Bye bye Patagonië

Momenteel zitten we in Salta, een heel stuk noordelijker dan waar we zijn gebleven met onze laatste post. Dus ik ga mijn best doen om even samen te vatten hoe we hier zijn geraakt 🙂

Het laatste stuk van de Careterra Austral kan samengevat worden in één woord: nat. Regen valt hier met bakken uit de lucht, gemiddeld 6000mm per jaar wat 10 keer zoveel is als in Londen! Maar al deze regen zorgt wel voor prachtige regenwouden. Eerste stop was park Queulat. Hiervoor hebben we een dag moeten liften, waaronder een lift in een gigantische vrachtwagen. Indrukwekkend om chaffeur Carlos de smalle bochten over de bergpas te zien nemen met dit spel.

In park Queulat hebben we door het regenwoud naar de ‘hanging glacier’ gewandeld.

De volgende stap was met de bus naar Chaitén gaan. Dit dorpje is vernoemd naar de bijliggende vulkaan die in 2008 uitbarste. Gelukkig waren er geen slachtoffers wegens snelle evacuatie, maar wel was een groot deel verwoest en er loopt nu een rivier dwars door het dorp.

Wij hadden het plan om het park in de buurt te bezoeken, helaas moesten we opgeven omdat er bijna geen verkeer was om een lift te nemen. Dus we zijn in buurt gebleven om daar wat te verkennen.

Het hoogseizoen was duidelijk gedaan met sluitende campings en lege restaurants. En we waren de regen en kou wel stillaan beu. We maakten concrete plannen om zo snel mogenlijk naar de zon te geraken. Eerst naar Bariloche, Argentinië via een nachtferry en een bus waar we enkele dagen later een vlucht hebben geboekt naar Salta.

Bariloche ligt aan de bovenkant van Patagonië en ook hier ga je jezelf niet snel vervelen als outdoor liefhebber (en ook als chocola liefhebber, deze komt al in de buurt van Belgische 😉). Hier hebben we voor de eerste keer terug in een bed geslapen na 28 dagen in ons betrouwbaar tentje, en nog eens in een grote stad rondhangen was ook plezant. Omdat ik het niet kon laten heb ik nog een laatste hike gedaan naar refugio Frey, een fotowaardig hutje in de bergen. Margo genoot van een dagje chillen en Spaans studeren aan het meer van Bariloche.

De volgende dag stapten we op de vlucht naar Salta, 2000km naar het noorden. Het deed een beetje pijn om afscheid te nemen van Patagonië, maar met er twee maanden doorbracht te hebben voelen we beide voldaan en denk ik dat we oprecht kunnen zeggen dat we dit magische gebied goed verkend hebben. Klaar voor een volgend hoofdstuk! Eén met zand, zout en cactussen. En om het een beetje spannend te houden kan je dit morgen lezen ;p