Gisteren zijn we de 100 mijl gepasseerd! Tot nu toe gaat het goed met het stappen en ik vind het zalig. Het is gek in hoeveel verschillende soorten landschappen we al hebben gestapt. Het is overdag ook een stuk warmer aan het worden met geen wolkje aan de lucht. Zondag was het voor de eerste keer een echt stuk woestijn, schaduw was bijna niet te vinden en de zon is fel.

Gisteren hebben we een stukje gelift naar een winkeltje waar veel hikers naartoe gaan om eten te kopen en een douche te nemen. De douche was eens tijd, veel stof en zand hier. Ook nog eens kunnen genieten van een fris biertje, wat na een week droogte extra goed smaakt.

Vandaag hebben we pauze genomen bij Mike’s place, een off the grid huis in niemandsland waar hikers welkom zijn om te rusten. Mike was niet thuis maar het was zalig om even op te laden op zijn terras.

Het is nog een paar dagen wandelen tot Idyllwild, daar is het tijd om eens een grote pauze te nemen en nog eens echt eten eten.

Toen we onderweg waren naar het startpunt van de PCT, begon het pas echt door te dringen aan wat we waren begonnen.

We zaten met nog 2 anderen in de auto van een vrijwilliger die de PCT zelf ook had gedaan in 2012. Zijn verhalen gaven mij nog meer goesting dan ik al had. Van ver konden we de grens met Mexico al zien omdat hier sinds een paar jaar een nieuw hoog ‘hek’ staat. We werden een aantal meter afgezet van het startmonument van de PCT waar we wat fotos namen. Even hand door het hek steken zodat we Mexico konden aanraken en dan zat er niets anders op dan te wandelen richting Canada!

We zijn nu dag 3 aan het afronden en onze tenten aan het opzetten. We hebben al goede vooruitgang gemaakt en zitten op schema. Ik ben verrast van hoe mooi het hier al is, het staat hier vol met bloemen, gekke planten en dieren. Heel anders dan ik mij het eerste deel had ingebeeld. Gisteren hebben we voor de eerste keer een ratelslang gezien, was wel even verschieten maar hij deed ons niks.

Vandaag hadden we een kleine omweg gemaakt om eten te kopen in een dorpje en hadden we van de opportuniteit gebruik gemaakt om een zalige lunch te eten: hamburger met frieten, want het blijft natuurlijk de USA. We hebben op de trail ook al veel mensen leren kennen van de meest diverse nationaliteiten, wat leuk is omdat we allemaal hetzelfde pad volgen.

So far so good!

Morgen is het eindelijk zover en starten we met onze tocht. We zaten de laatste week in San Diego om ons klaar te maken en we hebben al redelijk wat dingen meegemaakt.

Het eerste spannende moment was eigenlijk al op onze reis naar de USA. Onze tussenstop met het vliegtuig was in New York. We hadden 4u tijd om de overstap te maken naar onze verbindingsvlucht, maar aan de grenspost werden we apart genomen omdat ze het verdacht vonden dat we 6 maanden in de US zouden blijven met geen ander verblijf dan een tent. Uiteindelijk was alles in orde, maar we moesten lopen om onze vlucht te halen. En onze gate was natuurlijk helemaal achteraan in de luchthaven… Goeie start!

San Diego zelf is heel anders dan ik verwacht had. Je merkt snel dat mensen hier een andere mentaliteit hebben. Soms is het moeilijk een onderscheid te maken tussen gewone mensen, hippies en zwervers. Maar dat past hier wel. Ocean beach was mijn favoriete plek. Lange straten met palmbomen, speciale autos en gezellige bars met natuurlijk het typische amerikaanse eten.

Vannacht slapen we met nog 20 andere mensen die morgen starten in de achtertuin van Scout en Frodo, mensen die al jarenlang PCT wandelaars vrijwillig helpen om te starten! De gastvrijheid is iets wat ik nog nooit heb meegemaakt. Ze voorzien zelfs voor iedereen avondeten en ontbijt en zoveel meer. En dit elke dag voor 25 mensen! We zijn ook per toeval hier terecht gekomen, moest een paar dagen geleden de klink niet afgebroken zijn van de deur van onze hotelkamer zouden we hier waarschijnlijk niet zitten nu. Maar dat is een verhaal voor thuis.

We hebben er beiden super veel zin in, na maanden aftellen is het eindelijk zover!