Ok, de afgelopen dagen zijn weer heel verschillend geweest met veel verassingen. Ik ben elke dag aan het genieten van de omgeving, de mensen en de gebeurtenissen.

We zijn mount Jacinto in één dag afgedaald, zowat 3000m. Voor mij was dat de zwaarste dag tot nu toe, mijn benen waren op. Bovendien was er enorm veel wind. Ik heb die nacht nog eens aan cowboy camping gedaan: slapen zonder tent in de openlucht. Ben ik echt fan van geworden. In de nacht was ik wakker geworden en heb ik deze foto kunnen nemen van de berg die we afgedaald hadden.

De volgende dagen gingen goed. De beentjes worden sterker. Onderweg hebben we iemand leren kennen die zijn gitaar bij heeft en tijdens het wandelen kon hij wat spelen, heel indrukwekkend. Dinsdag hebben we geslapen in een verlaten hut dicht bij het pad. Overdag waren de grapjes over moordenaars met bijlen wel geestig, maar in het donker was het toch wel wat spannend. En het was ook nog eens aan het vriezen.

Gisteren hebben we inkopen gedaan in Big Bear Lake. Plus een goeie pizza gaan eten. Wel speciale mensen ontmoet. Onze lift in de stad was in een busje met een bed in plaats van zetels en de bestuurder was ons zijn conspiracy theorieën aan het vertellen. Later gepraat met een oude hippie die ons een filmpje heeft laten zien van een beer die in zijn kloten geraakt wordt. En tenslotten zijn we met drie personen blijven slapen bij papa smurf, iemand die hikers bij hem thuis laat verblijven. We hebben een aflevering gezien van star trek (waar hij alles over wist) en ‘s ochtends heeft hij ons een zalig ontbijt gemaakt voordat hij ons terugbracht naar de trail. Vreemd en interessant, maar heel vriendelijk allemaal.

Ik kijk al uit naar wat er nog gaat komen.

We zitten nu op de bergtop van San Jacinto op 3300 meter hoogte. We zijn gisteren tot de top gewandeld om de zonsondergang te komen zien en hier is een klein hutje waar we hebben geslapen. Buiten was het vannacht -4°C en hier is enorm veel wind, dus al goed dat we in het hutje wat beschut zaten.

Vrijdag zijn we vroeg aangekomen in Idlewild zodat we veel tijd hadden om wat te rusten. Eerst een stevig ontbijt in de Red kettle dan vlug naar de wasserij om terug propere kleren te hebben, en wat eten kopen voor de komende dagen. We hadden een hutje gehuurd om nog eens in een echt bed te slapen.

Donderdag was tot nu toe de zwaarste dag. We hadden 20 mijl gewandeld en 1400 meter gestegen, de zon was heet en water was altijd ver van het pad. Maar het was mijn favoriete dag omdat we een fantastisch uitzicht hadden en de omgeving was super mooi. Plus hier ligt nog wat sneeuw!

Gisteren zijn we de 100 mijl gepasseerd! Tot nu toe gaat het goed met het stappen en ik vind het zalig. Het is gek in hoeveel verschillende soorten landschappen we al hebben gestapt. Het is overdag ook een stuk warmer aan het worden met geen wolkje aan de lucht. Zondag was het voor de eerste keer een echt stuk woestijn, schaduw was bijna niet te vinden en de zon is fel.

Gisteren hebben we een stukje gelift naar een winkeltje waar veel hikers naartoe gaan om eten te kopen en een douche te nemen. De douche was eens tijd, veel stof en zand hier. Ook nog eens kunnen genieten van een fris biertje, wat na een week droogte extra goed smaakt.

Vandaag hebben we pauze genomen bij Mike’s place, een off the grid huis in niemandsland waar hikers welkom zijn om te rusten. Mike was niet thuis maar het was zalig om even op te laden op zijn terras.

Het is nog een paar dagen wandelen tot Idyllwild, daar is het tijd om eens een grote pauze te nemen en nog eens echt eten eten.