We beginnen aan onze eerste kilometers op de lange Carretera Austral in Chili. Met de bus gingen we van Villa O’Higgins naar Tortel. Een klein dorpje op houten poten en steigers gelegen tussen de fjorden. De natuur had iets weg van een regenwoud en het uitzicht een beetje van Ha Long Bay.

De volgende stop was Cochran, een klein stadje naast het nationaal park Patagonia. In de nacht regende het en toen we ‘s ochtends de tent openritste waren alle bertoppen rondom besneeuwd. Vandaag begon onze tocht door Parque Patagonia, wat voorlopig onze laatste meerdaagse trektocht zal zijn. We kochten voor 6 dagen eten en gingen langs de weg staan samen met Simon en Lennart. Lennart van Duitsland hadden we de avond voordien ontmoet en wou graag met ons mee.

Ons plan was te liften naar de noorderkant van het park onder Chile Chico, om dan terug te wandelen door het park naar Cochran waar we onze overbodige spullen achterlieten. Het liften bleek moeilijker dan verwacht. De 200km naar de start van de hike is langs een weg met niet al te veel verkeer. En ook al hadden we vrij snel een lift in de laadbak van een paar werkmannen, erna werd ons geduld op de proef gesteld. Drie ritten later en met in totaal 7u wachten langs de weg kwamen we ‘s nachts eindelijk aan in Chile Chico waar we maar snel ons tentje opzette op een verlaten camping in de stad.

Ook de volgende dag hadden we weinig succes met liften en hebben we een groot stuk gewandeld (30km). En uiteindelijk de lift met ons vier in de achterkant van een pickup truck door het barre patagonische landschap voelde als echt avontuur.

Nu kon onze hike echt starten: 4 dagen stappen, ongeveer 80 km. Met een paar verrassingen zoals 15 rivercrossings en een paar heel steile klimmen, maar het was het waard. De omgeving was supermooi met diepe valleien en rode bergtoppen. En we waren helemaal alleen. Tijdens heel de tocht hebben we maar vier andere mensen gezien en die gingen de andere richting op, voor de rest niemand!

Dit park staat bekend om zijn vele Puma’s die hier zitten, en we hadden hoge hoop er één te spotten (ze vallen normaal geen mensen aan). Elke dag stonden we vroeg op omdat ze met meest actief zijn net voor zonsopgang, helaas hebben we er geen gezien. Wel guanaco’s, een stinkdier en een gigantische condor die een konijntje aan het oppeuzelen was.

De laatste dag was pittig met een steile klim van 1000m, maar toen we Cochran in de verte zagen liggen motiveerde het ons om stevig door te zetten. Eindelijk aangekomen konden we genieten van een warme douche. Samen met Simon kookten we een lekker gerecht met veel groenten, rijst en vlees waarmee we onszelf rond aten met gezellig een Chileens wijntje erbij.

Onze volgende stop is Puerto Rio Tranquilo. In Cochran hebben we met z’n drieën zo’n 4u staan wachten langs de kant van de weg (in de regen) voor we werden opgepikt. Blijkt dus dat het liften hier op de Carretera Austral toch minder vlot gaat dan beloofd. We denken dat het te maken kan hebben met het feit dat het hoogseizoen op zijn einde loopt. Toch kregen we het voor elkaar en geraakten we in Puerto Rio Tranquilo dat een 2,5u rijden was.

Puerto Rio Tranquilo staat bekend om zijn marmeren grotten in het water die je met een boot of kajak kan bezoeken. Toen we de volgende ochtend klaar stonden om te vertrekken met de boot bleek dat de haven net sloot wegens te veel wind. De weergoden waren ons deze keer niet gunstig gezind. Omdat het weer toch maar grijzig bleef en de grotten het meest indrukwekkend zijn als de zon op het water weerkaatst wordt, besloten we om meteen verder te liften en deze activiteit over te slaan. De activiteit van de dag werd 5u langs de kant van de weg staan met een opgestoken duim, want ook vandaag hadden we weer geen geluk, maar lukte het ons toch.

In Villa Cerra Castillo ontmoeten we toevallig ons fietsende vrienden weer op de camping! We gingen samen lekker eten. De dag nadien deden we allemaal samen de stevige daghike naar Cerro Castillo: een van de drie meest bekende bergen in Patagonië. Voor ons de laatste van de drie om af te vinken 🤗

Simon besloot om hier een 4-daagse te doen. Wij hielden het op de daghike aangezien we voldaan zijn met onze hikes in Patagonië en het hier toch snel kouder begint te worden. De 4-daagse kan zelfs met veel sneeuw zijn en hierop zijn we niet voorzien. Ons doel is om nu iets sneller meer noordelijk te reizen, op zoek naar een warmer zonnetje. We namen afscheid van onze Gentse reisgezel na 2,5 week samen reizen.

Morgen nemen we de bus, om niet meer uren langs de weg te moeten staan. 😁

Een samenvatting van ons avontuur in Patagonië tot nu toe:

• 30 dagen in totaal aan meerdaagse trekkingen
• Bijna 500 km gewandeld in totaal
• 31 nachten in onze tent tot nu toe (=55% van al onze nachten deze reis)
• 5 lange afstandsbussen en 24 liften gehad.

(25-27feb) Vanuit El chantén staken we de grens over naar Chili. Deze bordercross was enkel mogelijk te voet, of moeizaam met de fiets. Het was een trip van 3 dagen waarbij we een boot moesten nemen. Omdat de boot geen vaste planning heeft en heel afhankelijk is van het weer weet je niet hoeveel dagen je op de afgelegen plek gaat moeten wachten. We vertrokken dus met een rugzak met voldoende eten.

De eerste dag was al meteen prachtig. Het landschap is plots anders dan in El chantén. We sliepen op een mooi plekje langs het meer tussen de paarden, vlak naast de kleine, afgelegen grenspost van Argentinië. We leerden een groep fijne mensen kennen die dezelfde oversteek maakten, maar dan met de fiets.

We checkten de volgende ochtend uit in Argentinië in een klein kamertje bij een officier met een dik boek die officieel onze namen noteerde en ons paspoort bestempelde. Vervolgens moet je op dezelfde dag in Chili inchecken. Die grenspost ligt 20km verder.

In Candellario Mancilla konden we kamperen en wachten op de komst van de kleine ferry. Deze plek was magisch! Het ‘dorpje’ dat bestaat uit 3 huizen, is vernoemd naar een man die 80 jaar geleden deze afgelegen plek koos om huisjes op te bouwen om met zijn familie te gaan wonen. Hier wonen nog zijn vrouw, en twee zonen en de vrouw van een van hen. Een van de twee zonen werkt op de grenspost en de andere brengt toeristen tegen een vergoeding met zijn pickup naar de grens met Argentinië. Voor 0,50€ konden we vers gebakken broodjes met confituur kopen. De vrouw, die enkel Spaans sprak deed veel moeite om ons wat Spaans bij te leren. De groep werd voorgesteld aan de grootmoeder van 96 jaar omdat zij nog zo weinig sociaal contact had vanwege hun afgelegen verblijfplaats. Zij nodigde ons uit in hun huisje voor een babbeltje.

Vandaag leerden we Simon kennen. Iemand van Gent waarmee we 2,5 week verder samen reizen!

Deze avond maakten we een ongelooflijke maansopgang mee, die natuurlijk moeilijk op beeld vast te leggen was 😁.

De volgende dag was een rustige dag op deze plek. We wisten dat de boot misschien savonds kon komen. We lieten de tent zo lang mogelijk staan, want niets was zeker. We vernamen dat de boot toch pas een dag later zou komen vanwege het weer. Plots werd er gezegd dat de boot toch onderweg was. Toen ontstond er een hele rollercoaster van verschillende informatie over op welke dag en welk uur de boot de oversteek zou maken. Het was echt een komische situatie hoe verschillende mensen informatie gingen halen bij de kapitein en hoe iedereen met nieuwe, totaal andere informatie terug kwam bij de groep met 2 minuten ertussen.

Eind goed al goed: we vertrokken diezelfde avond in het laat naar de overkant van het gigantische meer, maar de golven op het meer hadden we toch allemaal onderschat! De golven die over de boot vlogen deden uitschijnen dat we in een onderzeeër waren. Het was een boottocht van 1u45 minuten waarvan het grootste deel in het donker.

In Villa O’Higgins aangekomen vonden we de weg naar een hele fijne camping die niet toevallig ook van de kapitein was. Hier begint de Carretera Austral, of route 7. Een prachtige route van 1200 km, populair bij toeristen om met de fiets of de auto te doen. Ons plan is om deze route met zijn bijhorend highlights al liftend/bussend af te leggen.

Een dikke week geleden werden we afgezet in het kleine El Chaltén. Verstopt in een kloof tussen de bergen ligt dit dorpje dat elk jaar honderden outdoor liefhebbers aantrekt, en met goede reden ook! Niet alleen is dit de thuisbasis van de machtige Monte Fitz Roy (3405m), hier zijn oneindige trekkings en kampeer mogenlijkheden.

Eerst hebben we met een rugzak vol eten het park ingetrokken waar we 4 dagen hebben vertoeft en enkele hikes hebben samengesteld. (In tegenstelling tot Torres del Paine is het hier niet commercieel, de toegang is gratis en niets moet geboekt worden. En er zijn dus ook geen voorzieningen) We hebben onze tijd genomen om de omgeving te ontdekken. En weeral waren de weergoden ons goed gezind want we hebben alle bergtoppen kunnen spotten zonder wolken.

Na een nachtje in een bed door te brengen in El Chaltén vertrokken we op een nog avontuurlijkere tocht: het Huemul Circuit. Deze 4-daagse trektocht van 70km had het allemaal; hevige wind, wandelen over een gletsjer, twee bergpassen, twee ziplines over rivieren en een steile afdaling op los zand dat evengoed als glijbaan kon dienen.
We werden beloond met prachtige uizichten en eenzame stukjes wildernis. En vooral een zot zicht op het machtige Zuid-Patagonische ijsveld! Een gebied van 970 vierkante kilometer ijs en sneeuw die in totaal 48 verschillende gletsjers verbindt.

Na deze tocht hadden we nood aan wat rust, dus een paar nachtjes op hostel was zeker extra genieten. Vandaag was de verste wandeling naar de snackbar voor een choripan en terug 😉