Het voelde raar om op de brug te staan op de grens tussen Belize en Mexico. Dit is de laatste grensoversteek van onze reis!

Mexico binnen zochten we meteen de dichtbijzijnde taco-stand op voor onze lunch. Lekker! We besloten als nieuwjaarsvoornemen elke dag tacos te eten tijdens ons verblijf in Mexico.

We verbleven twee nachten in Bacalar. Een stadje aan ‘seven color lake’. Dit megaheldere blauwe meer staat verbonden met de zee via een klein kanaal, dat vroeger gebruikt werd door piraten om de stad te plunderen. We deden een tour van een paar uur op een boot met enkele zwemspots op het meer.

We aten de beste tacos ooit van een kraampje op straat.

Volgende locatie was Merida: de culturele hoofdstad van Yucatan. We waren op het juiste moment gekomen want er waren veel dingen gaande wegens de 483e verjaardag van de stad. Er was live muziek, veel mensen in traditionele kleren en dans. Ook was er een reconstructie van het oude Maya spel poktapok. Dit spel werd gespeeld met een rubberen bal die door een ring moest botsen zonder ledematen te gebruiken. Het was meer dan een spel voor de oude Mayavolkeren; het kon soms dagen duren en volgens legende werd de kapitein van het verliezende team onthoofd.

Met de gratis stadsfietsen verkenden we de grote stad en stopten we uiteraard regelmatig bij de taco shops.

Ook bezochten we de Maya ruines Uxmal. Deze staat bekend voor zijn mooie carvings in de muren. De pyramide is volgens de legende gebouwd in één nacht door een dwerg die geboren is uit een ei. Waar of niet, het resultaat mag er zijn!

We namen een smerig busje uit Merida naar Izamal, een dorpje met als bijnaam de gele stad. De stad werd gebouwd op oude Maya ruïnes omdat ze dachten dat het gewoon bergen waren. Nu hebben ze deze gedeeltelijk opengelegd.

Volgende stop was in Valladolid waar we drie cenotes bezochten. Een cenote is een diep zinkgat met water ontstaan door ondergrondse rivieren. In Yukatan zijn er honderden en in de meeste kan je zwemmen. Deze zijn wel heel toeristisch en je moet zelfs een zwemvest dragen. Heel grappig om een groep toeristen te zien dobberen op een hoopje. Maar op de rustige momentjes wel heel leuk!

Dan hebben we een foute keuze gemaakt door twee nachten te verblijven in Playa del Carmen. Dit is de toeristische hotspot voor veel Amerikanen (springbreak bv). Hoe erg kan het zijn? Vrij erg 😅.
Vettig strand, dure prijzen en weinig mexico.

Cancun was een beetje beter. We spendeerden onze laatste dagen op Isla Mujeres, een eiland, waar we nog genieten van de zon, zee en strand.

En dat was het! Nog een laatste taco gegeten voor we op het vliegtuig stapten naar België!

We zijn ondertussen een dikke week terug in Oelegem. Het was een prachtige reis. Hoewel we toch ook blij zijn terug te keren na 369 dagen.

Bedankt voor het lezen en tot het volgende avontuur!

Een kleine week Belize, maar we waren grote fan! We hadden weinig verwachtingen en Belize heeft ons positief verrast. De officiële taal is Engels; ons eerste niet-Spaanse land, en dat is wennen!

Vanaf het moment dat wij uit de ferry stapten in Belize viel ons meteen op hoe rustig en stil het in Belize is. Iets dat we in 12 maanden nog nooit meegemaakt hadden! Het hectische en lawaaierige Latijns-Amerika hebben we hier niet tegengekomen, zelfs niet in de hoofdstad. In heel Belize wonen maar 400.000 mensen, dat is 30 keer minder dan België. 

Wat opvalt (ook op Google maps satelliet) is dat de natuur en de jungle in Belize prachtig bewaard wordt. 

Home stay

Enkele maanden voordien hadden we van iemand een nummer gekregen van een gastgezin in het Zuiden van Belize. We wisten er helemaal niets over, dus het was een volledige verrassing, maar we lieten weten dat we gingen komen voor twee nachten. 

Aan de grens was de immigratie-officier verward waarom we naar dit kleine dorp trokken en waarom we bij een gezin gingen overnachten dat we niet kennen. 

Na een busrit en twee uur wandelen in de hitte kwamen we aan bij een huisje gelegen in het midden tussen twee kleine dorpjes. 

We maakten kennis met Sylvanus (Nus) en Evarista (Eva), een koppel in de 40. Ze spreken Engels, maar toch een eigen variant waardoor het niet altijd goed verstaanbaar is. Onderling spreken ze een Maya-taal. Voor ons is de plotse overstap naar Engels moeilijk te vatten en we blijven soms automatisch Spaans uitkramen terwijl zij helemaal geen Spaans verstaan. 

Er komen vele broers en zonen langs en we gaan ook op bezoek bij familie. Eva kookt elke dag lekkere traditionele maaltijden voor ons en we leren veel bij over Belize en de cultuur. 

De familie maakt ons duidelijk dat we ons écht thuis mogen voelen; wij zijn nu een extra broer en zus. En zo voelt het ook bijna echt! 

We slapen in een dubbel bed in de enige kamer van het huis. Het is duidelijk hun eigen slaapkamer. Op een avond blijven er zelfs 3 kinderen slapen. Met vijf slapen ze in de living in hangmatten, op een matras op de grond en zelfs rechtzittend in een stoel. Ze vragen 15€ per persoon per nacht, alles inbegrepen: eten, drinken, uitstapjes… 

Nus neemt ons mee naar zijn landgoed in de jungle waar hij planten teelt, een uur wandelen van hun huis. Met zijn machete baant hij een weg door zijn ‘boerderij’. Ik zie een dikke slang van 2-3meter in de bomen hangen, maar Nus is niet erg onder de indruk. Zijn boerderij-grond is gigantisch, enkele heuvels in de omgeving blijken zijn ‘boerderij’ te zijn. Hij plukt hier en daar planten; tomaten, paprika, ajuin, maar ook wat onbekende zoals stengels van palmen. Hij maakt op een vuur lunch voor ons klaar. Het was heerlijk!

Ook bracht hij ons naar Maya-ruïnes in het kleine dorp. Dit dorp is zo onbekend, net als de ruïnes, dat ik er niet van zou verschieten als we de enige bezoekers waren deze week. 

We eindigden de warme dag met een plons in de rivier. 

Strand 

In Hopkins verbleven we 1 nachtje aan het strand. Het was een rustig dorpje met een prachtig, leeg strand. 

We speelden in de zee en zagen 3 van deze zeemonsters in het ondiepe water. Ik moest opzoeken wat het was want we wisten het echt niet; een zeespin, een octopus of een zeester met veel te veel poten. Was een beetje eng. Het bleek de laatste optie te zijn. 

Belize city

Dit was de rustigste hoofdstad die we ooit meegemaakt hebben. Er valt ook niet veel te zien.

We hebben Chinees gegeten want dat doet iedereen hier. Er is niets anders te vinden in de omgeving van ons hostel. Funfact: blijkbaar zijn Chinezen Belize aan het overnemen leerden we in het gastgezin. En dat is ook heel opvallend: alle supermarkten in Belize zijn Chinees en ook enorm veel Chinese restaurants. Dat ze maar oppassen, want met hun lage bevolkingsaantal is het niet moeilijk voor de Chinezen om het land over te nemen.

Eiland Caye Caulker

We namen een Ferry naar het eiland Caye Caulker. Dit is de meest populaire bestemming in Belize. Veel toeristen hier bezoeken zelfs enkel dit eiland, zonder op het vaste land te komen. Het is een chill eilandje met hippe barretjes aan en in het water, en veel snorkel en duikmogelijkheden. 

Op de laatste dag van 2024 gingen we op een snorkeltour met als doel zeekoeien te spotten, en bij stop 1 was het al meteen van dat. Het beest was wel passiever dan we dachten; Het ligt gewoon wat te zweven en te kakken. 

Voor de rest zagen we ook veel nurse sharks, enkele sting rays, een schildpadje, een aal, een heel klein zeesterretje, vele vissen en koraal.

Maar het coolste van allemaal: twee dolfijnen en ook een gigantische dotted eagelray met een immens lange staart. Hij was wel 2-3 meter lang, de rest was al terug in de boot toen hij passeerde. Wij waren de enige die hem zagen dus de gids heeft geen foto genomen. 

Nieuwjaar vieren was echt plezant en gezellig op het kleine eiland. Iedereen was sociaal en we kenden heel wat mensen op het eiland die we tegenkwamen tijdens het feest. Verschillende mensen die we leerden kennen in Guatemala vierden ook op het eiland nieuwjaar.

1 januari was heel nat. Gigantisch gegoten de hele dag. Op een droger momentje hebben we toch een stapje buiten gezet en ontdekten we dit strandbarretje waar ze de stingrays soms voederen waardoor er hier enorm veel samen zitten. En ze komen u graag knuffelen! Niet erg ethisch dat wilde dieren op regelmatige basis gevoederd worden, maar het heeft onze druilerige 1 januari toch wel goed gemaakt! 

En dat was Belize! Een van onze favoriete landen van Centraal-Amerika. We hadden gemakkelijk langer kunnen blijven, maar in México valt ook nog heel wat te verkennen. En zo maakten we onze laatste grensoversteek van de reis. 

Semuc Champey 

Een shuttlebus van 9u brengt ons naar Lanquin (nog steeds Guatemala). Daar worden we opgehaald door een pick up en worden we door de jungly bergen tijdens zondsondergang richting middle of nowhere gebracht. 

Het is donker wanneer we vervolgens door señor Raul 30 minuten door de jungle geleid worden naar ons hostel. Het is een Indiana Jones sfeer; we weten te ontkomen aan een zeer actieve tarantula, we trotseren de oude hangbrug hoog boven de wilde rivier en vervolgens zetten we onze weg verder door de diepe modder. 

We verblijven vier nachten in het sociale hostel langs de rivier. Het is bewolkt en regenachtig. 

Het hostel is omgeven door cacaobomen met ontzettend veel prachtige paarse vruchten. Ik noem het een chocolade-sprookjesbos.

De omgeving maakt ons helemaal warm om nog eens een cacao-klas te volgen. We hebben dit ondertussen al enkele keren gedaan, maar verse chocolade maken is af en toe moeilijk te weerstaan. Eva leerde ons hoe je de bonen maalt tot chocolade met behulp van een traditionele maalsteen. Deze keer eindigden we ook echt met een chocoladereep ipv chocoladesaus of chocolademelk. Yum yum! 

Op de laatste dag was het beter weer. Hier maakten we gebruik van om ‘Semuc Champey’ te gaan bezoeken. Dit is een stukje blauwe rivier met terrassen van kalksteen. 

We namen een plons is de badjes en sprongen van het ene terras naar het andere. Ik verloor mijn grip en schoof over een van de terrassen, botste naar beneden over mijn rug naar een ondiep lager terras en stopte mezelf met mijn hiel in een gat op de bodem. Dat deed zoveel pijn dat we een momentje schrik hadden dat m’n hiel gebroken was. Gelukkig ging het elke minuut beter en beter, maar nu drie weken later voel ik het soms nog. 

Na spelen, springen, glijden en vallen in de terrassen gingen we (al mankend) op nog meer Indiana Jones avonturen in een grot nabij. 

We volgenden een gids met een kaars in de hand in een grot met water. We zwommen, klommen door watervallen naar boven, sprongen naar beneden in water en verdwenen in gaten. Het zag er heel mystiek uit met de kaarsen in de hand en op de grotwanden geplakt. We namen zelf geen foto’s maar hier is een foto van het internet om de sfeer weer te geven. 

Tikal

Weer een rit (8u) verder en we belandden in Flores. Een klein kleurrijk dorpje gelegen in een meer.

Van hieruit doen vele mensen een tour naar Tikal; ruïnes van één van de grootste en machtigste steden van de Maya’s. De ruïnes zijn getypeerd door de omliggende jungle. 

Wij deden het anders. We sprongen op de lokale bus 2u naar het park en sliepen twee nachten op de camping in een hangmat. Niet de meest comfortabele hangmatten en een beetje schimmelig maar er sliepen maar een paar anderen en we zagen veel dieren rondom ons;

neusberen, vossen, vogels, apen en uiteraard een spin boven onze hangmat zo groot als een hand. 

We sliepen vlak naast de ingang van de ruïnes en konden dus als eerste binnen vanaf openingstijd. Om 6u stonden we klaar met ons koplicht in den donkere. Het park is gigantisch dus we wandelden een tijdje rond op zoek naar de eerste tempel. Wanneer het stilletjes licht begon te worden en de brulapen rond ons de rest van de jungle wekten, botsten we op de eerste tempel. Immens machtig! Met onze pillamp en de jungle geluiden voelde het weer als een nieuwe Indiana Jones aflevering; wij hebben net Maya tempels in de jungle ontdekt! 

We waren helemaal alleen op het grote hoofdplein. We wandelden nog een uur alleen rond voor we anderen begonnen tegen te komen. We ontbeten op de verste tempel met zicht over de andere tempels die boven de jungle uitkomen. 

De site is heel erg groot. We wandelden 8u rond en hadden dan nog steeds niet alles gezien! Het is moeilijk te vatten dat dan alleen nog maar 20% van de stad is uitgegraven momenteel!

Deze snelle rakker is met een deel van onze lunch gaan lopen. 

Zoek de krokodil. 

Rio Dulce

Van Tikal gingen we met lokale bussen naar Rio Dulce. Iets minder efficiënt want blijkbaar moesten we 6 verschillende busjes nemen gedurende 9u. 

We verbleven twee nachten in dorp Rio Dulce, waar de rivier Rio Dulce begint. Het dorp is teleurstellend: super chaotisch, druk en vies. Maar we moeten wachten voor we naar ons volgende leuke hostel kunnen dat gelegen is langs de rivier. 

Dat hostel was enkel te bereiken via een boot. De plaats viel ons meteen in de smaak toen we aankwamen! Prachtige junglehutjes in een jungle tuin, langs de rivier met grote lelies. Hangmatten en schommels boven het water verwelkomen ons. We blijven 4 nachten en hier vierden we kerst. Het weer is nog steeds bewolkt en regenachtig. 

Het is een sociaal hostel met elke avond een heerlijk familiediner. De groep in het hostel blijft grotendeels hetzelfde aangezien iedereen een stekje heeft uitgezocht om de dagen rond kerst te vertoeven. 

Op kerstavond was er een kerstfeest voor de staff waar we informeel voor uitgenodigd werden. Ze komen met hun families voor een kalkoen-kerstdinner en alle kinderen en medewerkers krijgen kerstcadeau’s van de eigenaar. 

We keken vanuit een hoekje in de kamer toe hoe de staff hilarische kleine spelletjes speelde. We kregen zelfs een bordje kalkoen! Het was zo leuk om de kerst-excitement te zien ook al waren we maar toeschouwers in een hoekje. 

Alexander werd jammer genoeg ziek deze avond. Krampen, diarree, koorts en heel rusteloos. We maakten ons wel zorgen aangezien het zeker niet van het eten was hier. Gelukkig was het de volgende ochtend al zo goed als over! Klaar voor kerst! 

Met kerst kwam het zonnetje eindelijk nog eens piepen! ‘s Ochtends stonden er kerstkoekjes en eggnog voor ons klaar. 

Met Lena en Alexander van Duitsland trokken we er op uit met de kayak! De rivier was prachtig, mooie natuur met hier en daar een hutje. We maakten een tocht van bijna 4u, waarbij we ook wandelden naar een waterval om te zwemmen. 

‘s Avonds maakte ik iedereen in het hostel warm voor een cadeautjes-spel. Iedereen zocht iets in zijn rugzak dat als cadeautje kon dienen en we speelden een dobbelspel waarbij je cadeau’s kan stelen en verliezen. Het was een groot succes en zo hadden we toch een gezellig kerstfeestje met iedereen ver weg van thuis. 

Livingston naar Belize

Een boot bracht ons naar het einde van de rivier: Livingston aan de Caraïbische kust. 

De korte boottocht hierheen was zo ontzettend mooi. We hebben al heel veel gezien, we zijn al veel verwend, maar dit was nog eens een stukje natuur waar mijn mond nog eens letterlijk van open viel! We voeren door een prachtige, bochtige canyon omgeven door bergwanden vol jungle met lagen mist er tussen. 

In Livingston woont een mix van een zwarte gemeenschap samen met de typische Maya bevolking. Uniek in Guatemala maar een begin van de cultuur die we in Belize zullen leren kennen. We stapten hier op de ferry over de open zee richting Belize! Bye bye, Guatemala, tot de volgende keer! 😉