Een kleine week Belize, maar we waren grote fan! We hadden weinig verwachtingen en Belize heeft ons positief verrast. De officiële taal is Engels; ons eerste niet-Spaanse land, en dat is wennen!

Vanaf het moment dat wij uit de ferry stapten in Belize viel ons meteen op hoe rustig en stil het in Belize is. Iets dat we in 12 maanden nog nooit meegemaakt hadden! Het hectische en lawaaierige Latijns-Amerika hebben we hier niet tegengekomen, zelfs niet in de hoofdstad. In heel Belize wonen maar 400.000 mensen, dat is 30 keer minder dan België. 

Wat opvalt (ook op Google maps satelliet) is dat de natuur en de jungle in Belize prachtig bewaard wordt. 

Home stay

Enkele maanden voordien hadden we van iemand een nummer gekregen van een gastgezin in het Zuiden van Belize. We wisten er helemaal niets over, dus het was een volledige verrassing, maar we lieten weten dat we gingen komen voor twee nachten. 

Aan de grens was de immigratie-officier verward waarom we naar dit kleine dorp trokken en waarom we bij een gezin gingen overnachten dat we niet kennen. 

Na een busrit en twee uur wandelen in de hitte kwamen we aan bij een huisje gelegen in het midden tussen twee kleine dorpjes. 

We maakten kennis met Sylvanus (Nus) en Evarista (Eva), een koppel in de 40. Ze spreken Engels, maar toch een eigen variant waardoor het niet altijd goed verstaanbaar is. Onderling spreken ze een Maya-taal. Voor ons is de plotse overstap naar Engels moeilijk te vatten en we blijven soms automatisch Spaans uitkramen terwijl zij helemaal geen Spaans verstaan. 

Er komen vele broers en zonen langs en we gaan ook op bezoek bij familie. Eva kookt elke dag lekkere traditionele maaltijden voor ons en we leren veel bij over Belize en de cultuur. 

De familie maakt ons duidelijk dat we ons écht thuis mogen voelen; wij zijn nu een extra broer en zus. En zo voelt het ook bijna echt! 

We slapen in een dubbel bed in de enige kamer van het huis. Het is duidelijk hun eigen slaapkamer. Op een avond blijven er zelfs 3 kinderen slapen. Met vijf slapen ze in de living in hangmatten, op een matras op de grond en zelfs rechtzittend in een stoel. Ze vragen 15€ per persoon per nacht, alles inbegrepen: eten, drinken, uitstapjes… 

Nus neemt ons mee naar zijn landgoed in de jungle waar hij planten teelt, een uur wandelen van hun huis. Met zijn machete baant hij een weg door zijn ‘boerderij’. Ik zie een dikke slang van 2-3meter in de bomen hangen, maar Nus is niet erg onder de indruk. Zijn boerderij-grond is gigantisch, enkele heuvels in de omgeving blijken zijn ‘boerderij’ te zijn. Hij plukt hier en daar planten; tomaten, paprika, ajuin, maar ook wat onbekende zoals stengels van palmen. Hij maakt op een vuur lunch voor ons klaar. Het was heerlijk!

Ook bracht hij ons naar Maya-ruïnes in het kleine dorp. Dit dorp is zo onbekend, net als de ruïnes, dat ik er niet van zou verschieten als we de enige bezoekers waren deze week. 

We eindigden de warme dag met een plons in de rivier. 

Strand 

In Hopkins verbleven we 1 nachtje aan het strand. Het was een rustig dorpje met een prachtig, leeg strand. 

We speelden in de zee en zagen 3 van deze zeemonsters in het ondiepe water. Ik moest opzoeken wat het was want we wisten het echt niet; een zeespin, een octopus of een zeester met veel te veel poten. Was een beetje eng. Het bleek de laatste optie te zijn. 

Belize city

Dit was de rustigste hoofdstad die we ooit meegemaakt hebben. Er valt ook niet veel te zien.

We hebben Chinees gegeten want dat doet iedereen hier. Er is niets anders te vinden in de omgeving van ons hostel. Funfact: blijkbaar zijn Chinezen Belize aan het overnemen leerden we in het gastgezin. En dat is ook heel opvallend: alle supermarkten in Belize zijn Chinees en ook enorm veel Chinese restaurants. Dat ze maar oppassen, want met hun lage bevolkingsaantal is het niet moeilijk voor de Chinezen om het land over te nemen.

Eiland Caye Caulker

We namen een Ferry naar het eiland Caye Caulker. Dit is de meest populaire bestemming in Belize. Veel toeristen hier bezoeken zelfs enkel dit eiland, zonder op het vaste land te komen. Het is een chill eilandje met hippe barretjes aan en in het water, en veel snorkel en duikmogelijkheden. 

Op de laatste dag van 2024 gingen we op een snorkeltour met als doel zeekoeien te spotten, en bij stop 1 was het al meteen van dat. Het beest was wel passiever dan we dachten; Het ligt gewoon wat te zweven en te kakken. 

Voor de rest zagen we ook veel nurse sharks, enkele sting rays, een schildpadje, een aal, een heel klein zeesterretje, vele vissen en koraal.

Maar het coolste van allemaal: twee dolfijnen en ook een gigantische dotted eagelray met een immens lange staart. Hij was wel 2-3 meter lang, de rest was al terug in de boot toen hij passeerde. Wij waren de enige die hem zagen dus de gids heeft geen foto genomen. 

Nieuwjaar vieren was echt plezant en gezellig op het kleine eiland. Iedereen was sociaal en we kenden heel wat mensen op het eiland die we tegenkwamen tijdens het feest. Verschillende mensen die we leerden kennen in Guatemala vierden ook op het eiland nieuwjaar.

1 januari was heel nat. Gigantisch gegoten de hele dag. Op een droger momentje hebben we toch een stapje buiten gezet en ontdekten we dit strandbarretje waar ze de stingrays soms voederen waardoor er hier enorm veel samen zitten. En ze komen u graag knuffelen! Niet erg ethisch dat wilde dieren op regelmatige basis gevoederd worden, maar het heeft onze druilerige 1 januari toch wel goed gemaakt! 

En dat was Belize! Een van onze favoriete landen van Centraal-Amerika. We hadden gemakkelijk langer kunnen blijven, maar in México valt ook nog heel wat te verkennen. En zo maakten we onze laatste grensoversteek van de reis. 

Semuc Champey 

Een shuttlebus van 9u brengt ons naar Lanquin (nog steeds Guatemala). Daar worden we opgehaald door een pick up en worden we door de jungly bergen tijdens zondsondergang richting middle of nowhere gebracht. 

Het is donker wanneer we vervolgens door señor Raul 30 minuten door de jungle geleid worden naar ons hostel. Het is een Indiana Jones sfeer; we weten te ontkomen aan een zeer actieve tarantula, we trotseren de oude hangbrug hoog boven de wilde rivier en vervolgens zetten we onze weg verder door de diepe modder. 

We verblijven vier nachten in het sociale hostel langs de rivier. Het is bewolkt en regenachtig. 

Het hostel is omgeven door cacaobomen met ontzettend veel prachtige paarse vruchten. Ik noem het een chocolade-sprookjesbos.

De omgeving maakt ons helemaal warm om nog eens een cacao-klas te volgen. We hebben dit ondertussen al enkele keren gedaan, maar verse chocolade maken is af en toe moeilijk te weerstaan. Eva leerde ons hoe je de bonen maalt tot chocolade met behulp van een traditionele maalsteen. Deze keer eindigden we ook echt met een chocoladereep ipv chocoladesaus of chocolademelk. Yum yum! 

Op de laatste dag was het beter weer. Hier maakten we gebruik van om ‘Semuc Champey’ te gaan bezoeken. Dit is een stukje blauwe rivier met terrassen van kalksteen. 

We namen een plons is de badjes en sprongen van het ene terras naar het andere. Ik verloor mijn grip en schoof over een van de terrassen, botste naar beneden over mijn rug naar een ondiep lager terras en stopte mezelf met mijn hiel in een gat op de bodem. Dat deed zoveel pijn dat we een momentje schrik hadden dat m’n hiel gebroken was. Gelukkig ging het elke minuut beter en beter, maar nu drie weken later voel ik het soms nog. 

Na spelen, springen, glijden en vallen in de terrassen gingen we (al mankend) op nog meer Indiana Jones avonturen in een grot nabij. 

We volgenden een gids met een kaars in de hand in een grot met water. We zwommen, klommen door watervallen naar boven, sprongen naar beneden in water en verdwenen in gaten. Het zag er heel mystiek uit met de kaarsen in de hand en op de grotwanden geplakt. We namen zelf geen foto’s maar hier is een foto van het internet om de sfeer weer te geven. 

Tikal

Weer een rit (8u) verder en we belandden in Flores. Een klein kleurrijk dorpje gelegen in een meer.

Van hieruit doen vele mensen een tour naar Tikal; ruïnes van één van de grootste en machtigste steden van de Maya’s. De ruïnes zijn getypeerd door de omliggende jungle. 

Wij deden het anders. We sprongen op de lokale bus 2u naar het park en sliepen twee nachten op de camping in een hangmat. Niet de meest comfortabele hangmatten en een beetje schimmelig maar er sliepen maar een paar anderen en we zagen veel dieren rondom ons;

neusberen, vossen, vogels, apen en uiteraard een spin boven onze hangmat zo groot als een hand. 

We sliepen vlak naast de ingang van de ruïnes en konden dus als eerste binnen vanaf openingstijd. Om 6u stonden we klaar met ons koplicht in den donkere. Het park is gigantisch dus we wandelden een tijdje rond op zoek naar de eerste tempel. Wanneer het stilletjes licht begon te worden en de brulapen rond ons de rest van de jungle wekten, botsten we op de eerste tempel. Immens machtig! Met onze pillamp en de jungle geluiden voelde het weer als een nieuwe Indiana Jones aflevering; wij hebben net Maya tempels in de jungle ontdekt! 

We waren helemaal alleen op het grote hoofdplein. We wandelden nog een uur alleen rond voor we anderen begonnen tegen te komen. We ontbeten op de verste tempel met zicht over de andere tempels die boven de jungle uitkomen. 

De site is heel erg groot. We wandelden 8u rond en hadden dan nog steeds niet alles gezien! Het is moeilijk te vatten dat dan alleen nog maar 20% van de stad is uitgegraven momenteel!

Deze snelle rakker is met een deel van onze lunch gaan lopen. 

Zoek de krokodil. 

Rio Dulce

Van Tikal gingen we met lokale bussen naar Rio Dulce. Iets minder efficiënt want blijkbaar moesten we 6 verschillende busjes nemen gedurende 9u. 

We verbleven twee nachten in dorp Rio Dulce, waar de rivier Rio Dulce begint. Het dorp is teleurstellend: super chaotisch, druk en vies. Maar we moeten wachten voor we naar ons volgende leuke hostel kunnen dat gelegen is langs de rivier. 

Dat hostel was enkel te bereiken via een boot. De plaats viel ons meteen in de smaak toen we aankwamen! Prachtige junglehutjes in een jungle tuin, langs de rivier met grote lelies. Hangmatten en schommels boven het water verwelkomen ons. We blijven 4 nachten en hier vierden we kerst. Het weer is nog steeds bewolkt en regenachtig. 

Het is een sociaal hostel met elke avond een heerlijk familiediner. De groep in het hostel blijft grotendeels hetzelfde aangezien iedereen een stekje heeft uitgezocht om de dagen rond kerst te vertoeven. 

Op kerstavond was er een kerstfeest voor de staff waar we informeel voor uitgenodigd werden. Ze komen met hun families voor een kalkoen-kerstdinner en alle kinderen en medewerkers krijgen kerstcadeau’s van de eigenaar. 

We keken vanuit een hoekje in de kamer toe hoe de staff hilarische kleine spelletjes speelde. We kregen zelfs een bordje kalkoen! Het was zo leuk om de kerst-excitement te zien ook al waren we maar toeschouwers in een hoekje. 

Alexander werd jammer genoeg ziek deze avond. Krampen, diarree, koorts en heel rusteloos. We maakten ons wel zorgen aangezien het zeker niet van het eten was hier. Gelukkig was het de volgende ochtend al zo goed als over! Klaar voor kerst! 

Met kerst kwam het zonnetje eindelijk nog eens piepen! ‘s Ochtends stonden er kerstkoekjes en eggnog voor ons klaar. 

Met Lena en Alexander van Duitsland trokken we er op uit met de kayak! De rivier was prachtig, mooie natuur met hier en daar een hutje. We maakten een tocht van bijna 4u, waarbij we ook wandelden naar een waterval om te zwemmen. 

‘s Avonds maakte ik iedereen in het hostel warm voor een cadeautjes-spel. Iedereen zocht iets in zijn rugzak dat als cadeautje kon dienen en we speelden een dobbelspel waarbij je cadeau’s kan stelen en verliezen. Het was een groot succes en zo hadden we toch een gezellig kerstfeestje met iedereen ver weg van thuis. 

Livingston naar Belize

Een boot bracht ons naar het einde van de rivier: Livingston aan de Caraïbische kust. 

De korte boottocht hierheen was zo ontzettend mooi. We hebben al heel veel gezien, we zijn al veel verwend, maar dit was nog eens een stukje natuur waar mijn mond nog eens letterlijk van open viel! We voeren door een prachtige, bochtige canyon omgeven door bergwanden vol jungle met lagen mist er tussen. 

In Livingston woont een mix van een zwarte gemeenschap samen met de typische Maya bevolking. Uniek in Guatemala maar een begin van de cultuur die we in Belize zullen leren kennen. We stapten hier op de ferry over de open zee richting Belize! Bye bye, Guatemala, tot de volgende keer! 😉 

De authentieke Maya cultuur gingen we opzoeken buiten de begaande paden. Guatemala is een populaire bestemming maar we merken meteen dat de toeristen naar enkel 4-5 gekende plaatsen reizen die bijna ‘toeristenbubbels’ worden, en zelden van deze route afwijken. Deze populaire plaatsen zijn ook echt de moeite, maar daaromheen is zo puur met enkel een handvol buitenlanders met óók zoveel te ontdekken! Het is dus heel gemakkelijk om ‘off the beaten track’ te gaan in Guatemala. 

Xela 

Quetzaltenango of ‘Xela’, hoe de Maya’s het noemen, is duidelijk al een minder populaire bestemming. 

Actieve vulkaan

Het eerste wat we willen doen is een actieve vulkaan bezichtigen die om de ongeveer 20 minuten een rookpluim laat ontsnappen; Santiaguito. Er zijn 2 opties: een stevige hike naar de top van Santa Maria, een oude veel hogere vulkaan vlak er naast, of een uitzichtpunt op dezelfde hoogte als de krater van de actieve vulkaan. Wij kozen voor de ambitieuze hike naar de top van Santa Maria van in totaal 6u. Het leek ons heel cool om een zicht te hebben van bovenaf in de actieve krater. 

We begonnen de hike om 5u30 in het donker om hopelijk de wolken van de middag voor te zijn. De hike was niet aangenaam aangezien de glibberige modder, lage begroeiing waarvoor we ons moesten bukken en het feit dat we 3u lang geen uitzichten hadden. Maar op de top aangekomen werden we verwelkomt door de koeikes (?!), een open uitzicht over de keten van vulkanen in Guatemala en de krater aan de andere kant.

Wat was dat machtig! Het duurde niet lang voor we verwend werden met broccoli’s rook die in een cirkel vrijkomen en groeien tot een dikke grijze rookpluim. Deze krater toont geen lava, enkel rookpluimen en assen in de omgeving. We genoten een uurtje van de show met een bakske chips en kregen 3 ontploffingen. 

We zagen niemand anders, enkel tijdens de afdaling 3 lokale mannen die met bloemen waarschijnlijk een offering gingen maken op de top. De afdaling was letterlijk met vallen en opstaan, al bukkend door modder naar beneden glibberen. 

We waren zo onder de indruk dat we een paar dagen later nog eens gingen, deze keer de andere route naar het lagere uitzichtpunt. Hier waren we dichterbij waardoor we de ontploffingen ook hoorden: deze maakten het nog indrukwekkender. We genoten extra lang met een picknick deze keer. Zo leuk om je tijd te nemen op elke plaats dat je activiteiten zelfs een tweede keer kan doen als je er zin in hebt. We vinden het echt straf dat hier niemand is op zo’n spectaculaire plek.

La muela

Ik had gelezen over een superheilige berg vlak buiten Xela waar mensen vanuit heel Guatemala elke dag heen reizen om offeringen op te maken. Ik wou dit heel graag zien dus lieten we ons afzetten aan het kleine dorpje beneden aan de berg. Er staan veel bloemenkramen waar traditioneel geklede mensen zich volladen met bloemen om de berg op te nemen. Deze plek is een goed bewaard geheim voor toeristen, wat een goede zaak is want dit soort plaatsen kan zeker geen grote stroom toeristen gebruiken. We zijn ons heel bewust van onze eigen aanwezigheid en weten nog niet hoe gewaardeerd dit is. Om minder uit de toon te vallen en minder kijk-toerist te zijn kopen we ons ook een boeketje voor we de kleurrijke bloemenstoet de berg opvolgen. 

Het is een wandeling van ongeveer 40 minuten tot een plateau-gedeelte op de oude vulkaan. Voor ons geen grote opgave maar alle mogelijke leeftijden klauteren hier over de grote brokstukken lavagesteente naar boven. Kleine kinderen tot de overgrootmoeder van de familie op plastieken badsloefen, in een lange rok en met een pakket van 100 bloemen op de rug gebonden. We keken onze ogen hier (zo subtiel mogelijk) uit; ongelooflijk wat we hier allemaal zagen. 

Langs de weg naar boven beginnen de ceremonies en offeringen al. Onderweg komen we achter elke rots en hoek een ceremonieel plekje tegen, met oude bloemen die prachtig uitgelegd liggen of een verse bloementoren met een familie er rond op hun knieën of in een bolletje luidop aan het bidden, zingen, voorlezen uit de bijbel. 

We merkten snel dat de mensen zich niet stoorden aan onze aanwezigheid. Ze verwelkomden ons vriendelijk. We hebben uiteraard geen foto’s genomen van deze private ceremoniale kringen, enkel snelle algemene uitzichten proberen vastleggen. Ik denk dat er meer locals foto’s van ons hebben genomen dan andersom en niet altijd even subtiel ook al dachten ze van wel. 😂

We kozen voor de avontuurlijke weg naar boven toen we een klimtouw zagen hangen. De locals vonden het hilarisch en begonnen ons te filmen. 

Boven aangekomen werden we overdonderd over de grootte van de plaats. Een ver uitgestrekt ‘veld’ van rotsblokken besprinkeld met kleurrijke bloemen en cirkels van kleurrijk geklede mensen hoe ver je kan kijken. Moeilijk vast te leggen want op foto zie je de mensen zelfs niet tussen de rotsen in de verte.

Er zijn verschillende toppen met vlaggen, kruisen en zelfs jodensterren, want hier hebben ze een godsdienst genaamd ‘syncretisme’. Dit is een mix van alles maar vooral Maya spiritualiteit en katholicisme. Van de toppen zie je een stroom van bruine bloemen naar beneden glijden.  

We worden aangesproken door nieuwsgierige mensen en hebben enkele gesprekken. Een gezin afkomstig van de hoofdstad (zo’n 4u rijden) komen speciaal naar hier voor de berg en verblijven er zelfs 2 dagen. 

We zoeken ons een mooi plekje uit voor ons boeketje waar we het achterlaten met een wens, over een uitzicht op vulkaan Santa Maria in de verte die we de dag voordien beklommen hadden. 

Op de weg terug komen we een grote familie tegen met een dappere dochter die durft te vragen of ze op de foto met ons mag. En zoals gewoonlijk is het hek dan van de dam en wilt de hele familie met ons op de foto, telkens individueel. Ook de kleinste kinderen die om de beurt bij ons worden gezet voor de foto. Voor de verandering vragen we ook zelf een foto met de familie deze keer om de grappige situatie vast te leggen. 

We klauteren naar beneden en op straat aangekomen duurt het niet lang voor we een lift aangeboden krijgen door dé pastoor en een busje vol ‘familie van Christus’, want hier is een busje nooit vol; er past altijd nog wel iemand bij. Ze zetten ons af bij onze volgende locatie: thermale baden. 

Na de baden vragen we aan een grotere bus die op de parking aan het vollopen is of we met hen mee tot in Xela kunnen geraken. Het blijkt een grote familie te zijn die drie dagen op reis is in eigen land. Ze zijn enthousiast om ons (na een fotoshoot uiteraard) mee in de bus te proppen. 27 zatte Guatemalanen en een baby met volgekakte broek; wat was het een fiesta in de bus! 

Hier maak ik het staartje van Laure opnieuw en zoals je ziet wordt alles nauwkeurig vastgelegd.

Een dag vol interessante cultuur en connecties met locals dus en dat zijn mijn favoriete momenten van de reis!

Weven

Ik volgde een cursus weven. Op 1,5uur maakte ik een mini tapijtje. Ambaro was erg trots op hoe snel ik was, maar als ik haar werk zie valt er nog veel te leren!

Markt 

We hebben al heel wat markten gedaan, maar toch wou ik ook naar deze markt omdat ik had gelezen over het grote ‘dierengedeelte’ ervan. En dat hebben we verrassend genoeg nog niet eerder gezien. 

De markt is in een kleiner dorp buiten de stad en we bezoeken deze tijdens een verhuis naar onze volgende locatie wat betekent dat we de markt doen met onze rugzak. Onze rugzakken zijn niet heel erg groot wat zo’n kuren wel mogelijk maakt, maar we zijn wel nog wat extra opmerkelijk als enige toeristen. Het was een van de drukste, smalste en grootste markten die we gedaan hebben. 

Het dierengedeelte was heel interessant en een beetje choquerend. Er werden huisdieren verkocht zoals puppies, kittens en reptielen, maar ook ‘voedings’-dieren als koeien, schapen, varkens, kippen en kalkoenen. 

Chichi

We springen op de chickenbus naar de volgende bestemming, Chichicastenango, waar ons nog meer culturele ervaringen te wachten staan. Chichi is vooral bekend om zijn grote markt op donderdag en zondag. De markt is een populaire daguitstap voor toeristen, maar op de dagen ertussen waren we alleen. We bleven drie dagen in het dorpje. Wij kwamen niet perse voor de markt maar vooral omdat ik had gelezen dat hier veel ‘Maya ceremonies’ worden gedaan. En niets was minder waar. 

Toen we door de straten liepen van het dorp voel je je als toerist wel echt een buitenstaander. Maar in enkele seconden veranderde die sfeer plots toen mijn naam werd geroepen! Ik dacht dat ik het fout verstaan had, maar het was de grote familie van 30 die ons dagen voordien een lift hadden gegeven in Xela en ons nu herkenden op straat! We wisten niet van elkaar dat Chichi op de planning stond dus het was een grote verrassing. Het was heel hartverwarmend om op straat herkend te worden en plots toch bij die locals op straat te horen, want uiteraard was het weer met knuffelen en foto’s. Ze stonden net op het punt om te vertrekken, dus we waren ook snel weer gewone ‘gringo’s’ (buitenlanders).

Maya ceremonies

We verkenden het opvallende kerkhof aan het einde van het dorp. Hier vinden al verschillende offeringsvuurtjes plaats. 

Vervolgens gingen we even piepen bij de ceremoniële offeringspaats met indrukwekkende zwartsgeblakerde beelden. Deze is ingericht in 2012 ter ere van het einde van de maya kalender toen. (Dat was het moment dat de rest van de wereld dacht dat de wereld ging vergaan.) Er zijn verschillende groepjes offeringen aan het uitvoeren, maar het ziet er vooral een gezellige bijeenkomst uit met vuurtjes en alcohol. Voor ze zelf drinken offeren ze eerst wat aan de beelden in het midden. 

Wat ons opvalt is hoe ze de plaats kuisen en al het afval van het heuveltje aan de kant keren. Guatemala is tot nu toe het meest afvalrijke land. Over heel het land ligt zo veel afval langs de straten!

‘s Ochtends zoeken we onze weg door het bos naar de top van een heuvel aan de rand van het dorp om een andere ceremoniële plaats te vinden. 1 koppel is net klaar met hun opstelling. Het is een versierde cirkel van gras, bloemen, eten en heel veel kaarsen. Ze steken hun offering in brand en bidden met de bijbel op hun knieën. 

Op straat leren we José kennen. Hij stelt ons voor om een rondleiding te geven in zijn dorp. Hij vertelt ons meer over het syncretisme, de dualiteit in de godsdienst. Er zijn twee witte kerken op het plein en ze zitten boordevol symboliek met verwijzingen naar zowel de maya spiritualiteit als naar het katholicisme. 

 De kerken hebben bvb het katholieke altaar en in de middengang kleine maya altaren waar men kaarsen brandt, het aantal en de kleur afhankelijk van de reden. De schilderijen aan de muren zijn volledig zwart geworden en er hangt een zware wax-rook in de kerk.

Buiten voor de kerken worden ook altijd offeringen gemaakt. José vertelt ons dat een offering zo’n 70€ kost voor het materiaal en de sjamaan. Sommige families sparen hier 1 jaar voor. 

Maskers

We bezoeken ook twee traditionele maskermakers. Het is een traditie van 300 jaar oud. De maskers worden nog steeds volledig uit hout gemaakt. Ze worden gebruikt bij dansen in het kleurrijke, chique en dure kostuums. In deze dansen worden dieren uitgebeeld, maar ook de Spaanse kolonisators en de gevechten met de Maya’s.

In het midden van het plein staat een waanzinnig hoge houten stam van 30 meter. Deze wordt gebruikt midden december voor een speciale dans. Dan kruipen vier mannen in pakken en maskers naar boven, binden zich met touwen vast een laten zich vallen. Zo draaien ze rond de paal. Te ongelooflijk om voor te stellen en we balen dat we net tien dagen te vroeg zijn. De verhaal achter de traditie is dat men boodschappen en problemen de lucht insturen en met boodschappen uit de kosmos terugkomen. 

Feest

Maar we mogen wel andere feestelijkheden meemaken in Chichi. De hele maand bouwen ze op naar de vliegende mannen. 

Er was constant vuurwerk en ontploffingen. Samen met de vele offeringen hing er opmerkelijk veel smog in de lucht die op onze adem pakt.

Op het kleine dorpsplein vind elke avond een waanzinnig luid feest plaats. De muziek is zo oorverdovend dat Tomorrowland er zelfs schrik van zou krijgen. De Guatemalen dansen schattig voor de boxen alsof ze hun gehoor 40jaar geleden al zijn verloren. 

De laatste avond doen ze er een schep bovenop. Er worden dozen vol vuurwerk over iemand zijn hoofd gezet en die loopt tussen de mensen door. Wij staan aan de kant verwonderd te kijken hoe zatte mensen in blood bovenlijf gaan vechten met de vuurstieren. Het vuurwerk spuit tien minuten lang in alle richtingen, eindigend met volwaardig groot vuurwerk dat hoog in de lucht schiet. Er vallen brandende pijlen uit de lucht naar beneden en af en toe wordt er één goed scheef afgeschoten. We hopen de avond te eindigen met twee ogen ieders. Er stonden zo ongeveer 30 dozen van tien minuten klaar. De ene na de andere werd aangestoken, soms twee tegelijk. We hebben genoten van zo’n tien dozen en zijn dan vertrokken om onze longen, oren en ogen te sparen. De hele toestand was echt ongelooflijk. 

José vertelde ons dat er in de ochtend een dans met maskers plaatsvindt die 12u zou duren! Dus we gaan vroeg de veren uit want om 7u start de dans aan de kerk. Het was alles wat we zeker niet verwacht hadden en dat maakte het super hilarisch. 

Om 7u ‘s ochtends zijn er tientallen mensen aan het dansen in pakken, het zijn niet de traditionele houten maskers die we verwacht hadden, maar heel willekeurige figuren zoals the Joker, Chicken Run en Pokémons die heel passief stapjes heen en weer zetten. Om 7u ‘s ochtends!! Het was hilarisch, Chichi blijft ons verrassen. Toen we gingen ontbijten zagen we op tv dat de feestelijkheden zelfs live uitgezonden werden! 

Vervolgens kwamen er andere dansers, met wel de traditionele maskers, ook passief heen en weer waggelen. Ondertussen is het kleine dorp omgetoverd tot gigantische markt. De straten rondom het plein waren al stevig volgelopen waardoor er amper beweging in te krijgen was. Toen de dansers mét maskers het plein wouden verlaten gaf dit wel grappige situaties in de straatjes.

We snoven even de sfeer op van de markt en vertrokken naar Antigua.