Sierra Nevada verslag – deel 1

Zondag hebben we Kennedy Meadows verlaten om onze reis op de PCT verder te zetten. De dag begon al goed, we waren nog geen uur op pad en we werden al begroet door trail magic. Aan de start van het nationaal park hadden een aantal mensen ontbijt voor ons voorzien! Ontbijtgranen, fruit en snacks. Voor de eerste keer heb ik ook eens ontbijtbier gedronken, (op de trail wordt er vaak gegrapt dat het nooit te vroeg is voor een pint), maar het was vooral de melk dat smaakte.

Die dag hebben we kunnen ontdekken wat ons de komende weken te wachten staat: prachtige natuur, wildernis en veel bergop wandelen. Maar het is de inspanning waard. Ik merk ook sterk hoeveel fitter ik ben geworden sinds de start. Het is nog altijd zwaar maar wat we deze dagen verzetten zou ik een maand geleden niet gekunnen hebben.

De tweede dag hebben we 42 km gewandeld met een totale stijging van 1200m om Chicken Spring Lake te kunnen bereiken. Het was een lange dag maar het was het waard. Nog even kunnen plonsen in het meer van 15°C. Zeker in de ochtend een aanrader, beter dan koffie!

De volgende dag zijn we verder gegaan tot aan de voet van mount Whitney, de hoogste berg van de USA (Buiten Alaska). Daar hebben we onze tent opgezet om de volgende dag vroeg te kunnen starten aan de tocht naar boven. Mount Whitney is officieel niet deel van de PCT en het neemt een extra dag in beslag, maar de meeste hikers kiezen ervoor om deze te beklimmen. Hij is 4421 meter hoog.

Woensdag zijn we om 3u ‘s ochtens gestart aan de tocht van 14 kilometer en 1200 meter omhoog. De sterren waren fantastisch en het was minder koud dan verwacht. Er was vrijwel geen sneeuw op het pad wat het veilig maakte. Omdat we de afgelopen weken al veel op hoogte hadden gezeten waren we al goed geaclimatiseerd, maar vanaf de 4000m had ik tocht last van kortademigheid. Het was een serieuze inspanning maar we hebben het allemaal gehaald! De zon zien opkomen tijdens de tocht was prachtig en het zicht van de top was fantastisch. Op die hoogte kan het heel koud zijn en veel wind. Wij hadden geluk, met de zon was het vrij aangenaam en hebben we een paar uur kunnen blijven voor we de weg terug deden.

Terug in kamp hebben we een verdiende lange lunchpauze gedaan voor we een aantal mijl verder gewandeld hebben, terug op de PCT.

Die avond hebben we op de mooiste kampeerplek ooit geslapen. 360° zicht over de bergketens van de Sierras inclusief mount Whitney. Er was een meer om nog even te kunnen plonsen en vanuit mijn tent viel ik in slaap met de zonsondergang achter de bergen en het gekwaak van kikkers in de verte.

Donderdag was voor mij de favoriete dag tot nu toe. We hebben opnieuw moeten klimmen tot 4009m om Forester Pass over te gaan. Een bergpas waar twee weken geleden nog veel sneeuw lag, nu is er al veel weg. Maakt het dus iets minder een uitdaging maar wel veiliger en nog altijd prachtig. Achter de pas lag de mooiste vallei die ik ooit heb gezien. Op 3750m was een prachtig halfbevrozen meer en ik kon het niet laten om er in te springen, ook al was het maar voor heel kort. Water van 8°C is niet heel aangenaam maar geeft wel een rush! Perfect om met ogen wijd open te genieten van de knappe landschappen en natuur.

Vandaag zijn we uit de bergen gegaan om de bus te nemen naar een stadje waar we ons terug kunnen bevooraden en kunnen genieten van het comfort van beschaving. Maar ik kijk er al terug naar uit om de bergen in te duiken.