Panama en Costa Rica waren leuk, maar om eerlijk te zijn kreeg ik schrik dat Centraal-Amerika niet helemaal mijn ding was. In het algemeen zit ik liever in de bergen dan aan het strand, en Panama en Costa Rica waren ook veel duurder dan Zuid-Amerika. Misschien werd het stilaan tijd om naar huis te gaan… Dus ik had veel twijfels, maar in Nicaragua vonden we een plekje dat exact was wat we nodig hadden!

Ometepe

Ometepe is een eiland op het grootste meer van Centraal-Amerika, het bestaat uit twee vulkanen waarvan één actief. Dit jaar was er nog een uitbarsting geweest! Na dat we de grens met Costa Rica over waren zijn we meteen met de ferry naar Ometepe vertrokken met een prachtige zonsondergang.

We gingen een week vrijwilligerswerk doen in een hostel dat bestaat uit verschillende campers in de jungle. Margo ging de kinderen van de Amerikaanse eigenaares danslessen geven en ik werken in de tuin. In ruil mochten we gratis verblijven. Dat was het idee, maar het draaide een beetje anders uit. De kinderen hadden eigenlijk helemaal geen zin in dansen en wouden gewoon hun eigen ding doen zoals ze gewend zijn. Er was ook niemand in het hostel buiten één persoon die er al enkele maanden logeerde waarnaar gerefereerd werd als Jungle man. Ik was rot hout aan het opruimen met enkele vogelspinnen verstopt wat wel ok was voor even maar het volgende op de planning was het huis helpen opruimen 😂. Onze bedden waren vrij vies en na hevige regen was mijn bed nat. Dus na twee dagen vroegen we ons eigenlijk af of het wel zin had om te blijven. We rekenden vooral op nieuwe mensen leren kennen maar die waren er niet, zelfs de eigenaar zagen we amper.

We besloten om vroegtijdig te vertrekken. We huurde een scooter en verkende het eiland. Superleuk! We gingen nog een nacht verblijven in hostel El Zopilote en de dag erna vertrekken, maar uiteindelijk zijn we nog vijf dagen gebleven! El Zopilote organiseerde super veel activiteiten die we bijna allemaal hebben gedaan. Bovendien was het ook een permaculture farm, iets wat ik niet kende. Het is een alternatief voor traditionele landbouw waarbij verschillende planten samenwerken om een productief en leefbaar stuk grond te maken. Met minimaal onderhoud, geen pesticiden en maximale efficiëntie. Zo groeien ze bamboo voor bouwmateriaal, bijna alle planten zijn eetbaar, enkel compost wc’s, … We kregen een rondleiding van een vrijwilliger wat super interessant was. Ook kweken ze oesterzwammen in een primitief/creatief labo.

Buiten de activiteiten op El Zopilote zijn we met de scooter het hele eiland rondgereden en veel gaan zwemmen in het meer met zicht op de vulkaan. Beetje spannend want er bestaat een heeel kleine kans dat bullsharks in het water zitten die via de rivier zwemmen uit de zee!

We hebben chocolade cheescake gegeten en cacao-champagne gedronken op een gezellige fancy cacao plantage. De ceremoniale cacao drank met cocosmelk en kruiden was overheerlijk en ga ik thuis proberen te reproduceren.

Granada en treehouse party

Uiteindelijk zijn we toch vertrokken uit het eiland richting Granada, een coloniaal stadje. Hier is elke vrijdag een bekende treehouse party waarbij touristen met bussen naar de jungle worden gebracht om te feesten in een boomhut. Was zeker wel eens leuk met vooral de unieke locatie.

El Transito – Surfen

Dan was het tijd om eens te gaan surfen. In Nicaragua zijn er veel surfgelegenheden maar wij kozen voor een klein rustig dorpje met een relaxte sfeer: El Transito. Hier verbleven we vijf nachten en oefende we bijna elke dag onze surfskills. De golven waren vaak sterk en chaotisch, dus we hebben beiden dagelijks rammel en een neusspoeling gekregen. Maar het was superleuk om iets actief te doen en een skill te oefenen, want reizen kan soms nogal passief zijn. Én ik heb mijn persoonlijk record vebroken van grootste golf dus dat alleen was het al waard!

Leon – Volcano Boarding

Samen met Sarah, een andere vlaming die we leerden kennen in El Transito vertrokken we naar onze laatste stop in Nicaragua. Leon is een coloniaal stadje omringd door vulkanen en de zotste activiteit is het volcano boarding. Het concept is uitgevonden door een lokaal hostel. Met gewoon een plank glij je af een steile vulkaanwand waarbij snelheden tot 101 km/u bereikt worden. Hier keek ik al lang naar uit! Helaas was het een grote anticlimax. Storm Sara die over Centraal-Amerika raasde hing nu boven Nicaragua en het heeft niets anders dan drie dagen aan een stuk geregend. Hierdoor was het zand op de vulkaan verzadigd en gleden we amper vooruit. Max snelheid: 25 km/u. We konden ook niets zien van de vulkaan. Gelukkig hebben we goed gelachen met de andere reizigers en afgesloten met een party bus terug naar huis.

De regen zorgde voor nog teleurstelling. Ons plan was om te kamperen naast de actieve krater van vulkaan Telica, maar de hevige regen maakte dit gewoon onmogelijk. We hebben dus niet heel veel gedaan buiten Leon een beetje verkend en af en toe iets gaan eten.

Dan zat Nicaragua er op. We zijn met een shuttle van 12u in één trek door Honduras gereden tot in El Salvador.

We hadden in Peru al stevig gestapt, maar er stond nog één hike op onze todo lijst: de Huayhuash trek. Deze hike heeft een beetje een legendarische status wegens zijn moeilijkheid en schoonheid. De klassieke 8-daagse route is een lus diep in de bergen ver van de bewoonde wereld, enkel op dag 5 is er een dorp waar het mogelijk is om supplies te kopen. Je bent heel de tijd op een hoogte tussen 4000m tot 5000m en elke dag is er een bergpas waar je over moet. Acclimatisatie is essentieel. Deze factoren maken dat de meeste mensen deze hike doen met een tour, en dat was ook ons plan. Deze tours regelen alles en beschikken over ezels die al het kampeermateriaal en eten meebrengen. Overdag wandel je dus met een klein rugzakje tot de volgende campsite waar je tent al klaarstaat, je krijgt drie warme maaltijden per dag en extra snacks. Er is zelfs een ’emergency horse’ moest je niet meer verder kunnen of in geval van nood. Klinkt niet slecht, en omdat we al zo veel zelfstandig gewandeld hadden wouden we ook wel eens als prinsesjes hiken! 🫅👸

Helaas bleek een tour vinden moeilijker dan verwacht. De dag dat we in Huaraz aankwamen was er net een groep vertrokken en de volgende was pas vier dagen later. Zo lang wouden we niet wachten want de stad Huaraz was niet plezant en dan zouden we geen tijd meer hebben in Lima, de hoofdstad van Peru. Dus de zoektocht naar een tour die eerder zou vertrekken begon en we vonden al snel twee die al twee dagen later zouden vertrekken. Wat volgt was een hele soep waarvan ik de details achterwege zal laten. Het komt er op neer dat we belogen waren dat ze een groep hadden en dan last minute als smoes hadden verzonnen dat we niet de volgende ochtend zouden kunnen vertrekken wegens een sneeuwstorm! Haha, we waren het zo beu dat we toen beslisten om het gewoon zelf te doen. Die avond zijn we nog een tent en slaapzakken gaan huren en hebben we voor vijf dagen eten gekocht, de volgende ochtend hadden we vervoer geregeld en we werden afgezet aan de start rond 10u. Onze rugzakken waren zwaar en we vonden het spannend. Geen prinsesjes dus, maar de zwaar mannen op stap! 🦵💪

Het was vermoeiend maar het was goed te doen, we waren uiteindelijk blij op onszelf te zijn. De hikes voordien hebben ons goed voorbereid dus we waren fit en voldoende geaclimatiseerd. Ook vielen de afstanden per sectie wel mee, dus elke dag hadden we ruim voldoende tijd en waren we meestal in de vroege namiddag al op de volgende kampplek.

De eerste twee dagen begonnen in een groene omgeving die wat weg had van Schotland. Af en toe kwam er al een besneeuwde bergtop piepen, maar het bewolkte weer hinderde het zicht vaak. De eerste nacht werd ons gehuurd materiaal al op de proef gesteld met veel wind en regen. Geen probleem want we zaten gezellig warm en droog.

Op eind dag twee kampeerden we naast een meer met een geweldig zicht over vier gigantische bergtoppen met gletsjers. De 2e hoogste berg van Peru staat hier (Yerupajá, 6635m), en het hoogteverschil tussen het meer en de bergtop is meer dan 2000m! Toen we s’ ochtends naar buiten keken werden we begroet door deze giganten in een prachtige zonsopgang.

De volgende dagen waren prachtig met elke dag verschillende panoramische uitzichten. Onderweg leren we twee groepen kennen die dezelfde route volgen met een tour, dus we konnen zien wat we misten. We waren vooral jaloers op hun vers eten want groenten en fruit zat er bij ons niet in.

Het weer zo hoog in de bergen was ook heel onvoorspelbaar, we hebben veel onweer gehad. Bliksem met regen, sneeuw of hagel zorgen voor extra sensatie. Dag vier was het ergste. Na onze tent rechtstond was ik nog even een bergpas opgewandeld om te kijken naar een andere vallei. Ik was nog geen kwartier boven of er barste een onweer uit met gietende hagel. Het dal kleurde snel wit en tegen dat ik terug bij onze tent was lag er een dik hageltapijt.

Dag vijf verbleven we in het dorpje waar we ons trakteerden op een paar warme maaltijden bij een supervriendelijke Peruviaanse thuis.Toen waren we ambitieus en stapten we sectie 6 en 7 op één dag, zo zouden we nog drie dagen in Lima hebben. Achteraf gezien was dit misschien iets te vermoeiend maar het is gelukt, we kwamen net voor donker op de laatste kampeerplek.

Toen waren we ambitieus en stapten we sectie 6 en 7 op één dag, zo zouden we nog drie dagen in Lima hebben. Achteraf gezien was dit misschien iets te vermoeiend maar het is gelukt, we kwamen net voor donker op de laatste kampeerplek.

De volgende dag stonden we vroeg op en wandelden we het laatste stuk. We vonden al snel vervoer naar Huaraz om een rustige namiddag te hebben voor de nachtbus opstapten naar Lima!

Lima is volgens vele niet per sé de moeite, wij hadden er toch zin in. Lima staat bekend voor zijn culinaire hoogstaandheid en het valt ook meteen op dat deze stad veel meer ontwikkeld is dan de rest van Peru. Ons hostel was voor een park waar meer dan 300 katten leven, verzorgt door vrijwilligers. Deze katten leven als een koning en genieten van constante aandacht van de passerende mensen die natuurlijk niet kunnen laten ze even te aaien. Margo was ook blij!

We aten lekkere ceviche (rouwe vis) als lunch. Later gingen we naar een eerder fancy restaurant met zicht op de ruines van een pyramide om pisco sour te drinken en Rocoto Relleno te eten, een ander typisch gerecht. Superlekker maar ook superpikant. We verwachtten een gevulde paprika maar het bleek een gevulde hete peper te zijn! De ober wist duidelijk op het juiste moment te vragen of we water wilden. Ook hebben we nog een fonteinpark bezocht.

Zo sloten we niet alleen Peru in stijl af, maar ook Zuid-Amerika. Volgende bestemming: Centraal-Amerika beginnend in Panama. Het was al een super geslaagde reis en hoewel we zeker ook zin hebben in Centraal, denken we toch dat het anders gaat zijn (iets minder avontuur, iets meer luxe). We zijn benieuwd!

Het is mogelijk om naar Machu Picchu te gaan door gewoon de bus of trein te nemen. Maar wij hadden nog eens goesting in een echte hike, dus kozen we voor de populaire Salkantay trek! Deze is vernoemd naar de berg van 6200m aan de start. Het is 4 dagen wandelen met als eindbestemming Aguas Calientes, de uitvalsbasis voor Machu Picchu. De meeste mensen doen deze hike met een georganiseerde tour inclusief verblijf, eten en een gids. Maar wij hadden al vernomen dat deze hike perfect zelfstandig te doen is, ook zonder tent. Dus we regelden enkel een transport naar de start van de hike en de rest wijst zichzelf uit.

De eerste dag was vrij rustig met een korte hike naar laguna Humantay, vooral de altitude zorgt weer voor vermoeiing bij het omhoog wandelen. We merkte ook al direct dat dit een heel drukke hike ging worden met de honderden mensen die in groepen samen wandelden. We hadden dus even gewacht om in de namiddag te gaan zodat het iets rustiger was aan het meer. En wat een prachtig zicht op de besneeuwde bergtoppen!

De volgende dag vertrokken we richting de bergpas van 4600m, het hoogste punt van de tocht. Het omhoog wandelen was stevig, maar vooral de lange tocht bergafwaards erna was slopend. We arriveerden vrij vroeg in het volgende dorpje waar we makkelijk slaapplek vonden en ‘s avonds samen aten met enkele mensen die we ondertussen hadden leren kennen. Celine en Corentine uit Brussel hebben hetzelfde tempo en die zien we elke dag terug.

De derde dag was weeral vooral zakken, langzaam verandert het koude rotsachtige landschap in het warme groene cloudforest. Deze hike is de drukste hike die we hebben gedaan op de reis, maar vanaf we de grote groepen voorbij zijn ‘s ochtends valt het goed mee. Onderweg vinden we twee gigantische avocado’s op de grond die van de bomen zijn gevallen, gratis lunch dus.

We arriveren rond de middag in het volgende dorpje waar we een lekkere koffie drinken afkomstig uit hun eigen plantage. Normaal zit hier de dag erop maar na even nadenken beslissen we om toch nog een stuk verder te zetten. Niet niks want dit is nog een steil stuk bergop in de hitte voor enkele uren. Waarom? Omdat we dan kunnen slapen met al een zicht op Machu Picchu! Op dit bijzonder plekje zaten we maar met 3 duos in totaal.

De laatste dag wandelen we vooral langs het treinspoor naar Aguas Calientes. De hele voormiddag ploeteren we verder in de regen die met bakken uit de lucht valt.

In Aguas Calientes belonen we onszelf dus op een grote verdiende lunch. Het stadje is duidelijk ontstaan door het massatourisme. Straten vol te dure restaurants, alles in thema van de Inca’s en honderden souvenirkraampjes. Dit is niet bepaald een plek om lang te blijven. Vooral de bergen afval die in de rivier gedumpt zijn stellen zwaar teleur.

Maar rusten doen we nog niet, eerst moeten we nog inkomtickets voor Machu Picchu bemachtigen. Deze zijn altijd al maanden op voorhand uitverkocht, maar er is een andere optie waar veel mensen niet van weten. Elke dag worden er nog ongeveer 1000 tickets (van de 5000) ter plaatse beschikbaar gesteld voor de volgende dag. First come first served, dus je haalt zo vroeg mogelijk in de dag je ticketje met een nummer. Dat is je nummer in de wachtrij, wij kregen 437. In de namiddag komen we terug om te wachten in de chaos tot het onze beurt is. Er zijn 6 routes om uit te kiezen, sommige routes zijn echter heel beperkt waarbij je geen panoramish zicht hebt op de ruïnes of zelfs niet in de stad komt! De enige route die beide heeft is route 2 dus iedereen probeert deze tickets te bemachtigen voor deze uitverkocht zijn. Wij hadden geluk en slaagden erin! We hadden liefst 6u ‘s ochtends, maar 12u was het vroegste tijdsslot dat nog beschikbaar was. Voordeel is wel dat we kunnen uitslapen.

De volgende de dag was het zover! We kozen natuurlijk om zelf de berg op te wandelden naar Machu Picchu in plaats van de bus te nemen (was een wachtrij van honderden meters, de bus is duidelijk de populaire keuze). Onderweg is het uitzich al super mooi en kunnen we al in de verte een glimps opvangen van de ruïnes, spannend!

In Machu Picchu hadden we het ergste verwacht van drukte, maar we waren eigenlijk aangenaam verrast! OK er zijn veel mensen, maar het valt echt goed mee en we konden op ons eigen tempo rustig de ruïnes verkennen. Het was echt super! Het weer zat goed mee en niet alleen de stad zelf is indrukwekkend, ook de omgeving met de gigantische bergen. De incas dachten dat deze bergen goden waren en ik zou het zelf ook bijna geloven.

Na ons bezoek in Machu Picchu bleven we nog een nachtje om de volgende dag de trein te nemen naar Ollaytaytambo. Met een fantastisch uitzicht eten we doritos met een giga pot guacamole van de avocado die we eerder vonden op de trek.