Momenteel zitten we in Salta, een heel stuk noordelijker dan waar we zijn gebleven met onze laatste post. Dus ik ga mijn best doen om even samen te vatten hoe we hier zijn geraakt 🙂

Het laatste stuk van de Careterra Austral kan samengevat worden in één woord: nat. Regen valt hier met bakken uit de lucht, gemiddeld 6000mm per jaar wat 10 keer zoveel is als in Londen! Maar al deze regen zorgt wel voor prachtige regenwouden. Eerste stop was park Queulat. Hiervoor hebben we een dag moeten liften, waaronder een lift in een gigantische vrachtwagen. Indrukwekkend om chaffeur Carlos de smalle bochten over de bergpas te zien nemen met dit spel.

In park Queulat hebben we door het regenwoud naar de ‘hanging glacier’ gewandeld.

De volgende stap was met de bus naar Chaitén gaan. Dit dorpje is vernoemd naar de bijliggende vulkaan die in 2008 uitbarste. Gelukkig waren er geen slachtoffers wegens snelle evacuatie, maar wel was een groot deel verwoest en er loopt nu een rivier dwars door het dorp.

Wij hadden het plan om het park in de buurt te bezoeken, helaas moesten we opgeven omdat er bijna geen verkeer was om een lift te nemen. Dus we zijn in buurt gebleven om daar wat te verkennen.

Het hoogseizoen was duidelijk gedaan met sluitende campings en lege restaurants. En we waren de regen en kou wel stillaan beu. We maakten concrete plannen om zo snel mogenlijk naar de zon te geraken. Eerst naar Bariloche, Argentinië via een nachtferry en een bus waar we enkele dagen later een vlucht hebben geboekt naar Salta.

Bariloche ligt aan de bovenkant van Patagonië en ook hier ga je jezelf niet snel vervelen als outdoor liefhebber (en ook als chocola liefhebber, deze komt al in de buurt van Belgische 😉). Hier hebben we voor de eerste keer terug in een bed geslapen na 28 dagen in ons betrouwbaar tentje, en nog eens in een grote stad rondhangen was ook plezant. Omdat ik het niet kon laten heb ik nog een laatste hike gedaan naar refugio Frey, een fotowaardig hutje in de bergen. Margo genoot van een dagje chillen en Spaans studeren aan het meer van Bariloche.

De volgende dag stapten we op de vlucht naar Salta, 2000km naar het noorden. Het deed een beetje pijn om afscheid te nemen van Patagonië, maar met er twee maanden doorbracht te hebben voelen we beide voldaan en denk ik dat we oprecht kunnen zeggen dat we dit magische gebied goed verkend hebben. Klaar voor een volgend hoofdstuk! Eén met zand, zout en cactussen. En om het een beetje spannend te houden kan je dit morgen lezen ;p

Een dikke week geleden werden we afgezet in het kleine El Chaltén. Verstopt in een kloof tussen de bergen ligt dit dorpje dat elk jaar honderden outdoor liefhebbers aantrekt, en met goede reden ook! Niet alleen is dit de thuisbasis van de machtige Monte Fitz Roy (3405m), hier zijn oneindige trekkings en kampeer mogenlijkheden.

Eerst hebben we met een rugzak vol eten het park ingetrokken waar we 4 dagen hebben vertoeft en enkele hikes hebben samengesteld. (In tegenstelling tot Torres del Paine is het hier niet commercieel, de toegang is gratis en niets moet geboekt worden. En er zijn dus ook geen voorzieningen) We hebben onze tijd genomen om de omgeving te ontdekken. En weeral waren de weergoden ons goed gezind want we hebben alle bergtoppen kunnen spotten zonder wolken.

Na een nachtje in een bed door te brengen in El Chaltén vertrokken we op een nog avontuurlijkere tocht: het Huemul Circuit. Deze 4-daagse trektocht van 70km had het allemaal; hevige wind, wandelen over een gletsjer, twee bergpassen, twee ziplines over rivieren en een steile afdaling op los zand dat evengoed als glijbaan kon dienen.
We werden beloond met prachtige uizichten en eenzame stukjes wildernis. En vooral een zot zicht op het machtige Zuid-Patagonische ijsveld! Een gebied van 970 vierkante kilometer ijs en sneeuw die in totaal 48 verschillende gletsjers verbindt.

Na deze tocht hadden we nood aan wat rust, dus een paar nachtjes op hostel was zeker extra genieten. Vandaag was de verste wandeling naar de snackbar voor een choripan en terug 😉

Het einde van de wereld wordt het hier genoemd. We wisten niet wat we moesten verwachten van de meest zuidelijke stad ter wereld maar vanuit de lucht waren we al onder de indruk!

Met het practige uitzicht op de bergen rondom Ushuaia namen we met plezier de tijd om te wandelen van de luchthaven naar het centrum.

Er is veel te beleven hier. De eerste dag zijn we met een bootje door Beagle channel gevaren en enkele eilandjes gaan bezoeken. Een bekende vuurtoren, zeeleeuwen en andere fauna en flora.

De dag erna was vrij rustig. In de namiddag hebben we wel een prachtige korte hike gedaan naar laguna Esmeralda. De eerste keer eens helemaal weg van de drukte van de stad en een groot contrast met Buenos Aires. De wildernis hier is prachtig. Een leuke bonus op de weg terug was een vosje dat ons vergezelde! ‘s Avonds hebben we afgesloten met het eten van king crab samen met onze vrienden Margot en Janna die we in Buenos Aires leerden kennen.

De dag erna zijn we met onze tent in het nationaal park getrokken: Torres del Fuego. Hier hebben we enkele hikes gedaan en twee nachten gekampeerd. Heel mooi, maar soms nét iets te druk met de bussen toeristen die op veel uitkijkpunten een stop hadden.

Dan was het tijd voor een iets uitdagendere 2-daagse. Na een nachtje op hostel zijn we begonnen aan een hike van 30 km met een overnachting aan laguna del Caminantes. Hierbij moesten we iets meer als 1000m stijgen maar de uitzichten waren het meer dan waard. Als bonus was er via een kleine omweg ook een gigantische ijsgrot te bezien. Zoiets hedden we beide nog nooit gezien!

Het was super in Ushuaia! We wisten niet goed wat te verwachten maar er is hier zo veel te doen, en rondwandelen met het zicht op de omliggende bergen is geweldig. We hebben ons hier niet verveeld, maar nu hebben we de bus genomen naar Punta Arenas, Chili, waar we een paar nachten verblijven voor we verder gaan richting Torres del Paine. Onze beentjes zijn alvast opgewarmd voor Torres del Paine!