerlijk familiediner. De groep in het hostel blijft grotendeels hetzelfde aangezien iedereen een stekje heeft uitgezocht om de dagen rond kerst te vertoeven. 

Op kerstavond was er een kerstfeest voor de staff waar we informeel voor uitgenodigd werden. Ze komen met hun families voor een kalkoen-kerstdinner en alle kinderen en medewerkers krijgen kerstcadeau’s van de eigenaar. 

We keken vanuit een hoekje in de kamer toe hoe de staff hilarische kleine spelletjes speelde. We kregen zelfs een bordje kalkoen! Het was zo leuk om de kerst-excitement te zien ook al waren we maar toeschouwers in een hoekje. 

Alexander werd jammer genoeg ziek deze avond. Krampen, diarree, koorts en heel rusteloos. We maakten ons wel zorgen aangezien het zeker niet van het eten was hier. Gelukkig was het de volgende ochtend al zo goed als over! Klaar voor kerst! 

Met kerst kwam het zonnetje eindelijk nog eens piepen! ‘s Ochtends stonden er kerstkoekjes en eggnog voor ons klaar. 

Met Lena en Alexander van Duitsland trokken we er op uit met de kayak! De rivier was prachtig, mooie natuur met hier en daar een hutje. We maakten een tocht van bijna 4u, waarbij we ook wandelden naar een waterval om te zwemmen. 

‘s Avonds maakte ik iedereen in het hostel warm voor een cadeautjes-spel. Iedereen zocht iets in zijn rugzak dat als cadeautje kon dienen en we speelden een dobbelspel waarbij je cadeau’s kan stelen en verliezen. Het was een groot succes en zo hadden we toch een gezellig kerstfeestje met iedereen ver weg van thuis. 

Livingston naar Belize

Een boot bracht ons naar het einde van de rivier: Livingston aan de Caraïbische kust. 

De korte boottocht hierheen was zo ontzettend mooi. We hebben al heel veel gezien, we zijn al veel verwend, maar dit was nog eens een stukje natuur waar mijn mond nog eens letterlijk van open viel! We voeren door een prachtige, bochtige canyon omgeven door bergwanden vol jungle met lagen mist er tussen. 

In Livingston woont een mix van een zwarte gemeenschap samen met de typische Maya bevolking. Uniek in Guatemala maar een begin van de cultuur die we in Belize zullen leren kennen. We stapten hier op de ferry over de open zee richting Belize! Bye bye, Guatemala, tot de volgende keer! 😉