Aangekomen in Uyuni besloten we om meteen een nachtbus te nemen naar Sucre, de hoofdstad van Bolivië. Het vertrek van de bus wachtten we een paar uren af in een restaurant aangezien we ziek waren van de tour en niet genoeg kracht hadden om rond te dwalen door de stad. In de pizzeria hadden we WiFi en een toilet bij de hand. Om het uur bestelden we iets kleins zodat we niet weggestuurd werden. 😂De busrit was de minst aangename van onze reis tot nu toe aangezien ze hier geen ventilatie op de bussen gebruiken. Ik gok dat het zo’n 40 graden was op de bus gedurende 10u, maar ons koortsige gevoel van de salmonella helpt niet bij deze inschatting. Heel blij dat we om 6:30 van de bus konden (recht naar toilet). Aangezien het nog te vroeg was om in te checken moesten we weer een tijdje vertoeven in een café dat heel vroeg open was. Al een geluk konden we toch vroeger inchecken dan normaal. EINDELIJK een moment om ziek op een bed te liggen.

De volgende dag was het mijn verjaardag! Na een fijn ontbijt in het hostel en een telefoontje met mijn ouders die in Oelegem het huis versierd hadden 😂 gingen we op zoek naar dinosaurus-pootafdrukken net buiten de stad! We waren eerst een beetje sceptisch maar het was toch verrassend interessant en indrukwekkend!

De afdrukken zijn gevonden door een cementfabriek die daar gelegen is. Zij schraapten een berg op hun terrein af als grondstof voor het maken van het cement. Op een bepaald moment zaten er te veel van bepaalde mineralen in de berg die niet goed zijn bij het maken van cement. Daardoor stopten ze met de berg af te schrapen. Na een tijd regende en waaide een zachte laag zand van de wand van de berg en verschenen vele afdrukken van dinosaurussporen! Experten van over de hele wereld kwamen verifiëren dat deze echt zijn.

Hier in Bolivië zijn veel plaatsen waar wonderbaarlijk dinosaurusafdrukken bewaard zijn gebleven maar deze muur is de grootste van allemaal. Hij wordt wel eens ‘the dinosaur dancefloor’ genoemd. Uiteraard was deze dansvloer ooit plat, maar door de verschuiving van de aardplaten is deze rechtop gekomen in een berg. Omdat deze muur niet echt beschermd wordt is er al een stuk uit de muur naar beneden gestort jammer genoeg (de grote driehoek), maar zot genoeg verscheen daardoor een oudere laag die óók voetsporen bevat!

We kregen uitleg over welke verschillende dino’s hier hun voetafdrukken hebben achtergelaten.

In de namiddag namen we een bezoekje aan de markt. Hier is een plein vol standjes die verse fruitsapjes en smoothies maken. Allemaal naast elkaar. Als je het plein opwandelt beginnen ze alle twintig te zwaaien en te roepen naar u dat je voor hun kraam moet gaan zitten. Dan moet je een hartverscheurende keuze maken van bij wie je gaat zitten, vervolgens kies je je favoriete fruitjes, geniet je van je heerlijk sapje, oefen je je Spaans met het schattige vrouwtje achter het kraam, krijg je een refill en uiteindelijk wordt je standaard een beetje int zak gezet als tourist, maar betaal je nog steeds de schappelijke prijs van 2€.

We speelden een spelletje dammen int park.

‘s Avonds stond me een verrassing te wachten en het kon niets beters zijn dan een traditionele dansshow met dinner! Het was echt magnifiek!

De dag nadien gingen we opzoek naar Spaanse lessen. We vonden een fijne school waar we ons inschreven voor 1 week. We moesten een toets maken en een klein gesprek voeren om ons niveau te bepalen. Ik mocht al in boek 2 beginnen omdat ik tijdens het reizen al gestudeerd had via een pdf op mijn gsm en dat bleek zijn vruchten toch afgeworpen te hebben! Ik kende al wat theorie maar Spaans spreken ging nog niet echt goed. Doordat we in andere groepen werden gezet kregen we twee verschillende boeken, waardoor we later ook van elkaars boeken zouden kunnen studeren en we kunnen dubbel zo veel vrienden maken! 😄

Omdat de lessen beginnen op maandag en het pas vrijdag was besloten we om nog een tripje te maken naar Potosi, een busrit van 4u. Het is hoogste stad van de wereld met meer dan 10.000 inwoners. Ooit was dit de rijkste stad ter wereld door zijn immense zilvermijn! Ons is wijsgemaakt dat 80% van het zilver op de wereld uit deze berg komt. Wij vinden dit moeilijk te geloven, of dit de waarheid is moeten we eigenlijk nog nagaan. 😉 Het zilver is nu uitgeput maar toch werken er nog mensen in slechte omstandigheden in deze mijn in de hoop nog iets te vinden.

Wij deden het rustig aan aangezien we ons nog steeds slecht voelen, vooral ik dan.

Tijdens het ronddwalen in het centrum botsten we op een feestelijkheid van de politie. Ze waren aan het klaarzetten. Een orkest stond klaar, en enkele rijen met stoelen met een grote strik en vooral heel veel politie in verschillende uniformen van verschillende functies. Aangezien er geen publiek was besloten we om iets verder op een bankje op het plein te gaan zitten om te rusten. Vervolgens kwam er een agente ons uitnodigingen om de feestelijkheden bij te wonen. Een rij agenten in formatie moesten aan de kant gaan voor ons en wij kregen een plaats toegewezen op de stoelen! Plots werden we VIP. Want uiteindelijk stond er heel wat publiek rondom, maar enkel het publiek op de stoelen kregen taart, eten en drinken! 2,5 uur genoten we van een show! Uiteindelijk werd er ook traditioneel gedanst en werden mensen uit het publiek uitgenodigd om mee te dansen op het plein. Agenten nodigden elkaar uit maar ook ons! Twee rijen van mensen die naar elkaar kijken en wat staan te shaken. Vooral agenten, hier en daar ook publiek van op de stoelen maar alles behalve toeristen. We vielen op 😂, maar ze waren ons zo dankbaar dat we met hen meedansten!! Heel grappige ervaring. Vervolgens werden er nog allemaal prijzen uitgedeeld en we hadden echt geen idee waarover heel deze show eigenlijk ging.

Maandagochtend, eerste schooldag! Elke voormiddag gingen we 4u naar school. De groepen bestonden uit ongeveer 6 personen. Alexander leerde heel veel woorden, en de vervoegingen in het heden. Ik leerde vervoegen in het heden en het verleden en ook veel gesprekken voeren, maar dag twee was het onderwerp van de les: drugs, immigratie en terrorisme. Heftig onderwerp om discussies in te voeren in beginnersspaans 😂.

Mijn klas ging ook twee keer op excursie, naar een paleis en naar het kerkhof om te praten in het verleden. Het kerkhof was prachtig en vooral enorm! De graven waren bijna appartementsblokken!

‘S middags gingen we vaak een ‘menu del dia’ eten in hetzelfde restaurant met een heel schattige eigenaar. Hij wist dat we Spaans aan het leren waren en deed telkens de moeite om een klein woordje Spaans met ons te spreken. Hij had ook elke dag een aanbeveling van een traditionele maaltijd voor ons klaar! De namiddag vulden we met huiswerk en het ontdekken van de mooie, witte stad!

En s’ avonds was er ook telkens een activiteit van de school uit. Zo speelden we onder andere Wally bal; volleybal maar dan gebruikmakend van muren.

Ook kregen we een Boliviaanse kookles en maakten we papas rellenas: balletjes aardappelpuree gevuld met kaas of een ei.

Op vrijdag gingen we met onze schoolvrienden zonsondergang kijken op een rooftopbar met cocktail. Vervolgens kregen we een salsales op school. We sloten de avond af met te gaan feesten in de stad! Dit was zelfs onze eerste keer dat we gingen feesten op reis!

In het weekend stond nog op de planning: een chique restaurant met 7 gangen voor slechts 80 Bs = 10,7€. We waren in het gezelschap van Lily en Andrew, een koppel dat we leerden kennen op school. Het was een heel leuke ervaring!

Het was heel aangenaam om langere tijd op dezelfde plaats te vertoeven. Het was een rustgevende week en ik vond naar school gaan en bijleren echt heel leuk! Alexander vond het ook heel leuk, maar voor hem was een week naar school toch voldoende! We leerden allebei veel bij en kunnen nu wel deftige zinnen maken. We proberen nu de leerstof te herhalen en vooral veel nieuwe vocabulaire op te nemen.

We namen een nachtbus naar Samaipata. De bus zou vertrekken om 19u en ze maakten ons wijs dat we om 6u smorgends zouden aankomen. We vertrokken naar het busstation, onwetend wat voor gek avontuur we weer tegemoet gingen. Het vertrek was al heel hectisch. Lang verhaal kort: we waren 20 minuten op voorhand in het station, maar op een of andere manier die we nog steeds niet begrijpen was de bus blijkbaar toch al vertrokken zonder ons. Een vrouw die we nooit eerder hebben gezien maar die toch wist wie wíj́ waren kwam op ons afgelopen, pakte onze zakken, liep naar de straat en stak ons in een taxi. We hadden geen flauw benul van wat er aan het gebeuren was, maar we haalden de bus in en kwamen zo toch nog op de bus terecht! De bus reed naar de volgende grote stad, maar wij moesten er vroeger af, in het kleine dorpje Samaipata. We hadden al een voorgevoel dat we dit zelf in het oog moesten houden en dat bleek correct te zijn! We kwamen s’ nachts om 2:30 aan in Samaipata. We zagen hoe we voorbij het dorp zoefden. We moesten zelf de bus doen stoppen en werden dus een eindje buiten het dorp afgezet midden in de nacht in plaats van ‘s ochtends. We probeerden een beetje te slapen op een bankje op straat. Rond 6u gingen we richting ons hostel want zij hadden laten weten dat ze open zijn vanaf 6u. De eigenaar, een super vriendelijke man, vertelde ons dat dit elke nacht gebeurt. De busmaatschappijen liegen telkens over de aankomsttijd.

Maar dit hostel en dorp waren zo leuk en gezellig! Daarover meer in een volgende blog!

Groetjes xxxx

Op Alexander zijn verjaardag kwamen we met de nachtbus aan in San Pedro de Atacama, Chili. Hier had ik als verrassing een leuke accomodatie vast gelegd. Een grote tent met een bed in, die ze ook helemaal versierd hadden met ballonnen en een slinger. We hadden een eigen tuintje en badkamer en het hostel had ook een zwembad.

Atacama is de hoogste en droogste woestijn van de wereld en San Pedro is een stad gebouwd rond een oase in deze woestijn. De natuur rondom was prachtig! Er was enorm veel te bezoeken, maar dit wordt allemaal gedaan aan de hand van tours, die prijzig uitvallen. De bezienswaardigheden op jezelf bezoeken zonder tour wordt op verschillende manieren gedemotiveerd. Je mag bijvoorbeeld enkel binnen voor 12u smiddags en je mag niet stoppen bij een bepaald uitkijkpunt omdat dit enkel voor de tours is. Daarom kozen we ervoor om 2 leuke tours uit te kiezen en te genieten van de verwennerij van het inbegrepen aperitief of ontbijt. Ook huurden we 2x een fiets om de dichterbij gelegen omgeving te verkennen.

Op Alexander zijn verjaardag huurden we een fiets om naar boven te fietsen naar een uitkijkpunt voor zonsondergang met zicht over de droge rotsformaties met aan de horizon besneeuwde bergen en vulkanen.

Ook fietsten we door ‘de keel van de duivel’ en ‘de dode vallei’.

Een grote tour van 3 dagen vanuit San Pedro naar Uyuni in Bolivia stond sowieso op onze planning. Dus we kozen voor 2 andere tours in San Pedro waarbij we iets zouden zien dat niet gelijkaardig zou zijn aan een bezienswaardigheid van de tour in Bolivia.

De eerste tour was naar Valle de la Luna, of de maanvallei. Dit landschap is gelijkaardig aan het oppervlak van de maan, vandaar de naam. Een Belg zou dit natuurreservaat zo genoemd hebben! De NASA heeft hier zelfs de marsrover getest. Valle de la Luna bevat heel veel zout en andere mineralen waardoor de woestijn hier precies een laagje sneeuw heeft!

De tour sloot af met aperitief hapjes en een pisco sour bij zonsondergang. Omdat de tour meteen naar huis vertrok van zodra de zon achter de horizon verdween vroegen we of wij langer konden blijven voor de mooie kleuren die nog zouden komen en terug naar het dorp konden wandelen (2km) ipv met het busje terug mee te gaan. De gids verschoot van onze vraag, zei dat dit de eerste keer was dat iemand dit vroeg en vroeg zelfs of hij een foto van ons mocht trekken. 😂

De volgende ochtend moesten we om 4u30 klaar staan voor een tour naar Geysers del Tatio waar we zonsopgang zouden zien. Dit was 95km verder. In de vroege ochtend stomen de geysers harder. Jammer genoeg waren we net te laat voor zonsopgang zelf maar de geysers waren echt de moeite! Omdat we op zo’n hoge hoogte zijn was het hier ijzig koud zo vroeg in de ochtend, maar als je er op de grond ging zitten kon je genieten van natuurlijke vloerverwarming. 😄De stenen rondom de geysers bakenen de wandelpaden af, want enkele jaren geleden is er een Belgische vrouw in een geyser gevallen, levend verbrand en overleden.

Na de geysers kregen we ontbijt en hadden we nog een stop in de omgeving van een actieve vulkaan die een mooi landschap nalaat door zijn mineralen.

Savonds bezochten we het meteorieten museum. De woestijn is namelijk de beste plaats om meteorieten te vinden aangezien deze goed bewaard worden door de droogte én opvallen.

De volgende ochtend vertrokken we op onze 3-daagse tour naar Bolivia. Dit magische avontuur verdient een blogpost op zich!

We beginnen aan onze eerste kilometers op de lange Carretera Austral in Chili. Met de bus gingen we van Villa O’Higgins naar Tortel. Een klein dorpje op houten poten en steigers gelegen tussen de fjorden. De natuur had iets weg van een regenwoud en het uitzicht een beetje van Ha Long Bay.

De volgende stop was Cochran, een klein stadje naast het nationaal park Patagonia. In de nacht regende het en toen we ‘s ochtends de tent openritste waren alle bertoppen rondom besneeuwd. Vandaag begon onze tocht door Parque Patagonia, wat voorlopig onze laatste meerdaagse trektocht zal zijn. We kochten voor 6 dagen eten en gingen langs de weg staan samen met Simon en Lennart. Lennart van Duitsland hadden we de avond voordien ontmoet en wou graag met ons mee.

Ons plan was te liften naar de noorderkant van het park onder Chile Chico, om dan terug te wandelen door het park naar Cochran waar we onze overbodige spullen achterlieten. Het liften bleek moeilijker dan verwacht. De 200km naar de start van de hike is langs een weg met niet al te veel verkeer. En ook al hadden we vrij snel een lift in de laadbak van een paar werkmannen, erna werd ons geduld op de proef gesteld. Drie ritten later en met in totaal 7u wachten langs de weg kwamen we ‘s nachts eindelijk aan in Chile Chico waar we maar snel ons tentje opzette op een verlaten camping in de stad.

Ook de volgende dag hadden we weinig succes met liften en hebben we een groot stuk gewandeld (30km). En uiteindelijk de lift met ons vier in de achterkant van een pickup truck door het barre patagonische landschap voelde als echt avontuur.

Nu kon onze hike echt starten: 4 dagen stappen, ongeveer 80 km. Met een paar verrassingen zoals 15 rivercrossings en een paar heel steile klimmen, maar het was het waard. De omgeving was supermooi met diepe valleien en rode bergtoppen. En we waren helemaal alleen. Tijdens heel de tocht hebben we maar vier andere mensen gezien en die gingen de andere richting op, voor de rest niemand!

Dit park staat bekend om zijn vele Puma’s die hier zitten, en we hadden hoge hoop er één te spotten (ze vallen normaal geen mensen aan). Elke dag stonden we vroeg op omdat ze met meest actief zijn net voor zonsopgang, helaas hebben we er geen gezien. Wel guanaco’s, een stinkdier en een gigantische condor die een konijntje aan het oppeuzelen was.

De laatste dag was pittig met een steile klim van 1000m, maar toen we Cochran in de verte zagen liggen motiveerde het ons om stevig door te zetten. Eindelijk aangekomen konden we genieten van een warme douche. Samen met Simon kookten we een lekker gerecht met veel groenten, rijst en vlees waarmee we onszelf rond aten met gezellig een Chileens wijntje erbij.

Onze volgende stop is Puerto Rio Tranquilo. In Cochran hebben we met z’n drieën zo’n 4u staan wachten langs de kant van de weg (in de regen) voor we werden opgepikt. Blijkt dus dat het liften hier op de Carretera Austral toch minder vlot gaat dan beloofd. We denken dat het te maken kan hebben met het feit dat het hoogseizoen op zijn einde loopt. Toch kregen we het voor elkaar en geraakten we in Puerto Rio Tranquilo dat een 2,5u rijden was.

Puerto Rio Tranquilo staat bekend om zijn marmeren grotten in het water die je met een boot of kajak kan bezoeken. Toen we de volgende ochtend klaar stonden om te vertrekken met de boot bleek dat de haven net sloot wegens te veel wind. De weergoden waren ons deze keer niet gunstig gezind. Omdat het weer toch maar grijzig bleef en de grotten het meest indrukwekkend zijn als de zon op het water weerkaatst wordt, besloten we om meteen verder te liften en deze activiteit over te slaan. De activiteit van de dag werd 5u langs de kant van de weg staan met een opgestoken duim, want ook vandaag hadden we weer geen geluk, maar lukte het ons toch.

In Villa Cerra Castillo ontmoeten we toevallig ons fietsende vrienden weer op de camping! We gingen samen lekker eten. De dag nadien deden we allemaal samen de stevige daghike naar Cerro Castillo: een van de drie meest bekende bergen in Patagonië. Voor ons de laatste van de drie om af te vinken 🤗

Simon besloot om hier een 4-daagse te doen. Wij hielden het op de daghike aangezien we voldaan zijn met onze hikes in Patagonië en het hier toch snel kouder begint te worden. De 4-daagse kan zelfs met veel sneeuw zijn en hierop zijn we niet voorzien. Ons doel is om nu iets sneller meer noordelijk te reizen, op zoek naar een warmer zonnetje. We namen afscheid van onze Gentse reisgezel na 2,5 week samen reizen.

Morgen nemen we de bus, om niet meer uren langs de weg te moeten staan. 😁

Een samenvatting van ons avontuur in Patagonië tot nu toe:

• 30 dagen in totaal aan meerdaagse trekkingen
• Bijna 500 km gewandeld in totaal
• 31 nachten in onze tent tot nu toe (=55% van al onze nachten deze reis)
• 5 lange afstandsbussen en 24 liften gehad.