Het is mogelijk om naar Machu Picchu te gaan door gewoon de bus of trein te nemen. Maar wij hadden nog eens goesting in een echte hike, dus kozen we voor de populaire Salkantay trek! Deze is vernoemd naar de berg van 6200m aan de start. Het is 4 dagen wandelen met als eindbestemming Aguas Calientes, de uitvalsbasis voor Machu Picchu. De meeste mensen doen deze hike met een georganiseerde tour inclusief verblijf, eten en een gids. Maar wij hadden al vernomen dat deze hike perfect zelfstandig te doen is, ook zonder tent. Dus we regelden enkel een transport naar de start van de hike en de rest wijst zichzelf uit.

De eerste dag was vrij rustig met een korte hike naar laguna Humantay, vooral de altitude zorgt weer voor vermoeiing bij het omhoog wandelen. We merkte ook al direct dat dit een heel drukke hike ging worden met de honderden mensen die in groepen samen wandelden. We hadden dus even gewacht om in de namiddag te gaan zodat het iets rustiger was aan het meer. En wat een prachtig zicht op de besneeuwde bergtoppen!

De volgende dag vertrokken we richting de bergpas van 4600m, het hoogste punt van de tocht. Het omhoog wandelen was stevig, maar vooral de lange tocht bergafwaards erna was slopend. We arriveerden vrij vroeg in het volgende dorpje waar we makkelijk slaapplek vonden en ‘s avonds samen aten met enkele mensen die we ondertussen hadden leren kennen. Celine en Corentine uit Brussel hebben hetzelfde tempo en die zien we elke dag terug.

De derde dag was weeral vooral zakken, langzaam verandert het koude rotsachtige landschap in het warme groene cloudforest. Deze hike is de drukste hike die we hebben gedaan op de reis, maar vanaf we de grote groepen voorbij zijn ‘s ochtends valt het goed mee. Onderweg vinden we twee gigantische avocado’s op de grond die van de bomen zijn gevallen, gratis lunch dus.

We arriveren rond de middag in het volgende dorpje waar we een lekkere koffie drinken afkomstig uit hun eigen plantage. Normaal zit hier de dag erop maar na even nadenken beslissen we om toch nog een stuk verder te zetten. Niet niks want dit is nog een steil stuk bergop in de hitte voor enkele uren. Waarom? Omdat we dan kunnen slapen met al een zicht op Machu Picchu! Op dit bijzonder plekje zaten we maar met 3 duos in totaal.

De laatste dag wandelen we vooral langs het treinspoor naar Aguas Calientes. De hele voormiddag ploeteren we verder in de regen die met bakken uit de lucht valt.

In Aguas Calientes belonen we onszelf dus op een grote verdiende lunch. Het stadje is duidelijk ontstaan door het massatourisme. Straten vol te dure restaurants, alles in thema van de Inca’s en honderden souvenirkraampjes. Dit is niet bepaald een plek om lang te blijven. Vooral de bergen afval die in de rivier gedumpt zijn stellen zwaar teleur.

Maar rusten doen we nog niet, eerst moeten we nog inkomtickets voor Machu Picchu bemachtigen. Deze zijn altijd al maanden op voorhand uitverkocht, maar er is een andere optie waar veel mensen niet van weten. Elke dag worden er nog ongeveer 1000 tickets (van de 5000) ter plaatse beschikbaar gesteld voor de volgende dag. First come first served, dus je haalt zo vroeg mogelijk in de dag je ticketje met een nummer. Dat is je nummer in de wachtrij, wij kregen 437. In de namiddag komen we terug om te wachten in de chaos tot het onze beurt is. Er zijn 6 routes om uit te kiezen, sommige routes zijn echter heel beperkt waarbij je geen panoramish zicht hebt op de ruïnes of zelfs niet in de stad komt! De enige route die beide heeft is route 2 dus iedereen probeert deze tickets te bemachtigen voor deze uitverkocht zijn. Wij hadden geluk en slaagden erin! We hadden liefst 6u ‘s ochtends, maar 12u was het vroegste tijdsslot dat nog beschikbaar was. Voordeel is wel dat we kunnen uitslapen.

De volgende de dag was het zover! We kozen natuurlijk om zelf de berg op te wandelden naar Machu Picchu in plaats van de bus te nemen (was een wachtrij van honderden meters, de bus is duidelijk de populaire keuze). Onderweg is het uitzich al super mooi en kunnen we al in de verte een glimps opvangen van de ruïnes, spannend!

In Machu Picchu hadden we het ergste verwacht van drukte, maar we waren eigenlijk aangenaam verrast! OK er zijn veel mensen, maar het valt echt goed mee en we konden op ons eigen tempo rustig de ruïnes verkennen. Het was echt super! Het weer zat goed mee en niet alleen de stad zelf is indrukwekkend, ook de omgeving met de gigantische bergen. De incas dachten dat deze bergen goden waren en ik zou het zelf ook bijna geloven.

Na ons bezoek in Machu Picchu bleven we nog een nachtje om de volgende dag de trein te nemen naar Ollaytaytambo. Met een fantastisch uitzicht eten we doritos met een giga pot guacamole van de avocado die we eerder vonden op de trek.

En terecht!

Cusco, gelegen op een hoogte van 3400m, is ooit het centrum geweest van het Inca-rijk. Nu is het een stad gebouwd in Spaanse koloniale stijl bovenop de stevige oude incamuren, omgeven door vele ruïnes. Een bestemming die niemand zal overslaan in Peru, vooral omwille van Machu Picchu en rainbow mountain! We gebruikten Cusco als uitvalsbasis voor vele Inca-ontdekkingstochten gedurende twee weken. 

Eerst wouden we deelnemen aan een walking tour door de leuke stad met interessante geschiedenis, maar we waren de enige die kwamen opdagen en kregen een privé tour. 

Het centrum bestaat dus uit een onderste laag van Inca-muren. Deze zijn zo zorgvuldig gebouwd dat ze zo stevig zijn dat ze vele aardbevingen konden doorstaan. De Inca’s bijtelden enorme stenen uit rotsen zonder metalen tools! Enkel met gebruik van stenen gereedschap. Zo werkten elke blok zo zorgvuldig af dat deze perfect tussen de blokken rondom past. Je zult nergens een spleetje vinden waar je een papier tussen krijgt. De bouwsels passen als een puzzel in elkaar, zonder cement ertussen of dergelijke. Bij een aardbeving (wat hier wel eens voorkomt) trillen de blokken en vallen ze vervolgens weer perfect in elkaar. 

Ze deden dit zonder ijzeren tools maar ook  de verplaatsing van de blokken volledig op mankracht: slepen met touwen gemaakt van de vezels van planten. Voor deze reden zijn er soms uitsteekseltjes aan hun stenen: om touwen aan te kunnen vastbinden. 

We genoten van lekkernijen op de markten. Net zoals dit vrouwtje genoot van haar warme melk op de markt. 

Op de markt werd ik op de schouder getikt door Justine, een vriendin van de universiteit! Toevallig tegengekomen! De eerste keer in 8 maanden dat we iemand terugzien van thuis, een hele leuke verrassing. Ze herkende me aan mijn hemd van de foto’s op Instagram. 😂 Begrijpelijk, want ik draag dat al 4 maanden. Niet veel variatie in de kledingkast hier. 

We springen op het openbaar vervoer/gedeelde taxi/mototaxi om de kleine dorpen en ruïnes rondom Cusco te gaan ontdekken voor enkele dagen.

We beginnen in Ollantaytambo. Een super gezellig dorpje met traditioneel geklede inwoners omgeven door ruïnes op de omliggende bergflanken. De ruïnes zijn goed bewaard, want dit was een van de enige plaatsen waar de Inca’s de Spanjaarden overwonnen hebben! Toeristen zijn meer geconcentreerd in dit kleine dorpje omdat vanuit hieruit de trein naar MachuPicchu vertrekt. 

Volgende stop is Moray. Dit is ook echt een van onze favorieten. Het zijn unieke cirkelvormige landbouwterrassen. De intenties van de Inca’s blijven altijd een mysterie omdat ze geen geschreven taal hadden, maar men vermoedt dat de terrassen op deze manier gebouwd zijn om landbouwkundige experimenten uit te voeren. Er ontstaat een microklimaat in deze cirkels met een temperatuursverschil van 15•C tussen het hoogste en het laagste terras. Zo kon men experimenteren met welk gewas het best groeit in welk klimaat. Superinteressant maar ook superfotogeniek! 

In de buurt bevinden zich zoutterrassen. Ook een waanzinnig coole plek! Op een hoogte van 3000m bevinden zich meer dan 5000 terrasjes/badjes die worden gebruikt voor zoutgewinning voor al 500 jaar aan een stuk. De Inca’s maakten gebruik van de zoute waterbron die hier ontspringt uit de berg door badjes te vormen op de bergwand die gevuld kunnen worden met het water. Het water verdampt, het zout wordt verzameld en het terrasje wordt terug gevuld. Ze worden nog steeds gebruikt. Elk badje is privé-eigendom van een familie. Het is een echt een gek, uniek zicht: de roodkleurige bergen met wit gekleurde terrasjes.

Toen we die avond rondliepen in het dorpje waar we verbleven stoten we op een startend feest op het plein. We nemen plaats op de stoep, op de eerste rij. Het bleek het schoolfeest te zijn van de plaatselijke kleuterschool ‘caramelos en sueños’ (snoepjes en dromen). En hoe kan het ook anders gevierd worden in Zuid-Amerika dan met traditionele dansen op het plein! De 3-, 4-en 5-jarigen treden op in traditionele outfits. Ik smelt helemaal weg. Maar daarna is het ook de beurt aan de ouders van elke groep! Ik verbijt de pijn over het feit dat België geen danscultuur en geen traditionele kledij heeft, want ik ben klaar om te dansen op het schoolfeest van mijn kinderen in kleurrijke kleren met alle andere mama’s en papa’s 💃🏻

Let ook op al hun sandaaltjes, gemaakt van autobanden versierd met een bloemetje. 🥹

Vervolgens passeren we langs Chinchero. Dit dorp staat bekend om zijn kleurrijke textielmarkt op het plein midden in ruïnes. Maar omdat er een groot kerkelijk buitenfeest plaatsvond in het dorp was er geen stofje te bespeuren in de iets minder indrukwekkende ruïnes. 

Sacsaywaman en Q’enqo zijn de laatste ruïnes die we bezoeken. Er zijn er nog meer, maar het wordt stilaan voldoende. Het leuke in Sacsaywaman was een Inca glijbaan! Maar echt serieus, dit was de speeltuin van de Inca-kids! 

Bij Q’enqo ontmoeten we een slapende, lichtdronken man. Hij wordt wakker en spreekt ons aan. Hij schakelt soms onbewust over naar Quechua, de lokale taal naast Spaans, waarvan je echt geen knijt verstaat. Hij leidt mij naar een Incatroon in de rots waar hij mij met een handoplegging en gemurmel in het Quechua goede energie toestuurt. 

Helemaal verlicht keren we terug naar Cusco en wonen we een voorstelling bij van traditionele muziek en dans. 

En dan bereidden we ons voor op een 5daagse trek naar Machu Picchu!

Tot de volgende!

We bezochten enkele maanden geleden al de Amazone in Bolivië. Maar de Amazone is zo groot (bijna 40% van Zuid-Amerika, 230x België) dat het gek voelt om er niet nog eens heen te gaan op een andere plaats. De grootste reden was om op de Amazone rivier gevaren te hebben, zoals beschreven in de vorige blogpost. Maar aangekomen in Iquitos gingen we uiteraard ook niet weer meteen vertrekken. 

Iquitos is de grootste stad in de Amazone en ook de grootste stad ter wereld die niet bereikbaar is via een weg. Het is heel interessant om hier rond te lopen. Best choquerend hoe ze hier hun afval managen: niet. Alles wordt op de grond of in de rivier gedumpt. Het water staat laag momenteel waardoor de oevers bedekt zijn in een plastieken laagje. 

Er is een markt waar je ook elke dag je ogen kunt uitkijken: Belén markt. Hier worden naast groenten, fruit en kip ook locale producten verkocht, zoals ‘Junglewormen’, medicinale jungleplanten, andere heksenbrouwsels en jungle-sigaren. Maar ook zaken die niet altijd even legaal verkregen zijn, zoals vlees van alligators, schildpadden en apen, schildpaddeneieren en levende jungle dieren om als huisdier te houden. Heel zielig allemaal omdat de dieren op gruwelijke wijze gedood worden, in gevangenschap niet goed verzorgd worden en bovendien bijna allemaal bedreigde diersoorten zijn. 

De lokale bevolking in de stad lijkt zich dus weinig aan te trekken van het welzijn van het Amazonewoud en zijn dieren. 

Toen we door de markt aan het kuieren waren werden we aangesproken door een local op de gebruikelijke manier:

Que grande! ?De donde son¿

(Wat groot! Van waar zijn jullie?)

Hij bood ons aan om ons rond te leiden op de ‘gevaarlijke’ markt en in ‘zijn natuurlijke habitat’. Hij toonde ons een boekje met handgeschreven reviews en foto’s van andere toeristen. Na enige twijfel stemden we in om deze onbekende man te volgen door de markt en de sloppenwijken aan de andere kant van de rivier. 

Nu is het droogseizoen en staat het water laag. Maar als het water hoog staat lopen de sloppenwijken en de lage delen van de markt onderwater. Dan vaar je in kleine bootjes rond ipv wandelen. Je ziet de waterlijnen tot bijna 2m hoog gemarkeerd staan op de huizen. In de sloppenwijken staan veel huizen op palen, maar sommige kunnen ook omhoog drijven met het water.

George toonde het huis van zijn vader, wat je amper een huis kon noemen. Hier zaten enkele figuren zelf gestookte drank te drinken om 10u ‘s ochtends. We bedankten vriendelijk toen ze het rare flesje aanboden en zetten onze tocht verder naar George zijn huis waar we zijn vrouw ontmoetten. Er staat een interessant vissoepje te borrelen naast het bed van de schoonvader, naast een box met rivierwater. We werden gastvrij ‘lunch’ aangeboden om 10u ‘s ochtends. Verrassend genoeg zijn we niet ziek geworden van deze Amazone-soep uit de sloppenwijk. Onze buikjes kunnen al heel wat aan na 8 maanden in Zuid-Amerika! 

We vulden George zijn review-boekje aan en werden teruggeleid naar de kroelende markt. Onderweg moesten we nog op de foto met al zijn vrienden en familie. 

De tours in de jungle houden hetzelfde in als wij al in Bolivië gedaan hebben, dus kozen we voor een andere ervaring. Ik ging werken op een eiland met geredde apen en Alexander verbleef dieper in de jungle. Vanuit zijn hutje maakte hij veel wandelingen in het woud. Ook was er een meer waar hij in kon zwemmen en hij leerde meer over de cultuur van de gemeenschappen in de jungle die echt samen leven met de natuur rondom hen. Een groot contrast met de mensen in de stad. Hij zag coole kikkers, papegaaien en tarantula’s. 

Bij hem was het heel rustig in tegenstelling tot mijn avontuur dat begon op het apeneiland. Hier worden apen heen gebracht die zijn gered uit slechte dierentuinen of van bij mensen thuis. Het houden van apen als huisdier is illegaal en ze worden vaak slecht gevoed. Mensen jagen op kleine aapjes door de moeder uit de boom te schieten. Daardoor zijn er aapjes op het eiland zonder mama. Vooral voor hen moest ik zorgen; melk maken, fruitjes geven, kot en dekentjes kuisen en knuffelen. Zij slapen ‘s nachts in een kot binnen samen met knuffels, omdat het ‘s nachts te koud is buiten voor hen zonder mama. De grote apen lopen buiten rond en van zodra ze zelfstandig kunnen leven verdwijnen ze dieper in het woud. De apen zijn heel aanhankelijk en komen graag knuffelen. Overdag kunnen bezoekers langskomen voor een tour bij de apen.

‘S avonds ging ik mee naar het dichtstbijzijnde dorpje. Hier komt iedereen samen om te voetballen bij zondsondergang. Hier was echt geen enkele andere toerist. Ik hield me bezig met de kindjes van het dorp. Al snel was ik ‘amiga’ (vriendin) en maakten we een kamp voor de kikkers, en gingen ze allemaal fruitjes voor mij plukken van de bomen. 

Na 3 dagen begonnen apen jaloers te worden door mijn aanwezigheid. Complexe beesten; een vrouwelijke aap was jaloers omdat ik naast haar favoriete mannelijke verzorger (mens) liep. Ze viel mij aan, ik moest gaan lopen naar het huis met de aap achter me aan, maar ze kon nog net mee binnen glippen en zette haar tanden in mijn been. Dezelfde dag werd ik nog door een andere aap gebeten in mijn pols. 

De mensen die er werken gaan er heel lichtjes over. Ik werd verzorgd met een ‘antibacteriële’ plant. Het stelt niet veel voor voor hen, maar ik maak me wel zorgen over hondsdolheid, infecties en vooral nog steviger aangevallen te worden. Omdat ik schrik heb om buiten te komen besluit ik 4 dagen vroeger dan gepland mijn kleine baby’s achter te laten en terug te vertrekken naar de stad om ook vaccins tegen hondsdolheid te gaan halen. 

Maar ook dit was een heel avontuur. Ik heb 2 dagen lang alle ziekenhuizen moeten afgaan voor ik iemand vond die me kon helpen. En de ziekenhuizen zijn niet zoals bij ons…

Na hereniging keken we er naar uit om naar Cusco te vliegen. We zijn wel heel blij met onze uitgebreide amazone-ervaring.