Het was één geweldige week in El Salvador, misschien wel mijn favoriete land van Centraal-Amerika tot nu toe!

Onze week begon in het surfplekje El Zonte. Helaas was de storm over Centraal-Amerika nog niet uitgeregend dus waren onze eerste twee dagen nog wat somber. Één ding viel wel meteen op, Bitcoin nemen ze hier heel serieus. Sinds 2021 is Bitcoin een officiele munt in El Salvador en elke verkoper moet bij wet bitcoin aannemen. Het strand werd recent zelfs hernoemd naar ‘Bitcoin Beach’! Voor de lol staken we $20 in een bitcoin-ATM zodat we met de digitale munt konden betalen in het dorp.

Zo betaalden we dus mijn nieuwe favoriete gerecht: pupusas! Dit is echt iets typisch Salvadoriaans. Het is een gevulde maistortilla met tientalle variaties. Meestal gevuld met bonenpuree, kaas, kip, varken, bloemen, etc. En geserveerd met kool in sap van gefermenteerde ananasschil. En voor 70 cent per stuk was het een perfecte maaltijd, lunch of/en avondeten.

Onze laatste dag aan het strand waagden we ons nog eens aan een surfsessie, maar de golven bleken eerder geschikt voor de meer ervaren surfers. Ach, je kan niet beter worden in surfen door niet te proberen 😉

Volgende stop was Santa Ana, een gezellig stadje waar we hadden gehoord dat er een geweldige walking tour was. Vijf jaar geleden was El Salvador nog een van de gevaarlijkste landen ter wereld. Toen kon je amper over straat wandelen door al de maras/gangs die heersten. Hector had soms te maken met bendes toen hij een tiener was, nu organiseert hij de walking tours om geld te verdienen voor zijn studies. Tijdens de tour vertelt hij over zijn persoonlijke ervaringen in El Salvador en hoe veel van zijn leeftijdsgenoten verstrikt raakten in foute situaties.

Een andere activiteit die we niet konden afslaan was een pupusa cooking class! Tuurlijk wouden we leren hoe we deze heerlijke snack thuis kunnen maken. Plus we konden zo veel pupusas maken als we konden eten.

De volgende dag vertrekken we vroeg met de bus naar een vulkaan om te wandelen. Toen we aankwamen bleek de wandeling dicht te zijn voor de derde dag op rij. Wij vonden het niet zo erg, maar er waren mensen die al voor de derde keer de busrit van 2u naar hier hadden genomen omdat ze telkens bericht kregen dat het morgen wél open zou zijn. Die waren niet zo blij 😅.

Wij vonden een groepje om een alternatieve hike te doen, erna namen we een bus naar een omliggend meer om te zwemmen. Het was dus een leuke spontane dag.

Het klikte goed in de groep dus we spendeerden 4 dagen samen! We deden samen Ruta de las Flores. Dit is een route met kleine kleurrijke dorpjes met marktjes. Ideaal om te doen met scooters. We waren de echte gringo-gang op onze 5 scooters.

Onderweg aten we pupusas, verkenden we enkele dorpen en deden we een race in een doolhof. Tourisme is sterk aan het opkomen en dat merk je. Mensen op straat zeggen enthousiast goeiedag en zijn uitnodigend.

We verbleven samen in een hostel in Juayua met een superleuke eigenaar waar ‘s avonds een muziekje werd gespeeld om te dansen. De kamer was vol dus wij kregen een privétent in de tuin wat we niet erg vonden.

Als actievere activiteit deden we een hike in de 7 watervallen. We klimmen omhoog langs het water door de jungle van El Salvador en eindigen met een verfrissende duik in de rivier.

In Juayua was in het weekend ook een food festival waar tientallen typische gerechten werden geserveerd. We aten ons rond met alle lekkernijen beschikbaar.

En dan zat het er op in El Salvador. Met enkele chickenbussen waren we onderweg naar Guatemala.

Panama en Costa Rica waren leuk, maar om eerlijk te zijn kreeg ik schrik dat Centraal-Amerika niet helemaal mijn ding was. In het algemeen zit ik liever in de bergen dan aan het strand, en Panama en Costa Rica waren ook veel duurder dan Zuid-Amerika. Misschien werd het stilaan tijd om naar huis te gaan… Dus ik had veel twijfels, maar in Nicaragua vonden we een plekje dat exact was wat we nodig hadden!

Ometepe

Ometepe is een eiland op het grootste meer van Centraal-Amerika, het bestaat uit twee vulkanen waarvan één actief. Dit jaar was er nog een uitbarsting geweest! Na dat we de grens met Costa Rica over waren zijn we meteen met de ferry naar Ometepe vertrokken met een prachtige zonsondergang.

We gingen een week vrijwilligerswerk doen in een hostel dat bestaat uit verschillende campers in de jungle. Margo ging de kinderen van de Amerikaanse eigenaares danslessen geven en ik werken in de tuin. In ruil mochten we gratis verblijven. Dat was het idee, maar het draaide een beetje anders uit. De kinderen hadden eigenlijk helemaal geen zin in dansen en wouden gewoon hun eigen ding doen zoals ze gewend zijn. Er was ook niemand in het hostel buiten één persoon die er al enkele maanden logeerde waarnaar gerefereerd werd als Jungle man. Ik was rot hout aan het opruimen met enkele vogelspinnen verstopt wat wel ok was voor even maar het volgende op de planning was het huis helpen opruimen 😂. Onze bedden waren vrij vies en na hevige regen was mijn bed nat. Dus na twee dagen vroegen we ons eigenlijk af of het wel zin had om te blijven. We rekenden vooral op nieuwe mensen leren kennen maar die waren er niet, zelfs de eigenaar zagen we amper.

We besloten om vroegtijdig te vertrekken. We huurde een scooter en verkende het eiland. Superleuk! We gingen nog een nacht verblijven in hostel El Zopilote en de dag erna vertrekken, maar uiteindelijk zijn we nog vijf dagen gebleven! El Zopilote organiseerde super veel activiteiten die we bijna allemaal hebben gedaan. Bovendien was het ook een permaculture farm, iets wat ik niet kende. Het is een alternatief voor traditionele landbouw waarbij verschillende planten samenwerken om een productief en leefbaar stuk grond te maken. Met minimaal onderhoud, geen pesticiden en maximale efficiëntie. Zo groeien ze bamboo voor bouwmateriaal, bijna alle planten zijn eetbaar, enkel compost wc’s, … We kregen een rondleiding van een vrijwilliger wat super interessant was. Ook kweken ze oesterzwammen in een primitief/creatief labo.

Buiten de activiteiten op El Zopilote zijn we met de scooter het hele eiland rondgereden en veel gaan zwemmen in het meer met zicht op de vulkaan. Beetje spannend want er bestaat een heeel kleine kans dat bullsharks in het water zitten die via de rivier zwemmen uit de zee!

We hebben chocolade cheescake gegeten en cacao-champagne gedronken op een gezellige fancy cacao plantage. De ceremoniale cacao drank met cocosmelk en kruiden was overheerlijk en ga ik thuis proberen te reproduceren.

Granada en treehouse party

Uiteindelijk zijn we toch vertrokken uit het eiland richting Granada, een coloniaal stadje. Hier is elke vrijdag een bekende treehouse party waarbij touristen met bussen naar de jungle worden gebracht om te feesten in een boomhut. Was zeker wel eens leuk met vooral de unieke locatie.

El Transito – Surfen

Dan was het tijd om eens te gaan surfen. In Nicaragua zijn er veel surfgelegenheden maar wij kozen voor een klein rustig dorpje met een relaxte sfeer: El Transito. Hier verbleven we vijf nachten en oefende we bijna elke dag onze surfskills. De golven waren vaak sterk en chaotisch, dus we hebben beiden dagelijks rammel en een neusspoeling gekregen. Maar het was superleuk om iets actief te doen en een skill te oefenen, want reizen kan soms nogal passief zijn. Én ik heb mijn persoonlijk record vebroken van grootste golf dus dat alleen was het al waard!

Leon – Volcano Boarding

Samen met Sarah, een andere vlaming die we leerden kennen in El Transito vertrokken we naar onze laatste stop in Nicaragua. Leon is een coloniaal stadje omringd door vulkanen en de zotste activiteit is het volcano boarding. Het concept is uitgevonden door een lokaal hostel. Met gewoon een plank glij je af een steile vulkaanwand waarbij snelheden tot 101 km/u bereikt worden. Hier keek ik al lang naar uit! Helaas was het een grote anticlimax. Storm Sara die over Centraal-Amerika raasde hing nu boven Nicaragua en het heeft niets anders dan drie dagen aan een stuk geregend. Hierdoor was het zand op de vulkaan verzadigd en gleden we amper vooruit. Max snelheid: 25 km/u. We konden ook niets zien van de vulkaan. Gelukkig hebben we goed gelachen met de andere reizigers en afgesloten met een party bus terug naar huis.

De regen zorgde voor nog teleurstelling. Ons plan was om te kamperen naast de actieve krater van vulkaan Telica, maar de hevige regen maakte dit gewoon onmogelijk. We hebben dus niet heel veel gedaan buiten Leon een beetje verkend en af en toe iets gaan eten.

Dan zat Nicaragua er op. We zijn met een shuttle van 12u in één trek door Honduras gereden tot in El Salvador.

Costa Rica, een land met veel jungle, een grote biodiversiteit en een heel vrolijke bevolking. 

Ook Costa Rica is een duurder land ten opzichte van de andere dus rekken we er ‘maar’ 10 dagen voor uit. Het openbaar vervoer is niet efficiënt en ook niet goedkoop dus huurden we een auto om meer uit onze tien dagen te kunnen halen. Wat een comfort die flexibiliteit en rugzakloze tijd! Én het auto rijden blijken we nog niet afgeleerd te zijn. 

We reden door veel bananenplantages en veel palmboomplantages (voor palmolie), heel mooi. 

Minpunt: willekeurige mensen vragen altijd geld om op uw auto te letten, omdat anders de ramen ingeslagen kunnen worden zeggen ze. Dat gaf wel vaak een onveilig gevoel, aangezien we toch enkele keren vriendelijk gepast hebben hiervoor. Maar de ramen zijn heel de reis meegegaan, ne meevaller!

We bezochten verschillende nationale parken. Elk stuk natuur is nationaal park. Wat goed is want de natuur wordt heel goed beschermd, maar jammer genoeg vragen ze voor elk park apart een dikke inkom. Daarom is het moeilijk om Costa Rica te verkennen met een klein budget, want zo goed als niets is gratis, zelfs geen wandeling in het bos.

We bezochten regenwouden, nevelwouden (Cloudforest), jungles naast de kustlijn zowel aan de Pacifische kust als aan de Caraïbische. 

Oktober kent de hevigste regenval in Costa Rica, waardoor het elke dag wel eens stevig giet, of soms wel uren aan een stuk. Hierdoor is er ook minder wildlife te spotten. We hebben wel heel wat gezien, maar hebben niet álles kunnen afvinken. Luipaarden, Puma’s, Quetzal (de chique, zeldzame vogel), wasberen en tapirs hebben we niet gezien. Luiaarden enkel ergens heel hoog in de bomen.

Park Manuel Antonio: 

Aapjes van dichtbij, veel prachtige toekans, een coole kikker, slangetje en weer veel van deze jungle ratten/konijnen.

Corcovado: 

Hiervoor lieten we onze auto 2 dagen achter want we namen een boot naar het schiereiland Osa, naar Drake bay. Eerst een stukje over de rivier waar krokodillen voorbij zwemden vervolgens over zee langs een jungly kust. 

Het park op dit eiland konden we enkel bezoeken met een tour met een gids. We nemen niet vaak een gids dus voor de verandering is dat wel eens leuk! 

Op dit schiereilanden zagen we een super grote dikke pad (2 vuisten groot), apen, grote ara’s, heel veel neusberen, dikke krokodillen, een keischattig verstopt vleermuisje en veel grote vogels.

Er werden rivieren getrotseerd tijdens het verkennen van het woud en ook namen we een heerlijke duik met z’n allen. We vertrouwden op de gids die ons beloofde dat de krokodillen hier niet komen, desondanks het wel dezelfde rivier is als de foto’s hierboven.

Maar het hoogtepunt was onderweg met de boot naar de ingang van het park. Een moeder- en babywalvis springen beide tegelijkertijd de lucht in en blijven ons nog een tijdje verder entertainen. De kans was klein omdat ze momenteel bijna allemaal weer weg zijn geïmmigreerd, maar ik wou heel graag walvissen zien en was de zee dus stevig aan het afscannen tijdens de bootrit en het heeft geloond! Heel blij met deze show! 

El Miro:

Onderweg nemen we een korte pauze om te lunchen bij een uniek uitkijkpunt over de kustlijn; een vervallen villa versierd met mooie graffiti. Bij het verkennen van de ruïne struikelen we bijna over een fijne maar lange giftige slang, die op de enige trap naar boven ligt, met zijn kopje hoog in de lucht, klaar om te vechten. We wagen het er niet op en kruipen maar langs de bosjes terug naar boven. 

Monteverde en Santa Elena:

In het nevelwoud waren we op een regenachtige dag. Het bos was heel mysterieus sprookjesachtig maar door de regen zagen we geen dieren. We kregen de toestemming om in de namiddag terug te komen maar toen konden we enkel enkele vogeltjes zien en was het zicht van de uitzichttoren nog niet opengetrokken. We kregen de full ‘cloudforest’ experience! 

We gingen naar een koffieplekje waar we overdonderd werden door kolibries! Ze vlogen echt letterlijk rond onze oren. Ik kon foto’s nemen van heel dichtbij en dan vlogen er nog kolibries tussen uw gsm en uw gezicht door! Hier kwam ook een nieuwsgierige neusbeer kijken onder ons tafeltje. 

Ook deden we hier weer aan ziplinen. In Ecuador deden we dit ook al. We hadden spectaculaire bovenaanzichten op de nevelwouden. De langste was 1600 meter lang (de langste in Latijns-Amerika). Vervolgens nog een Tarzan swing zoals in Ecuador, onze grootste favoriet, want de meeste adrenaline! 

Vulkaan Arenal:

We reden langs een mooie route naar een spectaculaire vulkaan. Jammer genoeg konden we beide niet bewonderen door het wolkendek dat de omgeving geheim hield. (Dezelfde vulkaan trouwens die we ook niet konden zien van op de uitkijktoren in Monteverde) We genoten van een rivier, opgewarmd door de vulkaan. Toen we verder weg reden konden we de vulkaan toch nog spotten vlak voor zonsondergang! 

Puerto Viejo en Cahuita:

De laatste dagen spenderen we aan de Caraïbische kust. Een beetje rustig aan in ons lekker gezellig hostelletje met jungle tuin vlak naast de zee. Af en toe worden we verplicht om te niksen door de zware regenval.

In de tuin zien we 15 van deze groene giftige kikkers, monstergrote leguanen die in de bomen klimmen, en apen die aan de staarten komen trekken van de leguanen! En Luiaarden heel stilletjes in de toppen van de bomen. In de ochtend worden we gewekt door de brulapen. 

Ook komen we slangen tegen. Hier zitten heel wat giftige slangen dus het is uitkijken waar je wandelt als je van het strand door de jungle naar het hostel wandelt. 

Deze slang heeft een hagedis in zijn mond. 

Onderaanzicht van een leguaan:

\\We krijgen regelmatig lieve reacties op onze blog zonder naam. We zijn heel nieuwsgierig wie onze anonieme fans zijn! We weten niet waarom reacties met of zonder naam verschijnen, dus als je twijfelt vermeld je best je naam in je reactie. Behalve als je verkiest om mysterieus te blijven uiteraard. 🤭//