Iquitos is een stad in het noorden van Peru, diep in het amazonewoud. Het is de grootste stad ter wereld die niet via een weg bereikbaar is, enkel met het vliegtuig of een boot via de amazonerivier. Wij kozen voor de boot. We hadden maanden geleden als tip tehoren gekregen, dat het mogelijk is om deze tocht te doen op een vrachtschip. Deze duurt enkele dagen en je slaapt in een hangmat op het dek, dat klinkt als een avontuur!

Het verhaal begint maandag in Yurimaguas, waar we in de namiddag arriveerden met een minibus. In dit stadje is het einde van de weg en dus hier begon de zoektocht naar een boot die ons naar Iquitos zou brengen. Deze vrachtschepen vertrekken wanneer ze vol zijn geladen, niet volgens een schema en vaak met vertraging. De eerste avond wandelden we dus naar de haven (dat letterlijk gewoon een zandbank is) om eens rond te horen.

Er liggen enkele boten en al snel worden we aangesproken door een willekeurig figuur die zegt dat hij ons meer info kan geven. We stappen op een gigantische boot waar hij ons de laadruimte laat zien. Maar blijkbaar neemt deze boot geen passagiers omdat deze vol met kippen geladen gaat worden. We stappen op een andere heel kleine boot die de volgende dag zou vertrekken, maar deze was wel echt heel klein. Nog niet erg zeker van ons plan gaan we naar de markt om inkopen te doen. We kopen twee hangmatten en snacks.

De volgende ochtend keren we terug naar de haven en het is veel drukker. Er zijn veel nieuwe schepen bijgekomen waaronder de Eduardo XII, dat is de boot waar we uiteindelijk op zijn beland. ‘s Middags installeerden we onze hangmat en dan begon het wachten. Ons werd verteld dat we de volgende dag zouden vertrekken. Op de boot zaten ook twee andere toeristen uit Zwitserland, en hun werd verteld dat we vandaag zouden vertrekken. Niemand wist dus eigenlijk iets.

Het was interessant om de chaos in de haven te bekijken. De boten liggen naast elkaar en als er een boot tussen moet, botsen ze gewoon tegen de anderen om ze uit de weg te duwen. Op de boot naast ons werd een vrachtwagen gereden over houten planken. Kippen in kleine hokjes werden op elkaar gestapeld. Een andere boot werd beladen met koeien die duidelijk aan het afzien waren. Ze hadden schrik en werden gewelddadig op het dek gesleurd. Onze boot was vooral volgestopt met groenten en fruit. Dat werk moet ongeloofelijk zwaar zijn. Mannen dragen zakken tot 80 kg (!) op hun rug in de bakkende zon de hele dag door, op hun slippers.

De eerste nacht op de boot was luid, vochtig en kort. Een luide generator op de boot naast ons draaide de hele nacht lang en het was zo vochtig dat condensatie naar beneden druppelde van het dak. Maar je kiest niet bepaald voor dit vervoer voor comfort.

De tweede dag op de Eduardo XII was weeral wachten, het vertrek zou rond 18u zijn. Doorheen de dag kwamen er ook meer en meer hangmatten bij tot het wel vrij krap was. De boot werd langzaam gevuld met appels, mais, aardappelen, kolen, pompoenen, etc. Toen de avond naderde werd het vertrek verlaat naar 9u, maar dan werd ons verteld dat we zouden vertrekken om 5u ‘s ochtends. Nog een nachtje in de haven dan!

Ik denk dat ik nog nooit zo opgelucht was toen de boot eindelijk vertok rond 6u, want voor hetzelfde geld zaten we er nog een dag. Met de opkomende zon verdwenen de lichtjes van Yurimaguas eindelijk in de verte.

Omdat het droogseizoen is staat het water heel laag en het schip heeft geen instrumenten. Regelmatig gaat één van de twee kapiteinen op een klein bootje controleren of de rivier diep genoeg is met gewoon een stok! Blijkbaar staat de rivier soms zo laag dat de schepen vast komen te zitten, wat een probleem is voor de supply van alle communities onderweg.

We kunnen een glimps opvangen van het leven in deze communities wanneer de boot stops maakt om goederen af te laden en bananen op te laden. De dorpjes leven afgesloten van de buitenwereld, vaak zelfs zonder elektriciteit. Op onze boot zitten veel medereizigers die hier wonen, en stappen op en af doorheen de reis.

We leerden een moeder kennen van 17 jaar met haar schattig dochtertje, Sofia, van 2 jaar en de vader van 21. Ze slapen op de grond onder onze hangmatten, zonder matras en enkel een dekentje. Naast ons verbleef een ouder koppel dat nooit praatte. De man had als kostbaarste bezit een radiootje dat hij zonder schaamte vaak diep in de nacht aanzette om muziek te luisteren.

De 12 bemanningsleden waren schuw, maar zijn wel nieuwsgierig. We waren een kaartspel aan het spelen met de twee zwitserse meisjes en uiteindelijk stond er vijf man te kijken, tot ze op hun dak kregen om terug aan het werk te gaan met bakken stapelen.

Op de boot krijgen we drie maaltijden per dag. De koks rammelen hun lepel tegen het metaal als signaal dat het eten klaar is en iedereen begint aan te schuiven met hun plastieken potje. Ze scheppen het potje vol, of het nu klein of groot is, dus het is beter om een groot potje mee te nemen. Het ontbijt was heel zoet grijs slijm, avondeten extreem zoute soep en lunch was pasta met rijst en kip. Het was beter te eten als het klinkt, honger is de beste saus!

Na een tijdje was het ook heel duidelijk dat één van de koks wel een boontje voor mij had. Hij gaf mijn kommetje altijd met een heeel brede glimlach terug, en van ver wel eens een knipoog. Margo daarentegen kreeg een tegengestelde reactie, met diep zuchten, een boze blik en een bakbanaan minder moest zij het doen. Zij was duidelijk de vijand.

Overdag was het bloedheet, in de nacht vochtig en koud. De enkele mogelijkheid tot verkoeling was in de roestige kabines achteraan op de boot. Een ijzere pot stelde het wc voor, en de kraan bovenaan de douche. Heel spijtig dat we hier geen foto van hebben want dit was officieel het ranzigste wc van Zuid-Amerika. Maar toch waren we heel dankbaar voor de mogelijkheid om te douchen.

Soms moesten we ook pijnlijk aanzien hoe afval in de rivier belande. Is een flesje leeg? Dan gooien de locals deze gewoon overboord. En er staan vuilbakken op de boot, maar als ze vol zijn kieperen ze deze ook gewoon in de rivier. We hielden ons afval dus maar zelf bij.

Mijn favoriete moment was toen we op het dak kropen om de zonsondergang te zien. Samen met de drie anderen toeristen praten over het leven met zicht op een knalrode zon, tot de sterren aan de hemel stonden.

Na drie dagen op de rivier was Iquitos eindelijk in zicht. Het was nog even spannend of het water niet te laag was om tot aan de haven te geraken. Indrukwekkend hoe het schip op de smalle kanalen werd bestuurd terwijl het kleine bootje constant met de stok verderop het water peilde. Maar we zijn er geraakt! We waren al goed gewend aan het bootleven.

De vijf dagen op Eduardo XII waren een geweldige ervaring, maar we waren ook opgelucht toen we terug aan land waren. De tocht kwam met weinig nachtrust, onzekerheid, verveling en het testen van ons geduld.
Maar we hebben vrienden gemaakt, zowel reizigers als locals. Kunnen reflecteren en bezinnen. Genoten van de jungle en natuur rondom ons. En een inkijk gehad op het leven in de Amazone. Het was een geslaagd avontuur dat we zonder twijfel opnieuw zouden doen.

Na het hiken van de Quilotoa loop stond ons nog één hike te wachten. Vulkaan Chimborazo (6288m) is niet alleen de hoogste berg van Ecuador, maar ook het hoogste punt van de aarde gemeten van het middelpunt van de aarde. Dat komt omdat de wereld eigenlijk ovaal is. Dichter bij de sterren kom je dus niet op het land!

We twijfelden of we naar de top gingen klimmen, maar omdat we in Bolivië al een gelijkaardige klim hadden gedaan besloten we toch niet nog een keer zo hard af te zien. Als alternatief deden we een dagwandeling op Chimborazo die toch ook tot 5100m ging, samen met een belg uit Luik. We hadden geluk want het was een prachtige dag en we konden de besneeuwde bergtop bewonderen zonder wolken.

Onderweg naar boven werden we opgepikt door een Ecuadoriaans gezin met een heel sociaal kindje dat direct aan Margo vroeg of ze haar vriendin wou zijn. We wandelden samen naar het hoogste punt, maar erna keerden ze terug naar de auto en wij wandelden verder.

De volgende dag nemen we de bus naar Cuenca. En een irritante gewoonte in Ecuador is dat op elke busrit een luide, geweldadige, spaans gedubte film wordt opgezet. Dus een beetje rust zit er niet in. Gelukkig wel in Cuenca, want we hadden nood aan wat relaxen. We hadden al opgevangen dat Cuenca gezellig is, met zijn mooie gebouwen en lekkere gastronomie.

De eerste twee nachten verbleven we in een gigantish hostel/hotel dat zo goed als leeg was. Daar ontmoeten we Jereme Rogers, die alleen een kamer van 10 bedden met ons deelt. Het is een opvallend figuur met zijn vele tattoos, dikke gouden ketting en altijd een pint in de hand. Hij vertelde over zijn leven en al snel ontdekken we dat hij vroeger al op zijn 15 jaar een pro skater was en superbekend is in de skatewereld. Nu maakt hij eerder muziek. Een foto met hem hebben we helaas niet.

Ik ben de eerste dag in Cuenca nieuwe schoenen gaan zoeken, want in mijn paar zat een gat in de zool.

‘s avonds spraken we af met Jara en Tobias om te gaan eten in Jodoco, niet minder dan een Belgisch restaurant! Een Antwerpenaar die verhuisd is naar Ecuador wist deze plek ons te tippen een week eerder, en onze verwachtingen waren overtroffen. Belgische bieren, stoofvlees, mosselen, curryworst speciaal, broodje kipcurry, zelfs smurfentaart en mijn favoriet: vol-au-vent! Het was echt super lekker, moeilijk te beschrijven hoe hoog in de wolken we waren bij het eten van deze hemelse gerechten (vooral Vol-au-vent).

De volgende dag gingen we terug voor de full South-American experience. Als ontbijt bakbanaan met kaas, als avondeten cuy. Cuy is cavia, dat schattige pluizige beestje wordt hier op een stok geroosterd op de bbq. Het is hier een gemakkijke en goedkope bron van proteinen voor de lokale bevolking, net als kip. En we wouden beide het wel eens proberen. We aten in een restaurant gekend voor zijn cuy. Het was veel gepeuzel (waar ik niet zo fan van ben) en er zat natuurlijk ook helemaal niet zo veel vlees aan. Margo vond het wel lekker, maar we besloten dat we dit gerecht niet meer gingen bestellen (spoiler: toch nog eens gegeten).

De laatste dag in Cuenca deden we een hike in Cajas nationaal park, een landschap wat een beetje weg heeft van Schotland.

We volgen ook live online de Ironman in Copenhagen, want Nicholas (mijn broer) nam deel na jaren training en wist deze te voltooien in 11u 51 min!

Na de hike zijn we voor een 2e keer gaan eten bij Jodoco, deze keer probeerden we ook de curryworst speciaal en de luikse wafel. Dat eerste was een beetje een poging tot maar de wafel was wel echt goed.

Onze volgende stop in Ecuador was in een piepklein afgelegen dorpje, community Gera, in een guesthouse. Rosa, een schattig vrouwtje, ontving ons in haar huis op de rand van een vallei met een prachtig uitzicht.

De komende twee dagen laat Rosa ons het dorpje zien en gaan we samen de varkens voederen. Er verbleef ook toevallig een koppel uit Nederland in de homestay. Rosa vroeg wat we graag hadden bij ons avondeten: kip of cuy. Wij hadden niet per sé behoefte aan nog eens cavia te eten, maar de jongen uit Nederland had dit nog niet geprobeerd dus was de keuze toch nog gemaakt voor cuy. We dachten dat het ook wel interessant zou zijn om te zien hoe Rosa de cuy ging bereiden. Toen ze terug kwam uit de tuin en ze een levende lieve schattige cavia bij had moesten we toch even slikken. Vervolgens moesten we aanzien hoe ze het beestje dood deed met haar blote handen. We zullen de details besparen maar het ging jammer goenoeg niet zo vlot als we hoopten. Dit was ECHT de laatste keer dat we cavia eten… We hebben hem gebraden op een stok boven een vuurtje.

Als dessert kreeg Margo een leuke verrassing, het nederlandse koppel had een grote zak drop bij! Na het horen dat dit Margo haar favoriete snoep is deelden ze gul hun dropmunten uit. Rosa was geen fan, ze haalde het heel snel terug uit haar mond en lachte: ‘Por el pig!’

De volgende ochtend hadden we nog een lekker ontbijt en namen we afscheid voor onze tocht naar de grens met Peru begon.

Terug geland op het vasteland in quito hebben we twee nachten in the secret garden hostel verbleven. Dit hostel is veruit het populairste verblijf in Quito en zat vol met reizigers. Het was tof om nog eens in een sociaal hostel te zitten en nieuwe mensen te leren kennen want dat was de laatste tijd wat minder.

De volgende ochtend zijn we de dag begonnen met een walking tour door historisch Quito. Onze gids had inheemse roots en wist veel te vertellen over de cultuur en tradities in Ecuador, super interessant!

In de namiddag hebben we een uitstapje gemaakt met enkele mensen van ons hostel naar Mitad del mundo – het middelpunt van de aarde. De evenaar loopt dwars door Ecuador en daar komt dus ook de naam van dit land vandaan (Equator <> Ecuador). Ik vind het een beetje grappig dat hiervan de naam komt maar ze zijn er duidenlijk trots op. Ze noemen dit punt van de evenaar het middelpunt van de aarde aangezien dit de hoogste plek is en de enige hoofdstad is die op de evenaar ligt. Er staat een gigantish monument opgetrokken op de plek waar de evenaar door loopt, maar deze was geplaatst voor de uitvinding van de gps en nu blijkt jammer genoeg dat ze er ±150 meter naast zaten. Nu staat er dus een kleiner monument op de juiste locatie.

Bijhorend was ook een klein museum met meer uitleg over Ecuador en de inheemse stammen en hun tradities. Hier konden we een gekrompen hoofd bewonderen! Afkomstig van een oude, maar nu verboden traditie waarbij krijgers de hoofden van hun verslagen vijanden krompen en als troffee rond hun nek droegen. Grellig!

We leren ook dat cuy (hamsters) heel belangrijk zijn voor de stammen. Vaak lopen ze vrij rond in hun woning en deze kunnen negatieve energie van bezoekers signaleren. Ook zoeken de shamannen naar ziektes door een cuy over een zieke persoon te wrijven,  deze erna open te snijden en de organen te inspecteren. Ook eten ze veel cui, een gerecht dat we nog moeten uitproberen. De zwarte worden gebruikt voor de reinigingen van lichamen en de bruin met witte om op te eten.

De volgende dag zijn we naar Mindo gegaan, een klein dorpje in een jungle-achtige omgeving. Super rustig en vooral bekend om hun diverse vogelpopulaties! In de hangmat in ons hostel kwam de ene na de andere kolibrie een kijkje nemen.

We deden een nachtwandeling om verschillende dieren te spotten. Onze gids was echt een talent in het vinden van kikkers ter grote van een vingertop op 5 meter afstand, maar we zagen ook vleermuizen, een schorpioen, een lichtgevende kever, een slang, lichtgevende schimmel en een motmot. 

Met Jara en Tobias die we op de Galapagos hebben leren kennen deden we een hike langs 7 (frisse) watervallen, eerst namen we hiervoor een kabelbaan met een bakje aangedreven door de motor van een 2002 nissan!

In de namiddag zijn we ook nog een aantal ziplines gaan doen waarbij we door de groene omgeving zoefden, en eindigden met een tarzan slinger van 40 meter.

Onze laatste dag hebben we gigantische vlinders bezocht in een vlindertuin en in de namiddag wat gerust in ons hostel in de natuur. De volgende dag gaan we namelijk naar een helemaal andere omgeving, vulkaan Cotopaxi.