De PCT sectie van Stevens Pass tot Rainy Pass in één woord: epic! Dit was een supermooi stukje Washington, maar ook heel zwaar. Elke dag waren er lange steile stukken, een laatste uitdaging op de trail. De bergen met sneeuw en de groene bossen zorgden voor een prachtige omgeving en blauwe heldere meren waren perfecte plaatsen om af te koelen en te rusten. Hoewel het wel merkbaar kouder is aan het worden met temperaturen ‘s nachts soms dicht bij 0°C.

De trail was hier ook niet altijd in heel goede conditie. Omgevallen bomen kom je overal wel tegen op de PCT maar hier was het zeker het ergste. Persoonlijk haal ik er ook wel plezier uit om over of onder deze enorm grote bomen te kruipen.

Toen we donderdag onderweg waren naar High Bridge Cabin om een shuttle te halen naar Stehekin, vulde de vallei zich met dikke rook. Dus we hadden al een vermoeden dat het slecht nieuws ging zijn in verband met de branden noord op de trail. En ons vermoeden was juist. De branden zijn alleen maar groter geworden en de PCT is gesloten van Harts pass tot de noordelijke terminus.

Dus hebben we onze eigen route bedacht om de grens met Canada te bereiken. Ons laatste stuk officiële PCT trail was van High Bridge cabin tot Rainy Pass, waar we dan oost zijn gegaan om onze omweg te beginnen. Deze route is vooral langs wegen en zandwegen. Heel jammer dat we niet via de trail kunnen eindigen maar het is wat het is.

Gelukkig konden onderweg nog een nacht verblijven in de Lion’s Den. Een zalige plek georganiseerd door een trail angel waar we nog voor een laatste keer de sfeer van de PCT konden opsnuiven. Veel vrienden van op de trail waren hier dus konden we afscheid nemen. Iedereen heeft verschillende plannen maar de meeste stoppen hier of doen een andere route dus zullen we ze niet meer zien.

Maar de avond was heel gezellig met hot dogs, bier, banana splits en snacks. Perfect getimed voor de verjaardag van Favorite (Nicholas)! Er werd zelfs een mooie kroon voor hem gemaakt door de Host.

Dus nu zitten we in de helft ongeveer van onze omweg naar de grens. Nog maar 60 mijl te gaan! Woensdag ochtend komen we normaal aan bij de grens en dan zit onze tocht er op. We zullen blij zijn om eindelijk de finish te bereiken!

Dit is een snelle update. We zijn nu minder dan 200 mijl van de grens met Canada, en dit laatste deel is nogal afgelegen dus het kan zijn dat dit de laatste update is voor we het einde bereiken! We hebben nog ongeveer 10 dagen te gaan.

Er is echter wel slecht nieuws 😦

Sinds eergisteren is de laatste 20 mijl van de PCT afgesloten wegens brand… Dit betekend dat we misschien niet tot het eindpund kunnen geraken. We hopen dat de situatie nog zal veranderen of dat we een alternatieve route kunnen vinden tot aan de grens met Canada maar dat is nog onzeker. Maar voorlopig stappen we verder en zien we wel hoe het evolueerd.

De afgelopen week was het weeral prachtig. De bergen zijn indrukwekkend, maar dat maakt het wandelen ook wel weer stevig met al het omhoog en omlaag gaan. Gelukkig zijn er tientalle blauwe meren waar we in kunnen afkoelen.

Onderweg hadden we weer geluk. Er waren 4 mannen trail magic aan het doen en twee ervan waren vroeger proffesionele chefs! Er was bier, cocktails, een buffet, … En het eten was geweldig. Zonder twijfel een van mijn beste maaltijden op de trail! Er waren ook nog andere hikers en het was een gezellige avond. En omdat we op die plek hadden gekampeerd konden we ook genieten van een uitgebreid ontbijt de volgende dag.

De afgelopen nachten hadden we nog eens een zero day gedaan (zonder wandelen). We verbleven in Leavenworth, een stadje dat een Duits stadje probeert te imiteren. De huizen zijn in de stijl van chalets. Ze hebben hier pretsels, braadworst, weisbier, … In het centrum is er zelfs een bandje in traditionele kledij dat duitse muziek speelt. Zeker heel kitch maar wel grappig om rond te hangen.

Nu zijn we klaar om de laatste kilometers te voltooien. We gaan zeker nog genieten van deze laatste dagen, en kijken er naar uit om de PCT te voltooien!

Hey, het is weer even geleden sinds de laatste update. En er is weeral veel te vertellen.

De laatste dagen Oregon waren geweldig! De tocht naar Cascade Locks was vol met watervallen en rivieren waar we in konden zwemmen. In Cascade Locks staat de Bridge of the Gods, een brug over de rivier die de grens is tussen de staten Oregon en Washington. Aan de brug werden we begroet door de vrouw van een hiker genaamd Walter White en deelde bier en cider uit aan ons!

Onze timing in Cascade Locks was perfect, het was net de start van Trail Days. Dit is een jaarlijks festival dat draait om hiken, camperen en de PCT. Verschillende organisaties en outdoor brands komen hier om hun producten te showen en weg te geven. Er werden zoveel dingen uitgedeeld dat we een pakketje hebben moeten versturen naar onze eindlocatie omdat het te veel was om mee te dragen. Maar het beste van al was dat ik mijn vieze kapotte sokken gratis kon inruilen voor een nieuw paar!

We verschoten er wel van hoeveel hikers de moeite deden om naar hier te komen. PCT hikers van over de hele trail hebben gelift, gewacht of een andere manier gezocht om op te dagen. Er waren wel honderden hikers daar en ze overspoelden het kleine stadje.

Na twee leuke maar drukke nachten zijn we de brug overgestoken en nu zitten we dus in Washington. De eerste dagen waren gewoon, dichte bossen, goed wandelen maar niets speciaal. Tot een paar dagen geleden. Super indrukwekkende valleiën en bergen, het pad soms op heel nauwe richels. Het doet me soms denken aan de Sierras.

Het is nog 325 mijl tot Canada. Voor mij voeld het al een beetje dat het bijna gedaan is, hoewel het zeker nog wel een grote afstand is. Dus ik geniet nog zo veel ik kan van elke dag op de trail want ik ga dit zeker wel missen. Maar ondertussen kijk ik er ook wel naar uit om terug thuis te komen en andere avonturen te beleven.

Tot de volgende update!