We hebben onze wandelbenen weer aangetrokken!
Van het niet zo hoge Mindo zijn we gereisd naar het nationaal park Cotopaxi, wat een stukje hoger ligt. Met onze twee weken op zeeniveau in de Galapagos zijn we een groot stuk van onze hoogteacclimatisatie kwijt gespeeld. Daarom spenderen we twee nachtjes net buiten het park op 3000m om aan onze acclimatisatie te werken in een gezellig hutje waar ons ontbijt en avondeten worden geserveerd. We houden het rustig. Vanuit dit huis heb je al goed zicht op de bekende gigantische vulkaan Cotopaxi… als het niet volledig bewolkt is. We blijven in spanning afwachten tot de wolken open trekken.
Na twee nachten vertrekken we te voet naar een hoger gelegen berghut (4000m). Het eerste deel van de route passeren we enkele kleine gehuchtjes met meneertjes en mevrouwtjes die ons graag de weg wijzen, en ook verward zijn dat we niet gewoon een auto nemen. Hier wandelen duidelijk niet vaak toeristen door.
Het tweede deel gaat uren door eucalyptus bomen met hun heerlijke geur. Het laatste deel wandelen we al door een prachtig berglandschap met vrije stieren en paarden met kleintjes. Op deze stevige wandeling blijven we hopen dat het wolkendek opentrekt en Cotopaxi zich laat tonen. Maar Cotopaxi houdt ons in spanning.
We hopen Cotopaxi nog te kunnen bewonderen tijdens ons verblijf hier, want we hebben al veel mensen ontmoet die Cotopaxi niet hebben kunnen zien tijdens hun verblijf in de buurt. We arriveren in de schattige berghut van Eduardo waar we helemaal alleen zijn. Er is geen elektriciteit of bereik en alles is ingekleed met oude magazines en mountaineer-materiaal. We rusten uit in de living met een mooi panorama.
Vlak voor zonsondergang wordt Cotopaxi vrijgelaten uit de wolken en belicht door golden hour!
Ook hier wordt ons diner en ontbijt geserveerd. Echt verwennerij. We sluiten de avond af aan het kacheltje met een theetje en een babbeltje met Eduardo. Nu is het hoogseizoen en zou de berghut helemaal vol zitten met zeker 40 personen. Maar nu met de huidige situatie in Ecuador, de crisissituatie van in het begin van het jaar en de state of emergency die nog steeds aan de orde is, is het toerisme momenteel minimaal en zijn we dus de enige in de hut. Heel zielig voor diegene die leven van toerisme zoals Eduardo, want het gevaar is enkel gelokaliseerd aan de kust. In de bergen, Amazone, Galapagos is het helemaal oké.
Door een grotere uitbarsting van Cotopaxi in 2015 is de berg enkele jaren gesloten moeten blijven, vervolgens volgde de pandemie. Na enkele jaren geen gebruik te maken van de hut is men moeten beginnen aan restauraties en vernieuwing waarna nu weer een lange tijd van laag toerisme volgt.
De volgende dag doen we een hike rond Morurco, een top op de flank van Cotopaxi. Een mogelijke theorie is dat Morurco ooit het topje was van Cotopaxi die weg geslingerd werd tijdens de uitbarsting.
Het was een ongelooflijke hike, zo prachtig, en zeker geen makkelijke route! Ons hoogste punt was 4700m en we waren niet zo ver vandaan van de sneeuw op Cotopaxi. We klauterden over losse lavastenen, houden ons evenwicht op smalle paadjes op een steile wand van los zand en rennen keihard, keilang steil naar beneden door vulkanisch zand met een eigen ontwikkelde techniek. En we kapten de stenen regelmatig uit onze schoenen. En om de tien minuten zagen we een vulkaan ver in de verte telkens een beetje exploderen!
In de berghut bij Eduardo ‘s avonds hield ik me bezig met mezelf bloemetjes te leren borduren op mijn hoedje. Eduardo vond het zo leuk wat ik aan het doen was dat hij me een vingerhoedje als cadeau gaf. Hij wist ons toen te vertellen dat hij zelf naait. Alles in de hut is zelf gestikt; bedlinnen, tafellakens, kussens, gordijnen, overtrek van de zetels… hij maakt zelfs zijn eigen trekrugzakken en wandelbroeken. Hij toonde ons zijn eerste trekrugzak. Ongelooflijk!
De volgende dag wandelen we terug naar het dichtstbijzijnde dorp beneden. Zo steil naar beneden is ook vermoeiend voor de beentjes. We nemen meteen een bus naar Latacunga waar we een nachtje verblijven voor we aan onze volgende driedaagse beginnen: de Quilotoa loop. Onlogische naam, want het is geen loop tenzij je de bus meetelt naar het begin punt en van het eindpunt terug naar Latacunga. Het is een hike van klein dorpje naar klein dorpje en eindigt aan het meer van Quilotoa. Dit is weer een meer in een gigantische krater van een inactieve vulkaan. Onderweg ga je héél veel op en neer.
Vanuit Latacunga neem je een bus naar een klein dorpje genaamd Sigchos. De eerste dag wandelen we naar Insinlivi. Onderweg passeren we inieminie dorpjes en iedereen is zo vriendelijk! Alle honden lopen hier los, zoals overal in Zuid-Amerika. We komen een jongen tegen die zijn hond aan het zoeken is want die is de berg opgelopen. Hij vraagt ons de witte hond naar beneden te sturen als we hem tegenkomen. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. De witte hond wou op avontuur en wou alles behalve naar beneden. De dagen erop lieten uitwijzen dat er altijd wel een ‘hondje van de dag’ was dat ons vergezelde en de weg toonde.
In Insinlivi verwenden we onszelf op een zalig hostel. Er was een sauna en jacuzzi en gratis yoga lessen. We leerden er zoveel fijne avontuurlijke mensen kennen tijdens het familiediner ‘s avonds. We waren eigenlijk de jongsten daar. Het hostel was gevuld met ouderen die de wereld rondreizen, of regelmatig verhuizen naar een ander land, de yoga lesgever is een Argentijn die naar Spanje is verhuisd voor de verandering en een maand vrijwilligerswerk doet hier in het hostel. Er waren zelfs twee mensen van Antwerpen! Een man die van Antwerpen naar Ecuador is verhuisd en een Indiër die naar Antwerpen is verhuisd en zijn Antwerpse vriend nu bezoekt in Ecuador.
De mensen die we hier ontmoeten die ook de loop aan het wandelen zijn worden onze loop-vriendjes. We verblijven de volgende dagen ook in dezelfde hostels samen. Hyemin, een 41 jarige Zuid-Koreaanse die haar werk heeft opgezegd om haar droom tot vervulling te brengen om de wereld rond te reizen, en Eliane en Dennis: een Zwitserse en Amerikaan die van Amerika naar Ecuador zijn verhuisd drie maanden geleden. Een avontuurlijk koppel dat elkaar nog maar anderhalf jaar geleden ontmoet hebben in Amerika.
Van Insinlivi wandelen we naar Chugchilan. De enkele huisjes in the middle of nowhere die je tegenkomt onderweg en enkel kan bereiken via steile wandelpaden zijn ongelooflijk! De mensen die hier leven met hun baby of kinderen hebben een maisveld, een koe en drie meloenen.
Het hondje van de dag is een hondje dat met een andere groep mensen die in de andere richting wandelen de berg heeft beklommen. Ze vragen ons om het hondje terug mee naar beneden te nemen. Het hondje komt met alle plezier met ons mee. Na enkele uren wandelen en een lunch met het hondje later komen we in een klein gehuchtje; een kleurige kerk met vier huisjes rond en zelfs een schooltje! Hier was het duidelijk dat het hondje terug thuis was na zijn lange avontuurlijke dag. Hij loopt naar een van de huisjes, zegt dag aan de kindjes, komt even teruggelopen om ons dag te zeggen en verdwijnt naar binnen in het huisje.
We verblijven met ons groepje in een hostel dat wederom leeg is desondanks het hoogseizoen. De mensen zijn steeds zo dankbaar dat jij er wél bent. Als je door het dorp loopt met je rugzak doen ze teken van binnenuit om binnen te komen in hun hostel. Heel moeilijk.
De laatste dag wandelen we naar Quilotoa.
Deze mooie bloempjes groeien overal. Dit zijn de bloempjes van een bonenplant!
Het laatste deel had veel haarspeldbochten naar boven naar de rand van de krater. We zagen al van ver dat er helemaal bovenaan iemand zat die ons in het oog had gedurende de lange route naar boven. We lachten dat er iemand ons aan het ‘opwachten’ was. En niets was minder waar. We komen uitgeput boven aan, en daar zit Maria die ons uitnodigt om uit te rusten met een theetje of koffietje in haar hutje aan de rand van de krater. Ze serveert ons een coca-theetje (goed voor de hoogte) bereid op haar houtvuur. Ze wandelt elke dag anderhalf uur de berg op met bidons water. Het is bijna 17u, we zijn haar eerste klanten vandaag. We weten dat we ook de laatste zullen zijn vandaag. Aan onze drie theetjes heeft ze 4,5$ verdiend.
We moeten nog een stukje rond de krater wandelen naar het dorp waar we slapen vannacht, gelegen bovenaan naast de krater. Van zodra we dichtbij het dorp komen beginnen we al te merken dat dit een andere soort ervaring gaat worden dan de vorige kleine dorpjes. Vlak voor het dorp komen we op de trail een jongetje tegen dat ons de weg wilt tonen, ook al is er maar 1 pad. Hij leidt ons naar zijn vader en zijn zusje die wat verder op de trail zitten om te bedelen bij passerende toeristen. Vervolgens moeten we 2$ inkom betalen om de trail te verlaten en het kleine dorp in te kunnen. Het hostel dat we uitkozen probeerden ons eerst 3x zoveel aan te rekenen dan de prijs online. De mooie, eerlijke, rustige loop met oprechte mensen eindigde in een ander soort wereldje. Naar dit dorp komen toeristen rechtstreeks met de bus om de vulkaan te bewonderen en dat zorgt ook voor een andere sfeer.
Toch was het prachtig en we sloten dit avontuurtje af met onze lieve nieuwe vriendjes.
Na 6 dagen hiken aan een stuk nemen we een rustdagje vandaag en bussen we naar het gebied rond Chimborazo, een inactieve vulkaan en het hoogste punt van de wereld. ?! Ja, ja, het hoogste punt van de wereld; vergeet Mount Everest. Chimborazo is het échte hoogste punt van de wereld, maar daarover binnenkort meer.
La Vida Loko 