Vanuit La Paz gingen we 1 week naar de Amazone in Bolivië. We namen een zeer hobbelige nachtbus naar Rurrenabaque van ongeveer 13u waarbij we regelmatig van onze stoel de lucht in vlogen door de staat van de weg.

Eerst spendeerden we 3 dagen, 2 nachten in de pampa’s en daarna 3 nachten in de jungle in nationaal park Madidi. De pampa’s zijn vlak en onbewoond, waarbij we alles doen vanop een bootje op de rivier en de focus vooral op dieren ligt. De jungle is gelegen in prachtige bergen, bewoond door gemeenschappen. Hier spot je in het algemeen minder dieren, maar gaat het meer om de ervaring van de dichtbegroeide natuur en het primitief leven.

Onderweg naar de pampa’s kregen we lunch in een klein dorpje waar we meteen papegaaien, toucans en luiaarden konden spotten. Vervolgens werden we in ons smalle bootje gezet en vaarden we naar onze lodges ver op de rivier. Onderweg werden we al bestormd door aapjes. (Mede mogelijk gemaakt door de bananen die ze konden krijgen op onze boot, anders zouden ze niet meteen op ons springen. 😂)

We spotten heel veel unieke vogels, soms zo groot dat we ze een beetje eng vonden. Ze leken op ooievaars met hun gigantische nest hoog in de bomen.

Hier en daar kun je ook altijd krokodillen en roze dolfijnen spotten.

Aangekomen in de lodges konden we ons installeren onze privé hut uitgerust met een dubbel bed, muggennet, koude douche en een toilet waar een kikker in woonde. We kregen hier telkens echt super lekker eten!

In de avond gingen we op krokodillenzoektocht met pillampen. Tientallen oogjes reflecteren het licht en dan besef je dat er tien keer meer krokodillen zitten dan je overdag kunt spotten. Er zitten alligators en caimannen. Onze gids pakte zonder veel moeite een baby caiman uit het water om ons meer te vertellen over hun uiterlijk. We mochten met de kleine caiman op de foto, maar hij werd als eerste overhandigd aan de ietwat onhandige persoon van de groep en hij liet het arme beest al snel ontsnappen in ons kleine bootje. Daarna mochten we krokodil niet meer zelfstandig vasthouden. 🫣

Bij onze lodges vertoefde steeds twee krokodillen. Een alligator en de grootste caiman, Pépé. Zijn dinosaurushoofd was altijd wel ergens te bespeuren in het water en af en toe werd hij u uit het water gelokt met een lekker stukje kip. Ook woonden er twee dappere katjes die af en toe heel ambitieus naar de krokodillen aan het sluipen waren.

De volgende dag kregen we rubberen laarsjes, onze stoutste schoenen, om op zoek te gaan naar anaconda’s in een moerassig gebied. We volgenden uren lang onze gids en kregen de opdracht om goed naar links en naar rechts te kijken. Na uren zoeken, hadden we enkel nog maar een alligator geniepig in het moeras naar ons zien loeren op zo’n twee meter afstand, maar nog geen slang gezien. Af en toe moesten we opsplitsen om een gebied af te scannen. Wel spannend om alleen rond te wandelen als je weet dat je kan struikelen over een slang of krokodil. 😅 We werden het een beetje beu aangezien het wandelen in het water met planten vrij vermoeiend was met het zonneke op onzen bol en we al van anderen hadden gehoord dat je zelden echt een slang vindt tijdens de zoektocht. De moed zonk dus in onze botjes, maar onze twee gidsen waren niet van plan op te geven voor ze ons een slang konden tonen. Maar plots kwamen ze trotst schreeuwend met een slang van 2,5m uit een bosje dat we onze camera’s moesten boven halen! Na een fotoshoot met de slang was Alexander blij dat we terug konden gaan want zijn botje had een groot gat en vulde vanaf de eerste stap in het moeras met stinkend slijkwater. Enkele dagen ervoor had hij zijn teen gestoten en had een open wonde aan zijn teen, uiteraard de teen van het lekke botje. 3u lekker parasieten gevist met zijn grote teen. Maar achteraf was zijn teen plots zo snel genezen dat het slijkwater precies wel goed had gedaan. 😂

Na het vissen van parasieten, gingen we piranha’s vissen! Vanuit ons bootje met een draadje met een stukje biefstuk aan vingen we 8 vleesetende vissen. Na de jacht keerden we met ons vers gevangen avondeten terug naar de lodges door het prachtige licht van een zonsondergang.

De volgende ochtend vroeg uit de veren om ook de zonsopgang mee te pikken!

Vervolgens was het tijd om de roze dolfijnen op te zoeken en ons te wagen aan een zwemmeke in de Amazone! De activiteit was ‘zwemmen met roze dolfijnen’, maar ik had toch sterk mijn twijfels over hoe ze de activiteiten ‘zwemmen met dolfijnen’, ‘piranha’s vissen’ en ‘alligators spotten’ zo strikt gescheiden kunnen houden. Aangezien iedereen al in het water zat en de gids teleurgesteld was in mijn vertrouwen in hem ben ik er dan toch ook maar achterna gesprongen.

We keerden terug naar Rurrenabaque en werden meteen op een ander bootje gezet richting de jungle, de andere kant uit. De natuur was prachtig! We spendeerden twee nachten in een lodge en 1 nacht in de woeste jungle.

Het duurde niet lang voor we 2 tartantulas konden bewonderen vlak buiten onze hut. Zij maken hun nest in de stam van een palmboom en komen elke avond piepen. We maakten avondwandelingen met de koplamp en dan zie je duizenden oogjes. Gelukkig geen krokodillen, maar allemaal spinnenoogjes.

We maakten chocolade van cacaobonen die we vers uit de boom sloegen. De bonen drogen eerst in de zon, vervolgens worden ze gepoft boven het vuur. Na ze allemaal gepeld te hebben vermaalden we ze door een molen. De sappige brei mengen we met warm water, melk en suiker. We sopten veel te veel bananen, vers uit de bomen, in de lopende verse chocolade. 🤤

Ook maakten we ringen van pitten van vruchten van een palmboom.

De laatste nacht spenderen we op de grond in de jungle onder een muggennet.

We maakten verschillende wandelingen in de jungle. We hebben heel veel gekke insecten gezien. Ook veel gigantisch grote vlinders, fel blauw.

We zagen ook zotte planten zoals lianen en wandelende bomen.

Hier en daar aapjes en we wandelden ook naar een plek waar tientallen macaus (papegaaien, ara’s) hun nest hebben in een hoge muur.

Voor we weer naar Rurrenabaque terugkeren bezochten we nog een gemeenschap die in de jungle een klein dorpje heeft. Er leven 120 mensen en er zijn 2 scholen! We maakten er rietsuiksap met een grote houten molen.

We verbleven nog 1 nacht in Rurrenabaque, voor een luie dag aan het zwembad. We gingen ook 4x naar een Franse bakkerij met echt croissants en chocoladebroodjes.

Na een hobbelige busrit terug naar La Paz, verbleven we nog drie nachten in onze favoriete stad om afscheid te nemen. We gingen naar een uitkijkpunt over de stad, maakten we nog wat plezierritjes op de telefericos en ik kocht op elke hoek een vers appelsiensapje van een appelsiensapjeskarretje-kraam.

We namen een bus naar Copacabana aan het Titicaca meer.

We arriveerden in La Paz vol verwachting. Ik had al veel gehoord en gelezen over de stad en toen we in de ochtend arriveerden met zicht over alle lichtjes in de vallei werden we meteen fan. De stad met 850 000 inwoners bevindt zich op een hoogte van 3500 tot 4000m en je kan je makkelijk verplaatsen met één van de tientallen kabelbanen!

Dit is zeker een favoriete activiteit van ons met de vele mooie uitzichten over de stad. Zo zijn we op zondag naar de wekelijkse gigantische markt gegaan in El Alto, het hoge deel van de stad. Deze markt is de grootste van Bolivië (en misschien wel de wereld?). Alles is hier te koop: kleren, specialiteiten, auto-onderdelen, motors, medicijnen, gekopieerde dvd’s, usb sticks met muziek, willekeurige rommel, afstandsbedieningen voor elk tv model, leren jassen, … je kan er zelfs tattoo’s laten zetten! Wel is de kwaliteit afwachten als de tattoo-studio een kruiwagen en een plastiek tuinstoeltje is. Na twee uur rondwandelen hadden we nog niet alles gezien. Ik heb een nieuwe t-shirt gekocht voor €2,50 en Margo een pak van 240 kauwgums voor 60 cent.

Daarna zijn we rechtstreeks vertrokken naar een show van Cholitas Wrestling. Een act waar niet alleen mannelijke boksers elkaar op de grond gooien maar ook de vrouwen, in traditionele kleren compleet met rok, lange vlechten, sandalen en bolhoed. Hoewel het zeker toneel is, waren het toch indrukwekkende stunts en zag het er ook vaak pijnlijk uit hoe ze elkaar op de grond gooiden in de ring.

De volgende dag hebben we een wandeltour gedaan met een super enthousiaste gids die ons meer vertelde over de speciale gewoontes en plaatsen in La Paz. Één van die tradities is regelmatig offers doen aan patchamama (moeder aarde), dit kan zijn voor goed geluk, gezondheid, voor het bouwen van een nieuw huis, … Dan verbranden ze enkele planten met suikerfiguurtjes en een dode babylama. Volgens legende gebruikte ze soms voor het bouwen van een groot gebouw geen lama’s maar mensen! Daklozen werden dan uitgenodigd en dronken gevoerd op het feest om ze dan levend te begraven met zand of beton! Blijkbaar zou het nu niet meer gebeuren…

Dan is er ook nog de San Pedro prison, deze gevangenis wordt wel de vreemdste gevangenis ter wereld genoemd. Deze ligt in het midden van La Paz vlak naast ons hostel. Gevangenen moeten hier inkom betalen en hun eigen cel kopen of huren. Vrouwen en kinderen mogen vrij binnen en buiten omdat ze er ook wonen. Binnen de muren zijn geen bewakers dus de gevangenen hebben hun eigen besturingssysteem waarbij ze overtreders zelf een kopje kleiner maken. Er zijn restaurants en winkeltjes uitgebaat door gevangenen om geld te verdienen, zonder geld overleef je niet omdat er te weinig eten voorzien wordt. Ook zou in deze gevangenis de beste cocaine gemaakt worden. 20 jaar geleden kon je als tourist een tour doen in de gevangenis met als gids Thomas, een Engelse smokkelaar die er 4 jaar vast zat, en als je genoeg betaalde kon je er zelfs de nacht spenderen om te feesten! Marching powder is een boek over Thomas zijn 4 jaar in de gevangenis. Superfascinerend en schokkend, het is bijna niet te geloven dat het waargebeurd is, echt aan te raden om te lezen!

De tours in gevangenis zijn niet meer, maar een andere vreemde attractie is Death Road: met een mountenbike 60km bergaf rijden op een weg waar meer dan 4000 mensen zijn overleden. Deze veel te smalle weg was tot 2006 in gebruik als hoofdweg in tweerichtingsverkeer, maar de steile afgronden zorgden dat er geen ruimte was voor fouten. Nu is het vooral nog gebruikt voor fietstours maar ook hierbij gebeurden nog ongelukken. Op 15 jaar zijn er ook al 40 mensen overleden, maar vaak door onvoorzichtigheid. Zo was de laatste persoon zichzelf aan het filmen tijdens de rit waardoor hij over de rand was gereden…

Met een beetje voorzichtig te zijn viel het wel mee, en de omgeving was prachtig. Beginnen hoog in de bergen op 4000m en eindigend in de jungle op 1500m, waar we konden afkoelen in een zwembad.

Dan was het tijd voor de grote uitdaging: het beklimmen van Huayna Potosi. Deze berg van 6088m is vrij toegankelijk voor onervaren mountaineers, maar dat maakt hem nog niet makkelijk. De eerste twee dagen vallen mee, vooral acclimatisatie op 4500m en 5200m en een initiatieles ijsklimmen. Maar dag drie staan we op om 12u ‘s nachts om de resterende 888m te beklimmen op sneeuw, een tocht van 6u. Omdat er weinig zuurstof is gaan we traag. Het eerste deel ging goed bij mij, maar Margo had veel last van vermoeidheid en misselijkheid en was niet zeker of ze verder kon. Maar halfweg draaiden de rollen om, Margo klom op haar gemak de berg verder op maar ik moest bijna kruipen terwijl ik uitgeput moest happen naar adem. Gelukkig hebben we de top beide gehaald! We waren op tijd voor zonsopgang en het zicht was fantastish.

De weg terug tot 4500m was nog vermoeiend en we waren blij om terug in La Paz wat te rusten voor we ‘s avonds gingen feesten met onze nieuwe vrienden gemaakt op Huayna Potosi. De laatste dag hebben we wat uitgerust en Valle De Las Ánimas bezocht. Mooie rotsformaties aan de rand van de stad.

Voor we de bus namen naar de Amazone gingen we nog lunchen in Popular Cocina Boliviana. Dit is een superfancy lunchspot met hoogstaande gerechten gebaseerd op de boliviaanse keuken. Er is geen reservatiesysteem dus we moesten een half uur op voorhand al in de rij staan wachten en hopen dat er plek was bij opening. Gelukkig konden we binnen in de eerste shift en we gingen zitten aan de toog met zicht over de keuken. Dat ze de gerechten vlak voor onze neus dresseerden maakte de ervaring nog specialer!

De drie gangen waren heerlijk, niet slecht voor een prijs van €12! Enkele uren later zaten we op de nachtbus richting de jungle. Maar we wisten dat we erna terug zouden keren naar La Paz, want we zijn het er nog niet beu.

In Samaipata verbleven we in een klein hostel met enkele andere, waarmee we eigenlijk alles samen deden.

Samaipata is een heel gezellig dorpje gelegen naast Amboro nationaal park. Hier komt de Amazone samen met de Andes en nog een derde ecosysteem, wat ervoor zorgt dat dit een van de meest biodiverse plekken is in de wereld.

We bezochten een gedeelte van het park met gigantische varens. Het zijn geen bomen maar zo lijkt het wel! Dit zijn de oudste planten op aarde. Miljoenen jaren geleden waren ze nog voedsel van de dino’s. Ze worden zo’n 10m hoog. We zagen ook een enorme slak van zo’n 10 cm lang, en ook onze eerste apen!

In samaipata zijn ook restanten van oude volkeren te bewonderen: el fuerte. Een volk voor de Inca’s graveerden een volledige berg. En rondom de berg zijn ook huizen gebouwd. De Inca’s hebben zich later ook op deze plek gevestigd. Wat de functie was van deze mysterieuze berg is niet geweten. Sommigen hebben een theorie dat het een gefossiliseerd geland ruimteschip is. Op foto zie je er geen knijt van, maar er zijn slangen en katachtigen in gegraveerd!

We bezochten ook een kolibrie sanctuarium. 2 biologen hebben allemaal kolibrie-aantrekkende bloemen in hun tuin gepland en een mooi uitkijkpunt gebouwd. We zagen hier wel 30 kolibries, 6 verschillende soorten, van heel dichtbij!

We namen een trufi naar Santa Cruz. Dit is een klein busje/gedeelde taxi. Deze hebben geen uurregeling maar wachten gewoon tot er voldoende mensen zijn die meerijden (8-12p).

Santa Cruz is een grote stad. Het is heel erg warm en vochtig. We kozen tactisch een hostel met een zwembad. Dit hebben we veel benut! Santa Cruz is niet echt een toeristische hotspot, maar omdat we de tijd hebben wouden we er toch passeren. Veel was er inderdaad niet echt te zien. Wel een hele grote markt, zoals in elke stad hier eigenlijk, maar daar geraken we niet op uitgekeken! Straten vol! Ik heb mijn nagels laten lakken op de markt voor 1€.

Maar desondanks er niet veel te doen was hebben we ons wel enorm geamuseerd met de mensen van het Hostel. We zijn 2 keer uit geweest. De eerste avond was oké, de tweede avond vonden we een hele leuke club!

In een park hebben we ook een luiaard gespot!!

In Santa Cruz hebben we ook onze kampeerspullen en andere spulletjes die we niet meer nodig hebben naar huis opgestuurd met DHL! We zijn 6kg lichter in totaal. Marge om meer zomer-outfits aan te schaffen. Margo heeft al dingen aan de haak geslagen op de markt. 🤭

Alexander liet zijn lange manen hier ook trimmen!

We namen de nachtbus naar Cochabamba. Nog eens een ritje van 10u. Daar wandelden we naar een christusbeeld, een van de grootste van de wereld met een zicht over de stad.

We namen een trufi van 4u naar Torotoro, niet te verwarren met Jurassic Park. Want hier zijn ongelooflijk veel afdrukken van dino’s te bewonderen en daar zijn ze trots op!

Dit nationale park is enkel te bezoeken met een gids. We deden twee tours hier. De tour heeft een vaste prijs en je kan een groep vormen tot 6 personen. ‘S ochtends zoek je voor de office van de gidsen mensen die dezelfde tour willen doen om de prijs te delen. De eerste dag bezochten we prachtige rotsformaties. We hadden ons niet heel goed ingelezen dus toen we vervolgens een helm met een petzel kregen waren we erg verrast dat we aan speleologie gingen doen in de grootste grot van Bolivië. Alle geluk was het niet super extreem, maar toch met veel kruipen, klimmen en wurmen door kleine spleetjes. Maar toch nog altijd voldoende adem- en manoeuvreerruimte. We bewonderden stalactieten, stalagmieten, water en vleermuizen. Voor de grot nationaal park was kon iedereen de grot betreden, daarom zijn veel stalagmieten afgebroken. Ook is er veel graffiti in de grot te vinden, maar zoals je in bushokjes ‘Marie 🤍 Mathias 2019’ ziet staan, waren hier graffiti’s van het jaar 1971 en dergelijke. Ook wel leutig 😂

De dag nadien maakten we een tour naar een prachtige canyon. Zo ongelooflijk diep! Zo veel duizenden laagjes grond op elkaar te bewonderen op de wanden. Het was een flinke maar prachtige wandeling. We daalden af in de canyon en klauterden over grote rotsen en over de rivier. Uiteindelijk hielden we pauze bij een prachtige waterval waar we gretig gebruik van maakten. Vervolgens nog veeel meer geklauter en ook hoogtemeters om weer uit de canyon te geraken. Het was prachtig!

Op deze tour kregen we weer veel dinosaurus-pootafdrukken te zien. We dachten ‘We hebben dit in Sucre al gezien en eens je dat gezien hebt heb je het gezien.’ Maar toch blijft het indrukwekkend en we bleven enthousiast luisteren naar de goed-ingelezen, interessante gids. Hier was het ook leuk omdat er zo immens veel waren en je wandelt er gewoon tussen. Af en toe ontdek je hier en daar zelf eentje onderweg.

Nu zitten we weer op de truffi richting Cochabamba en morgen springen we weer op een lange bus naar La Paz. We kijken heel erg uit naar La Paz. Hier zullen we weer langere tijd vertoeven. Normaal plannen we niet veel op voorhand maar we hebben al veel opt oog om te doen in La Paz en omstreken!