Op de planning stond een 3 daagse door de natuur van het zuiden van Bolivia; op 4500m door woestijnen, rode meren met flamingo’s, warmwaterbronnen, en de grootste zoutvlakte ter wereld. We vertrokken in San Pedro in Chile en werden naar de grens gebracht van Bolivië. Na de immigratie werden we verdeeld over 4X4’s.

Onze groep bestond uit 22 mensen: wij en toevallig 20 Brazilianen. We werden in de auto gestoken met Deborah, Marcos en zijn moeder Neusiña. Gelukkig konden Deborah en Marcos Engels, want van het Portugees konden we echt niets maken. Neusiña, een sympathieke zotte doos, bleef maar praten tegen ons in het Portugees. Maar haar enthousiaste was zeer aanstekelijk!

Onze chauffeur Hilario was iets minder spraakzaam, zeker toen we merkte dat hij ‘s avonds in slaap aan het vallen was achter het stuur. Bleek dat hij die dag al van 3u ‘s ochtends aan het rijden was om eerst een andere groep af te zetten en ons dan op te halen. We hadden vernomen dat er soms ongelukken gebeuren omdat sommige (gidsen) chauffeurs drinken achter het stuur maar ik denk dat het eerder ligt aan de vermoeidheid door de lange dagen 😬.

De ±450km die we met de 4×4 hebben afgelegd was een prachtig avontuur! En Salar de Uyuni was een onwaarschijnlijk geweldige afsluiter van de 3 daagse waar we de zonsondergang en opgang konden ervaren in zowel een nat deel als droog aangezien het het einde was van het nat seizoen. De zoutvlaktes van Bolivië zijn zo onvoorstelbaar magisch!

Een minder leuke verrassing was het feit dat de laatste dag zowat iedereen ziek was geworden. Onze groep maar ook de andere tours en zelfs enkele chauffeurs. Voor ons viel het nog mee (vooral regelmatige onaangename wc bezoeken) maar anderen hadden zelfs de kracht niet meer om hun auto uit te gaan. Bij ons heeft het uiteindelijk ook een dikke week (9d) geduurd voor onze darmen hersteld waren. Van anderen die een ziekenhuisbezoek achter de rug hadden vernamen we dat het over salmonella bleek te gaan. Tja, hoort er ook eens bij zeker 😛? In elk geval, hier zijn nog veel mooie foto’s.

Er zijn weer enkele weken gepasseerd en in die tijd hebben we heel wat afstand afgelegd. Ik schrijf dit nu vanuit Potosí, Bolivië. Dus hoe zijn we hier geraakt? Eerst gaan we een paar weken terug, toen we met de bus aankwamen in Cafayate, Argentinië.

Cafayate staat bekend om zijn wijn, in deze regio zijn een van de hoogste wijngaarden van de wereld (en dat zou de wijn blijkbaar ten goede komen). Dus de eerste dag hebben we een bezoek gebracht aan het wijnmuseum, hier hebben we wat bijgeleerd over de geschiedenis en het proces van de wijnproductie. En we konden afsluiten met een inclusieve wijntasting!

De dag erna was tijd voor wat meer actie. Met gehuurde fietsen namen we een bus 50km uit Cafayate om dan terug te kunnen fietsen door prachtige landschappen in de woestijn. Het was bakken en braden en amper schaduw te vinden. Maar met genoeg water en zonnecreme kom je ver!

Dag drie was het terug rustig aan doen en wat rondhangen in het gezellige dorp. Er was veel leven op straat en tientalle kraampjes met eten of juwelen. In de periode rond pasen zijn hier veel feestelijkheden. In de namiddag zijn we nog eens een wijntasting gaan doen, maar ondertussen hadden we beiden het gevoel dat al het gedoe rond de wijn niet echt iets voor ons was. We lusten beide wel eens een wijntje maar al het tamtam en blabla hoeft er niet bij 😜

Deze regio is ook uitzonderlijk droog met zelden regen. Maar ‘s avonds werd ons tentje op de camping wel bijna weggespoeld van het onweer dat losbarste! Bijna heel de camping stond onder water behalve ons tentje dat wonderbaarlijk op een klein eilandje gespaard bleef (maar niet de rugzak van Margo…)

Voor we de bus terug namen naar Salta gingen we nog eens eten bij de Black tote parrillas, een restaurant met zo’n lekkere (en goedkope) stukken vlees dat we er drie keer op rij zijn gaan eten. Aangekomen in Salta hebben we nog een nacht verbleven in een hostel om de nacht erna een bus te nemen naar San pedro de Atacama in Chile. Hier nemem we dus afscheid van Argentinië, een prachtig land dat veel te bieden heeft en waar we vele avonturen hebben beleefd.

De guanaco’s maken plaats voor lama’s, de bomen voor cactussen en de sneeuw voor stof. Maar de bergen zijn alleen maar hoger.
Een week geleden zijn we aangekomen in Salta met elke dag zon en 25°C. In de voormiddag zijn we omhoog gewandeld naar een uitkijkpunt van de stad om onze lunch op te eten. Gezellig op het pad wandelen, tot ons opviel dat het boven ons hoofd vol webben zat met dikke spinnenkoppen voor 2km aan een stuk.

In de namiddag bezochten we het Museum of High Altitude Archaeology. Hier bewaren ze drie lichamen van Inca’s die in 1999 zijn gevonden op een bergtop. Het zijn kinderen die als offering levend begraven werden om de goden goedgezind te stellen! De Inca’s geloofden dat ze niet stierven maar voor eeuwig bleven leven bij deze goden. Heel sinister maar ook interresant om bij te leren over de Inca’s.

De volgende dag begon ons avontuur. Online hebben we met 3 andere mensen afgesproken om samen een auto te huren en een roadtrip te doen. Noa, Fabio en Julie uit Israël, Duitsland en Frankrijk. We pasten samen nét in het kleine rode autootje.

Dag 1: The Hill of Seven Colors
We leerden elkaar al wat kennen onderweg naar onze eerste highlight in Purmamarca. Een rotsformatie die wel lijkt te komen uit een andere planeet! Vol bewondering maken we een tochtje door het dorp en de omgeving. Onderweg met de auto passeren we plots een gigantische drukte. We stoppen om even te vragen wat er gaande is, en we krijgen te horen dat ‘de maagd hier op de berg aankomt’. Het lijkt alsof veel mensen hierop een soort pelgrimtocht zijn. Er staan tientallen kraampjes die allerlei dingen verkopen en we wandelen even rond. In de avond eten we samen in een goed restaurantje in Tilcara waar Margo koos voor een lekker stuk lama.

Dag 2: Iruya
Een beetje verder noord nemen we een bus van 3 uur naar een klein dorpje verstopt tussen de gigantische bergen. De weg ernaartoe is gevaarlijk en in heel slechte staat, iets dat met ons klein autootje niet zou lukken. Ook hier wandelen we naar een uitkijkpunt boven de stad, en de 3000m hoogte maakt ons wel wat sneller buiten adem als normaal. We genieten van het uitzicht met een yerba mate, en worden verrast door een gigantische condor die vlak boven ons hoofd passeerd!

Dag 3: Serranía de Hornocal
Vroeg in de ochtend namen we de bus terug en verkenden even Humahuaca. Vandaag gingen we kijken naar een 14 kleurige berg. Hiervoor moesten we op een onverharde weg tot 4350m rijden naar het uitkijkpunt. Het was een gokje om het met onze eigen auto te doen en het was heel traag rijden over deze stenige weg. Maar het was het waard en konden zonder schade of platte band boven komen.

Dag 4: Salinas Grandes
Vandaag was het de langste dag rijden, naar de zoutvlaktes van Argentinië. Normaal is heel deze route over de bergen op asfalt, maar omdat er een brug is ingezakt moet iedereen een omleiding nemen op een onverharde zandige weg. Ook hier was het dus weer traag rijden en de putten ontwijken. Maar de 3u rijden werd weeral beloond met een uniek stukje natuur! Het is een grappig zicht om alle mensen op zo’n grote witte vlakte te zien.
De weg terug ging ook vlot en we konden dus bijna zeker zijn dat we de auto de volgende ochtend zonder schade terug kunnen brengen. Maar wel heel vuil van het stof.

Donderdag namen we dus afscheid van elkaar in Salta en Margo en ik namen de bus naar Cafayate. Wegens de feestdagen is het moeilijk om een huurauto te vinden dus moeten we het maar doen met de bus. Cafayate en omgeving is bekend om zijn hoogste wijngaarden van de wereld. Die zouden uitzonderlijke wijn produceren en daar willen wij wel graag eens van proeven! Ook de omgeving daar is weer uniek qua bergen. Tot snel!