Toen we onderweg waren naar het startpunt van de PCT, begon het pas echt door te dringen aan wat we waren begonnen.

We zaten met nog 2 anderen in de auto van een vrijwilliger die de PCT zelf ook had gedaan in 2012. Zijn verhalen gaven mij nog meer goesting dan ik al had. Van ver konden we de grens met Mexico al zien omdat hier sinds een paar jaar een nieuw hoog ‘hek’ staat. We werden een aantal meter afgezet van het startmonument van de PCT waar we wat fotos namen. Even hand door het hek steken zodat we Mexico konden aanraken en dan zat er niets anders op dan te wandelen richting Canada!

We zijn nu dag 3 aan het afronden en onze tenten aan het opzetten. We hebben al goede vooruitgang gemaakt en zitten op schema. Ik ben verrast van hoe mooi het hier al is, het staat hier vol met bloemen, gekke planten en dieren. Heel anders dan ik mij het eerste deel had ingebeeld. Gisteren hebben we voor de eerste keer een ratelslang gezien, was wel even verschieten maar hij deed ons niks.

Vandaag hadden we een kleine omweg gemaakt om eten te kopen in een dorpje en hadden we van de opportuniteit gebruik gemaakt om een zalige lunch te eten: hamburger met frieten, want het blijft natuurlijk de USA. We hebben op de trail ook al veel mensen leren kennen van de meest diverse nationaliteiten, wat leuk is omdat we allemaal hetzelfde pad volgen.

So far so good!

Morgen is het eindelijk zover en starten we met onze tocht. We zaten de laatste week in San Diego om ons klaar te maken en we hebben al redelijk wat dingen meegemaakt.

Het eerste spannende moment was eigenlijk al op onze reis naar de USA. Onze tussenstop met het vliegtuig was in New York. We hadden 4u tijd om de overstap te maken naar onze verbindingsvlucht, maar aan de grenspost werden we apart genomen omdat ze het verdacht vonden dat we 6 maanden in de US zouden blijven met geen ander verblijf dan een tent. Uiteindelijk was alles in orde, maar we moesten lopen om onze vlucht te halen. En onze gate was natuurlijk helemaal achteraan in de luchthaven… Goeie start!

San Diego zelf is heel anders dan ik verwacht had. Je merkt snel dat mensen hier een andere mentaliteit hebben. Soms is het moeilijk een onderscheid te maken tussen gewone mensen, hippies en zwervers. Maar dat past hier wel. Ocean beach was mijn favoriete plek. Lange straten met palmbomen, speciale autos en gezellige bars met natuurlijk het typische amerikaanse eten.

Vannacht slapen we met nog 20 andere mensen die morgen starten in de achtertuin van Scout en Frodo, mensen die al jarenlang PCT wandelaars vrijwillig helpen om te starten! De gastvrijheid is iets wat ik nog nooit heb meegemaakt. Ze voorzien zelfs voor iedereen avondeten en ontbijt en zoveel meer. En dit elke dag voor 25 mensen! We zijn ook per toeval hier terecht gekomen, moest een paar dagen geleden de klink niet afgebroken zijn van de deur van onze hotelkamer zouden we hier waarschijnlijk niet zitten nu. Maar dat is een verhaal voor thuis.

We hebben er beiden super veel zin in, na maanden aftellen is het eindelijk zover!

Voor dat Nicholas me de afgelopen zomer vroeg of ik de Pacific Crest Trail kende, had ik er nog nooit van gehoord. En hoewel we er eerst wat mee aan het lachen waren, kwam er al snel een moment waarin we beiden iets hadden van: Waarom doen we het niet gewoon?

De Pacific Crest Trail (PCT) is een langeafstandpad voor wandelaars in het westen van Noord-Amerika dat loopt van de grens met Mexico tot de grens met Canada. De totale afstand is 4286 km en het pad heeft een hoogteverschil van 4000 m. Het pad loopt door verschillende wildernisgebieden en nationale parken waarin wandelaars met een reeks van verschillende condities en omgevingen te maken zullen krijgen. En hoewel je een vergunning moet hebben om te mogen kamperen onderweg, ben je zelf volledig verantwoordelijk om alles te organiseren. Het is dus geen georganiseerde tocht.

Ons doel? Het volledige pad uitwandelen, van zuid naar noord.

In de praktijk betekend dit dus vertrekken aan het startpunt aan de Mexicanse grens met een rugzak en een tentje, en vanaf dan zullen onze dagen bestaan uit wandelen, eten en slapen. Elke dag zullen we ongeveer 30 kilometer afleggen. Onderweg slapen we in ons tentje, drinken we water uit de rivieren en zorgen we dat we regelmatig ons kunnen bevoorraden met eten. Het pad loopt vrijwel volledig door wildernis dus contact met beschaving is schaars.

Het is te verwachten dat dit ambitieus plan wel wat voorbereiding vereiste: vergunning aanvragen, visum regelen, veel opzoeken, het juiste materiaal verzamelen, plannen, …
Het was vooral spannend met het verkrijgen voor de vergunning van Nicholas. Omdat de PCT zo populair is, zijn er maar een beperkt aantal vergunningen beschikbaar. Dit om het wilde karakter van de trail te behouden en het wildleven en de natuur te beschermen. Deze vergunningen worden op twee momenten verloot: ergens in november en in januari. In noveber was het voor mij gelukt om mijn vergunning te bemachtigen, maar niet voor mijn broer. Gelukkig kregen we in januari de hulp van vele vrienden en familie, waarvoor veel dank. Zonder jullie hulp was het niet mogenlijk om dit samen te doen!

/

Onze startdatum op de trail is 27 april. De belangrijkste voorbereidingen zijn gebeurd en momenteel is het aftellen naar ons vertrek. Midden april vertrekken we naar Amerika en onze terugkomst zal ergens in oktober zijn. Zes maanden weg van huis is lang, en het zal zeker niet altijd gemakkelijk zijn. Maar we kijken er allebei enorm naar uit en ik ben er van overtuigd dat het de inspanning waard gaat zijn! Via deze website zal ik jullie op de hoogte houden met onze avonturen door regelmatig updates, fotos en filmpjes te delen zodat we toch wat contact kunnen houden. Deel deze site gerust met iedereen die interesse heeft!

Happy trails!