Het was een bewogen week in de bergen. Vorige week waren we zaterdag terug vertrokken vanuit Bishop, wat een zalig stadje was.

De eerste twee nachten waren niet heel aangenaam voor mij. Het muggensezoen is begonnen, en ze hebben geen medelijden. Vorige week zaterdag was de laatste keer dat ik zonder tent heb geslapen…

… hoewel. Zondag was weer geweldig wandelen, maar in de namiddag is de wind enorm beginnen toenemen. Donkere wolken verzamelde zich boven ons. We besloten toch door te gaan en de bergpas over te gaan maar toen het tijd was om onze tent op te zetten was er nergens veel beschutting te vinden. Om 22u lag ik in mijn tent aan het proberen te slapen, tot ik een luide krak hoorde en nog geen halve seconde later zag ik de maan en de wolken boven mij. Bleek dat er een koord was gebroken van mijn tent. Ik heb die nacht onder mijn platte tent gelegen maar veel slaap heb ik niet gehad.

Elke dag hebben we een bergpas gedaan en ik vind het zalig. Elke pas is heel verschillend en het is altijd een een verrassing wat er achter ligt. Sommigen hadden ook nog redelijk wat sneeuw liggen.

De afgelopen dagen was het heel koud, in de bergen was het zelfs een beetje aan het sneeuwen! De afgelopen nachten hebben we gekampeerd in Mammoth Lakes, een stadje waar het gelukkig iets minder koud was. Hier was het 0°C, in de bergen -6°C! Zondag trekken we weer verder, en het weer wordt terug beter.

Zondag hebben we Kennedy Meadows verlaten om onze reis op de PCT verder te zetten. De dag begon al goed, we waren nog geen uur op pad en we werden al begroet door trail magic. Aan de start van het nationaal park hadden een aantal mensen ontbijt voor ons voorzien! Ontbijtgranen, fruit en snacks. Voor de eerste keer heb ik ook eens ontbijtbier gedronken, (op de trail wordt er vaak gegrapt dat het nooit te vroeg is voor een pint), maar het was vooral de melk dat smaakte.

Die dag hebben we kunnen ontdekken wat ons de komende weken te wachten staat: prachtige natuur, wildernis en veel bergop wandelen. Maar het is de inspanning waard. Ik merk ook sterk hoeveel fitter ik ben geworden sinds de start. Het is nog altijd zwaar maar wat we deze dagen verzetten zou ik een maand geleden niet gekunnen hebben.

De tweede dag hebben we 42 km gewandeld met een totale stijging van 1200m om Chicken Spring Lake te kunnen bereiken. Het was een lange dag maar het was het waard. Nog even kunnen plonsen in het meer van 15°C. Zeker in de ochtend een aanrader, beter dan koffie!

De volgende dag zijn we verder gegaan tot aan de voet van mount Whitney, de hoogste berg van de USA (Buiten Alaska). Daar hebben we onze tent opgezet om de volgende dag vroeg te kunnen starten aan de tocht naar boven. Mount Whitney is officieel niet deel van de PCT en het neemt een extra dag in beslag, maar de meeste hikers kiezen ervoor om deze te beklimmen. Hij is 4421 meter hoog.

Woensdag zijn we om 3u ‘s ochtens gestart aan de tocht van 14 kilometer en 1200 meter omhoog. De sterren waren fantastisch en het was minder koud dan verwacht. Er was vrijwel geen sneeuw op het pad wat het veilig maakte. Omdat we de afgelopen weken al veel op hoogte hadden gezeten waren we al goed geaclimatiseerd, maar vanaf de 4000m had ik tocht last van kortademigheid. Het was een serieuze inspanning maar we hebben het allemaal gehaald! De zon zien opkomen tijdens de tocht was prachtig en het zicht van de top was fantastisch. Op die hoogte kan het heel koud zijn en veel wind. Wij hadden geluk, met de zon was het vrij aangenaam en hebben we een paar uur kunnen blijven voor we de weg terug deden.

Terug in kamp hebben we een verdiende lange lunchpauze gedaan voor we een aantal mijl verder gewandeld hebben, terug op de PCT.

Die avond hebben we op de mooiste kampeerplek ooit geslapen. 360° zicht over de bergketens van de Sierras inclusief mount Whitney. Er was een meer om nog even te kunnen plonsen en vanuit mijn tent viel ik in slaap met de zonsondergang achter de bergen en het gekwaak van kikkers in de verte.

Donderdag was voor mij de favoriete dag tot nu toe. We hebben opnieuw moeten klimmen tot 4009m om Forester Pass over te gaan. Een bergpas waar twee weken geleden nog veel sneeuw lag, nu is er al veel weg. Maakt het dus iets minder een uitdaging maar wel veiliger en nog altijd prachtig. Achter de pas lag de mooiste vallei die ik ooit heb gezien. Op 3750m was een prachtig halfbevrozen meer en ik kon het niet laten om er in te springen, ook al was het maar voor heel kort. Water van 8°C is niet heel aangenaam maar geeft wel een rush! Perfect om met ogen wijd open te genieten van de knappe landschappen en natuur.

Vandaag zijn we uit de bergen gegaan om de bus te nemen naar een stadje waar we ons terug kunnen bevooraden en kunnen genieten van het comfort van beschaving. Maar ik kijk er al terug naar uit om de bergen in te duiken.

Het is gelukt! We hebben Kennedy Meadows gehaald en dat betekend dat we de woestijn sectie voltooid hebben!

Dit is ook de laatste stop voor dat we de Sierras ingaan. Dit vereist een beetje meer voorbereiding. De bergen zijn hoog, er ligt sneeuw en er zijn beren. Gelukkig ligt er dit jaar niet veel sneeuw, dus het zou veiliger moeten zijn. Maar toch is het nu spannend en dit voelt als een nieuwe uitdaging. We zullen ongeveer zes dagen onderweg zijn naar onze volgende stop: Bishop.

Dit is eerder een korte update, dus hier zijn nog wat foto’s van de afgelopen dagen.