Na Bogota hebben we veel schattige koloniale dorpen gedaan; eerst Zipaquira en Villa de Leyva.

Vervolgens San Gil dat bekend staat om zijn avontuurlijke sporten. We zijn voor de eerste keer gaan paragliden! Het was echt supertof en het voelde eigenlijk ook heel ontspannend. Het was een vlucht van 20 minuten bij de 2e diepste canyon van de wereld. De roofvogels vlogen rond ons en we deden zelfs enkele trucjes!

Alexander nam er nog de grootste bunjeejump van Zuid-Amerika bij! Een val van 140m. Dat is bijna 2x de kerktoren van Oelegem! De val vond plaats in een groen dal waar kabels over waren gespannen. In het midden was een bakje waar je van af sprong. Met een ander karretje werd je naar het midden gebracht. Ik heb voor de sprong gepast. Ik zou al moeite hebben met in dat bakje te stappen. Alexander leek niet veel schrik te hebben. Zijn geschreeuw tijdens het vallen klonk ipv een bange ‘AAAAAAH’ eerder als een enthousiaste ‘JOEEEHOEEEEW!’.

In San Gil volgden we ook de match van Colombia-Panama. Het was het zeker waard want de match eindigde met een mooie 5-0. De sfeer zat er dus goed in. Ik dronk een traditioneel drankje: Michelada. Een biertje naar keuze met peper, zout en limoen!

Vervolgens huurden we voor het eerst een Airbnb. We vertoefden 3 dagen in een klein huisje in het bos om ons volgende land te plannen: Ecuador.

Barichara was het volgende koloniale dorpje omgeven door prachtige uitzichten. Hier maakten we een wandeling van 12 km heen en terug naar Guane, een ander piepklein koloniaal dorpje. Na de wandeling trakteerden we onszelf op een heerlijk gerecht op een terrasje aan de rand van het dorp.

Bucaramanga, een grote stad, maar niet perse een populaire op toeristisch vlak was één van onze laatste bestemmingen omdat we hier een vlucht hebben naar de grens van Ecuador. Op het hostel was de grootmoeder van het hostel een traditionele maaltijd aan het bereiden voor haar gezin waar we een ook een bordje van voorgeschoteld kregen. Caldo de papa; melkachtige soep met aardappelen en ei met een arepa. Arepa is een soort van broodje gemaakt van maïs. Lekker!

De laatste nacht voor onze vroege vlucht sliepen we in Giron omdat dat iets dichter bij de luchthaven was dan de stad zelf. Was eigenlijk nog een aangename verrassing want bleek ook een mooi koloniaal dorp te zijn.

Nu vliegen we naar Ipiales, vlakbij de grens met Ecuador om vervolgens meteen de grens over te gaan. We hebben niet super goed nagedacht over de datum van vertrek want vanavond speelt Colombia de finale in de Copa Americana tegen Argentinië en wij vertrekken vlak ervoor weg uit Colombia. Ach ja, wie weet winnen ze niet en zijn we de depressieve boel kunnen ontlopen 😉

Guatapé, drie uur van Medellin, is een kleurrijk dorp. Elk huis heeft een mooie beschilderde boord onderaan en er rijden supermooie tuktuks rond als taxidienst. Het dorp is gelegen in aan een speciaal kleiachtig meer. We verbleven er twee nachten.

Guatapé is vooral bekend wegens een grote monoliet in de buurt waar trappen in verwerkt zijn om hem te beklimmen. 670 treden en dan heb je een bangelijk uitzicht over het coole meer met z’n kronkelige vorm en eilandjes.

Vervolgens werden we op straat nog overtuigd om een bootritje op het meer te maken. Het was een leutig ritje, dat niet heel veel voorstelde. Het bovenaanzicht op het water is veel indrukwekkender dan op het water zelf.

Vanuit Guatape, reis je sowieso eerst terug naar Medellin. Desondanks ons oorspronkelijk plan was om meteen verder te reizen en niet langer in Medellin te blijven, bleven we toch nog 4 nachten langer in de stad! Alexander had gehoord dat je er een barista cursus kon volgen en wou dit graag doen. De cursus die hij koos bestond uit 10 uren, op 3 dagen. Hij leerde verschillende koffietechnieken en ‘late art’. Maak u geen zorgen over de felblauwe kopjes koffie, hij deed niets mis; ze oefenden de late art heel erg vaak op blauw gekleurd water met zeepschuim als melk om geen melk en koffie te verspillen. Ik ben zelf niet echt in de ban van koffie dus besloot de cursus niet te volgen maar ik had achteraf was spijt. Mijn persoonlijke barista zal mij dan maar de ‘late art’ thuis moeten aanleren.

Er is een groot park naast Medellin waar je naartoe kan met een kabelbaan. Je vertrekt in de gigantische stad, je gaat naar boven en wanneer je over de rand van de berg gaat zit je plots boven een drukbebost park. Je wordt dan afgezet helemaal aan de andere kant van het park. Aan de hand van onze hike-kaarten maakten we een route waarbij we terugwandelden naar de stad ipv de kabelbaan terug te nemen. Toen we bijna aan de rand waren van het park aan de andere kant ontdekten we dat de kaarten ongelijk hadden en dat we langs daar het park onmogelijk uit konden. Dat betekende dat Alexander te laat zou zijn voor zijn eerste les. We hebben de kortste weg helemaal terug naar de kabelbaan gelopen/gewandeld: 5km, waardoor hij uiteindelijk toch nog net op tijd was.

We gingen naar de markt om alle speciale tropische fruitjes te proberen.

We hebben ook een botanische tuin bezocht.

Dit is een plein met allemaal gezellig stevige beelden van Botero.

Op de laatste avond zijn we uitgenodigd door een Belg die om de 6 weken 4 weken in Colombia werkt, die we de week voordien hadden leren kennen, om op restaurant te gaan met drie andere mensen die hij had leren kennen. 3 Nederlanders, een Nederlandstalige avond dus! Het was een chique steak restaurant was ons verteld. Wat we niet wisten was dat het een super gek ingekleed restaurant was met allemaal zot verkleedde acteurs en dansers en een live band. Zoals een nar die kwam twerken op onze tafel tijdens het eten. De drie vrouwen aan tafel werden gekroond en kregen een lint met ‘eer van het huis’. Uiteindelijk mondde het uit is een echt dansfeest.

We namen een bus van Medellin naar Salento. Een busrit van 8u die we besloten om overdag te doen ipv ‘s nachts omdat we anders pas om 1u ‘s nachts in Medellin konden vertrekken en dat leek ons niet zo veilig met al onze spullen.

Salento is een gezellig, opnieuw zeer kleurrijk dorpje gelegen in de koffieregio. Ik dronk bijna nooit koffie voorheen, maar ik begin hier in Colombia toch aan mijn koffieverslaving te werken. Papa zal trots op mij zijn!

We ontmoeten hier 2 vrienden terug van in de Spaanse school in Sucre in Bolivia, 2 maanden geleden. Super leuk! We zijn een lokaal traditioneel caféspel gaan spelen. Je moest met een zware platte metalen schijf in een vak vol klei gooien van op 10 meter afstand. In het midden van de klei zat een kleine metalen cirkel en op die cirkel lagen driehoekjes met buskruit. Als je in de klei gooit heb je een punt, als je in de cirkel kan gooien heb je 6 punten en als je terwijl nog een explosie kan veroorzaken heb je nog 3 punten extra. Hilarisch spel. Alexander was de duidelijke winnaar!

We gingen op bezoek bij een koffieboerderij waar we een uitgebreide, leerrijke en enthousiaste tour kregen over de koffieplantage, het drogen, branden en zetten van koffie. We mochten onze eigen koffiebonen plukken in de plantage. We waren gelukzakken want de bloemen aan de koffieplant stonden in bloei en die bloeien maar drie dagen per jaar!

De ‘Willy’s’ brengen je overal naartoe in de buurt. Dit zijn old school kleurrijke jeepkes die als taxi’s functioneren. Je zou denken dat er zo’n 8 personen in de jeepjes passen, maar in Colombia passen daar gemakkelijk 13 mensen in. Goed aandrukken en de laatste gaan er vanachter aanhangen.

Salento staat ook bekend voor de Cocoravallei die daar gelegen is. Dit is een vallei met waxpalmen. Dit is de grootste palmboom soort in de wereld. Ze worden tot 60m hoog.

Naast de vallei is ook een nationaal park Parque nacional de los Nevados, waar je meerdaagse hikes kan doen. Aangezien dat lang geleden is wouden we daar gebruik van maken. Alexander stelde zelf een route op door het park, met overnachtingen in finca’s (landgoed). Over de finca’s vind je op het internet niets terug dus besloten we er gewoon heen te gaan en te hopen op een beschikbaar bed, anders konden we nog steeds terugkeren, want heen was enkel 9km. We waren er ons bewust van dat we flexibel gingen moeten zijn met de planning van de komende dagen.

Al snel bleek dat de grond vrij modderig was, en dit werd erger en erger en als je dacht dat het niet erger kon worden werd het nog erger. Over de 9km moesten we ook zo’n 1250 hoogtemeters trotseren dus het was echt glibberen naar boven. We kwamen maar 2 andere groepjes hikers tegen, maar vooral veel paarden die de modder nog sappiger maken en opmengen met stront. Met onze niet waterdichte trail runners, en die van Alexander die zo zijn afgesleten dat ze al heel wat grip verloren zijn, moesten we letten op elke stap die we zetten en waren we enorm traag. Meer dan 7u deden we over een kleine 9km. Daarbij was het ook bijna de hele dag aan het regenen, was het uitzicht zeer bewolkt en was er geen palmboom in het park te bespeuren. Maar we zetten door met natte voeten en bereikten uiteindelijk de finca op 3500m waar we een warme maaltijd en bed geserveerd kregen. Oef, want teruggaan was geen optie meer. Er verbleven nog twee andere koppels waar we een gezellige, koude avond mee spendeerden.

Wij besloten om de volgende dag terug te keren langs de weg waarvan we gekomen waren, ipv nog 2 dagen verder te gaan. Ons schoeisel was niet geschikt voor dit terrein. We wisten niet of de komende 2 dagen even modderig gingen zijn, maar als het even modderig was zouden we te traag zijn voor de afstanden die we moesten afleggen. Het naar beneden glibberen ging stukken sneller dan naar boven! Het weer zat beter mee en de modder was misschien zelfs een beetje minder!

Beneden aangekomen gingen we rechtstreeks naar de populaire Cocoravallei, zonder de omweg van 3 dagen. 🤪

De vallei was prachtig, maar wel heel toeristisch ingericht met veel foto-spots en wandelpaden. Het omgekeerde van wat we net hadden gehad op onze tweedaagse! Het mooiste waren de ongeschonden gebieden met palmen rondom gelegen. Het was wel echt indrukwekkend!

Deze prachtige hangmat was zo welkom na onze vermoeiende twee-daagse, maar we werden er al snel uitgekeken door Colombiaanse Instagram-modellen. Deze hangmat is om te poseren en duidelijk niet om uit te rusten! 😝

Er was ook een cool hand om foto’s op te nemen. We besloten om hier tien minuten voor in de rij staan aan te schuiven, maar vroegen blijkbaar aan de verkeerde persoon om foto’s van ons te trekken want hij heeft alle palmbomen kunnen ontwijken. 🤦🏼‍♀️🤣

We zetten onze tocht door Colombia verder met de bus naar Santa Rosa. Een iets minder populaire bestemming maar ik had vernomen dat daar natuurlijke warmwaterbronnen zijn, omgetoverd tot thermen in een prachtige natuurlijke omgeving. We konden niet kiezen tussen de 2 verschillende dus hebben we maar twee dagen uitgetrokken om ze beiden te bezoeken.

De eerste; termales de Santa Rosa is gelegen bij een ongelooflijk coole waterval! De baden zijn gevuld met natuurlijk warm water, maar zijn wel aangelegd. Deze zijn makkelijk te bereiken, goedkoop en niet heel groot waardoor het er wel druk is. Maar de waterval was zo cool, waardoor we het zeker de moeite waard vonden.

De tweede; termales de San Vicente zijn een uurtje rijden op een onverharde weg. Een heel hobbelige rit die weer wordt gedaan in een jeep. Een onaangename rit, maar door een mooi landschap van groen begroeide bergen. Je wordt afgezet midden tussen die groene bergen in een oase van warmwaterbronnen. Deze thermen zijn moeilijker te bereiken en iets duurder en veel natuurlijker. De baden worden gevuld door een rivier van 80•C en worden dus aangelengd met koud water. Er was een bad waar belletjes opborrelen van een warmwaterbron onder uw voeten.

Er zijn natuurlijke stoombaden. Dit zijn huisjes over de rivier gebouwd waardoor de stoom van de rivier door de planken het huisje vult. De bergen rondom zijn prachtig, hier en daar een waterval in de verte, en door de bomen in de verte zie je ook stoom opstijgen van warm water.

We vonden San Vicente zeker de beste, maar zijn blij dat we ze allebei gedaan hebben en in deze volgorde!

Santa Rosa staat bekend om zijn lekkere chorizo’s dus die zijn we ook nog gaan proeven in een schattig restaurant van twee traditionele chorizo-meneertjes.

Momenteel zitten we 8u op de bus naar de hoofdstad Bogota!

Na ons ‘resort hostel’ verbleven we nog 1 nacht in een ander hostel op het strand met Irene waar we een weekje mee samen reisden.

Vervolgens namen we de bus naar Cartagena. Een supermooie stad aan de Caraïbische kust met veel Afrikaanse invloed. Het is echt een zomers vakantiestadje, ook veel Colombianen zijn hier op weekend. Er is een gezellig historisch stadsdeel met prachtige straatjes met balkonnetjes en veel streetart, maar ook een deel met hoge gebouwen zoals in Dubai of Miami. Wij waren fan!

In Cartagena verkochten ze veel traditionele Colombiaanse hoeden op straat. Een hoeden-verkoper was ons aan het overtuigen om een te kopen door ons te laten poseren met de hoeden en dat heeft misschien wel geholpen….

We hebben hier ook een heel leuke activiteit gedaan: Chiva. Dit is een sightseeing bus gecombineerd met een party bus. De retrobus was omgebouwd tot een disco op wielen. We reden al feestend naar verschillende hotspots in de stad. De bus was goed gevuld met Colombiaanse toeristen. We waren de enige Europeaanse toeristen wat maakte dat de Colombianen super geïnteresseerd waren in ons en we snel ieders vriend waren. Bij elke stop wou iedereen een foto met ons. Het waren superlieve mensen. Uiteindelijk zijn we nog allemaal in een club gaan dansen.

Tijd om afscheid te nemen van het hete, klammige Caraïbische klimaat; we nemen een bus van 15u van Cartagena naar Medellin. (België is 2,6% van de oppervlakte van Colombia.)

In Medellin zien we twee vrienden weer die we leerden kennen in La Paz bij het beklimmen van de berg van 6088m. Toffe mannen waar we heel goed mee overeen komen dus een heel fijn weerzien!

We bezochten Comuna 13, dat ooit werd bestempeld als de tweede gevaarlijkste wijk ter wereld ten tijden van Pablo Escobar en vooral na zijn dood. Tegenwoordig heeft de wijk een positieve transformatie ondergaan en is het een bruisende wijk vol street art, straatartiesten en eettentjes.

Voor de rest is Medellin een grote stad met heel veel bedelaars, waar we eigenlijk niet de nood bij hebben om langer dan 3 nachten te spenderen. Ik heb een pak crackers gekocht om te kunnen geven wanneer iemand aangeeft dat die honger heeft, wat heel vaak gebeurt als je buiten rondwandelt. Eten geven is makkelijker dan geld geven of nee zeggen.

1 maal gingen we uit en besloten we om ‘s nachts uitzonderlijk naar huis te wandelen ipv een taxi te nemen omdat verschillende mensen ons vertelden dat de buurt heel erg veilig was… na dit wandelingetje van een kwartier hebben we besloten dat we nooit nog ‘s nachts gaan wandelen. Eerst werden we geconfronteerd met een rijkelijk aanbod van drugs onderweg, heel veel prostituees op straat, kinderen van 7 jaar die om 3u ‘s nachts staan te dansen op straat voor geld. 200 meter voor het hostel zegt Alexander: veilig aangekomen! Ik zeg nog: Wacht, we zijn er nog niet…

De interessante wandeling werd nog afgesloten met een adrenaline kick vlak bij het hostel toen twee boze mannen ons verdacht snel passeerden om een hoek, we keken om en zagen hoe ze op 2 andere toeristen afgingen die een paar meter achter ons wandelden aan de andere kant van de straat. Het was een gevecht van maar enkele seconden. De Franse jongen kwam er letterlijk met kleerscheuren vanaf, maar zonder gsm. We stonden met grote ogen er recht op te kijken en gingen lopen. Het was ongelooflijk hoe veel geluk we hebben gehad door aan de ene kant van de straat te wandelen waardoor we niet meteen zichtbaar waren door een muur naast ons waardoor de twee overvallers zich op de andere twee gefocust hadden.

We hadden tot nu toe nog nooit echt in nare situaties terecht gekomen waardoor we ons misschien soms te veilig voelden. In Colombia waren we wel al meer op ons hoeden en hebben nooit veel op zak, maar toch was het goed om eens wakker geschut te worden en tot het besef te komen dat het wel degelijk heel snel kan gebeuren. Wij beloven dat we nooit meer in het donker gaan wandelen. 🫣

Groetjes uit Medellin 🫠