Er zijn weer enkele weken gepasseerd en in die tijd hebben we heel wat afstand afgelegd. Ik schrijf dit nu vanuit Potosí, Bolivië. Dus hoe zijn we hier geraakt? Eerst gaan we een paar weken terug, toen we met de bus aankwamen in Cafayate, Argentinië.

Cafayate staat bekend om zijn wijn, in deze regio zijn een van de hoogste wijngaarden van de wereld (en dat zou de wijn blijkbaar ten goede komen). Dus de eerste dag hebben we een bezoek gebracht aan het wijnmuseum, hier hebben we wat bijgeleerd over de geschiedenis en het proces van de wijnproductie. En we konden afsluiten met een inclusieve wijntasting!

De dag erna was tijd voor wat meer actie. Met gehuurde fietsen namen we een bus 50km uit Cafayate om dan terug te kunnen fietsen door prachtige landschappen in de woestijn. Het was bakken en braden en amper schaduw te vinden. Maar met genoeg water en zonnecreme kom je ver!

Dag drie was het terug rustig aan doen en wat rondhangen in het gezellige dorp. Er was veel leven op straat en tientalle kraampjes met eten of juwelen. In de periode rond pasen zijn hier veel feestelijkheden. In de namiddag zijn we nog eens een wijntasting gaan doen, maar ondertussen hadden we beiden het gevoel dat al het gedoe rond de wijn niet echt iets voor ons was. We lusten beide wel eens een wijntje maar al het tamtam en blabla hoeft er niet bij 😜

Deze regio is ook uitzonderlijk droog met zelden regen. Maar ‘s avonds werd ons tentje op de camping wel bijna weggespoeld van het onweer dat losbarste! Bijna heel de camping stond onder water behalve ons tentje dat wonderbaarlijk op een klein eilandje gespaard bleef (maar niet de rugzak van Margo…)

Voor we de bus terug namen naar Salta gingen we nog eens eten bij de Black tote parrillas, een restaurant met zo’n lekkere (en goedkope) stukken vlees dat we er drie keer op rij zijn gaan eten. Aangekomen in Salta hebben we nog een nacht verbleven in een hostel om de nacht erna een bus te nemen naar San pedro de Atacama in Chile. Hier nemem we dus afscheid van Argentinië, een prachtig land dat veel te bieden heeft en waar we vele avonturen hebben beleefd.

De guanaco’s maken plaats voor lama’s, de bomen voor cactussen en de sneeuw voor stof. Maar de bergen zijn alleen maar hoger.
Een week geleden zijn we aangekomen in Salta met elke dag zon en 25°C. In de voormiddag zijn we omhoog gewandeld naar een uitkijkpunt van de stad om onze lunch op te eten. Gezellig op het pad wandelen, tot ons opviel dat het boven ons hoofd vol webben zat met dikke spinnenkoppen voor 2km aan een stuk.

In de namiddag bezochten we het Museum of High Altitude Archaeology. Hier bewaren ze drie lichamen van Inca’s die in 1999 zijn gevonden op een bergtop. Het zijn kinderen die als offering levend begraven werden om de goden goedgezind te stellen! De Inca’s geloofden dat ze niet stierven maar voor eeuwig bleven leven bij deze goden. Heel sinister maar ook interresant om bij te leren over de Inca’s.

De volgende dag begon ons avontuur. Online hebben we met 3 andere mensen afgesproken om samen een auto te huren en een roadtrip te doen. Noa, Fabio en Julie uit Israël, Duitsland en Frankrijk. We pasten samen nét in het kleine rode autootje.

Dag 1: The Hill of Seven Colors
We leerden elkaar al wat kennen onderweg naar onze eerste highlight in Purmamarca. Een rotsformatie die wel lijkt te komen uit een andere planeet! Vol bewondering maken we een tochtje door het dorp en de omgeving. Onderweg met de auto passeren we plots een gigantische drukte. We stoppen om even te vragen wat er gaande is, en we krijgen te horen dat ‘de maagd hier op de berg aankomt’. Het lijkt alsof veel mensen hierop een soort pelgrimtocht zijn. Er staan tientallen kraampjes die allerlei dingen verkopen en we wandelen even rond. In de avond eten we samen in een goed restaurantje in Tilcara waar Margo koos voor een lekker stuk lama.

Dag 2: Iruya
Een beetje verder noord nemen we een bus van 3 uur naar een klein dorpje verstopt tussen de gigantische bergen. De weg ernaartoe is gevaarlijk en in heel slechte staat, iets dat met ons klein autootje niet zou lukken. Ook hier wandelen we naar een uitkijkpunt boven de stad, en de 3000m hoogte maakt ons wel wat sneller buiten adem als normaal. We genieten van het uitzicht met een yerba mate, en worden verrast door een gigantische condor die vlak boven ons hoofd passeerd!

Dag 3: Serranía de Hornocal
Vroeg in de ochtend namen we de bus terug en verkenden even Humahuaca. Vandaag gingen we kijken naar een 14 kleurige berg. Hiervoor moesten we op een onverharde weg tot 4350m rijden naar het uitkijkpunt. Het was een gokje om het met onze eigen auto te doen en het was heel traag rijden over deze stenige weg. Maar het was het waard en konden zonder schade of platte band boven komen.

Dag 4: Salinas Grandes
Vandaag was het de langste dag rijden, naar de zoutvlaktes van Argentinië. Normaal is heel deze route over de bergen op asfalt, maar omdat er een brug is ingezakt moet iedereen een omleiding nemen op een onverharde zandige weg. Ook hier was het dus weer traag rijden en de putten ontwijken. Maar de 3u rijden werd weeral beloond met een uniek stukje natuur! Het is een grappig zicht om alle mensen op zo’n grote witte vlakte te zien.
De weg terug ging ook vlot en we konden dus bijna zeker zijn dat we de auto de volgende ochtend zonder schade terug kunnen brengen. Maar wel heel vuil van het stof.

Donderdag namen we dus afscheid van elkaar in Salta en Margo en ik namen de bus naar Cafayate. Wegens de feestdagen is het moeilijk om een huurauto te vinden dus moeten we het maar doen met de bus. Cafayate en omgeving is bekend om zijn hoogste wijngaarden van de wereld. Die zouden uitzonderlijke wijn produceren en daar willen wij wel graag eens van proeven! Ook de omgeving daar is weer uniek qua bergen. Tot snel!

Momenteel zitten we in Salta, een heel stuk noordelijker dan waar we zijn gebleven met onze laatste post. Dus ik ga mijn best doen om even samen te vatten hoe we hier zijn geraakt 🙂

Het laatste stuk van de Careterra Austral kan samengevat worden in één woord: nat. Regen valt hier met bakken uit de lucht, gemiddeld 6000mm per jaar wat 10 keer zoveel is als in Londen! Maar al deze regen zorgt wel voor prachtige regenwouden. Eerste stop was park Queulat. Hiervoor hebben we een dag moeten liften, waaronder een lift in een gigantische vrachtwagen. Indrukwekkend om chaffeur Carlos de smalle bochten over de bergpas te zien nemen met dit spel.

In park Queulat hebben we door het regenwoud naar de ‘hanging glacier’ gewandeld.

De volgende stap was met de bus naar Chaitén gaan. Dit dorpje is vernoemd naar de bijliggende vulkaan die in 2008 uitbarste. Gelukkig waren er geen slachtoffers wegens snelle evacuatie, maar wel was een groot deel verwoest en er loopt nu een rivier dwars door het dorp.

Wij hadden het plan om het park in de buurt te bezoeken, helaas moesten we opgeven omdat er bijna geen verkeer was om een lift te nemen. Dus we zijn in buurt gebleven om daar wat te verkennen.

Het hoogseizoen was duidelijk gedaan met sluitende campings en lege restaurants. En we waren de regen en kou wel stillaan beu. We maakten concrete plannen om zo snel mogenlijk naar de zon te geraken. Eerst naar Bariloche, Argentinië via een nachtferry en een bus waar we enkele dagen later een vlucht hebben geboekt naar Salta.

Bariloche ligt aan de bovenkant van Patagonië en ook hier ga je jezelf niet snel vervelen als outdoor liefhebber (en ook als chocola liefhebber, deze komt al in de buurt van Belgische 😉). Hier hebben we voor de eerste keer terug in een bed geslapen na 28 dagen in ons betrouwbaar tentje, en nog eens in een grote stad rondhangen was ook plezant. Omdat ik het niet kon laten heb ik nog een laatste hike gedaan naar refugio Frey, een fotowaardig hutje in de bergen. Margo genoot van een dagje chillen en Spaans studeren aan het meer van Bariloche.

De volgende dag stapten we op de vlucht naar Salta, 2000km naar het noorden. Het deed een beetje pijn om afscheid te nemen van Patagonië, maar met er twee maanden doorbracht te hebben voelen we beide voldaan en denk ik dat we oprecht kunnen zeggen dat we dit magische gebied goed verkend hebben. Klaar voor een volgend hoofdstuk! Eén met zand, zout en cactussen. En om het een beetje spannend te houden kan je dit morgen lezen ;p