Op Alexander zijn verjaardag kwamen we met de nachtbus aan in San Pedro de Atacama, Chili. Hier had ik als verrassing een leuke accomodatie vast gelegd. Een grote tent met een bed in, die ze ook helemaal versierd hadden met ballonnen en een slinger. We hadden een eigen tuintje en badkamer en het hostel had ook een zwembad.
Atacama is de hoogste en droogste woestijn van de wereld en San Pedro is een stad gebouwd rond een oase in deze woestijn. De natuur rondom was prachtig! Er was enorm veel te bezoeken, maar dit wordt allemaal gedaan aan de hand van tours, die prijzig uitvallen. De bezienswaardigheden op jezelf bezoeken zonder tour wordt op verschillende manieren gedemotiveerd. Je mag bijvoorbeeld enkel binnen voor 12u smiddags en je mag niet stoppen bij een bepaald uitkijkpunt omdat dit enkel voor de tours is. Daarom kozen we ervoor om 2 leuke tours uit te kiezen en te genieten van de verwennerij van het inbegrepen aperitief of ontbijt. Ook huurden we 2x een fiets om de dichterbij gelegen omgeving te verkennen.
Op Alexander zijn verjaardag huurden we een fiets om naar boven te fietsen naar een uitkijkpunt voor zonsondergang met zicht over de droge rotsformaties met aan de horizon besneeuwde bergen en vulkanen.
Ook fietsten we door ‘de keel van de duivel’ en ‘de dode vallei’.
Een grote tour van 3 dagen vanuit San Pedro naar Uyuni in Bolivia stond sowieso op onze planning. Dus we kozen voor 2 andere tours in San Pedro waarbij we iets zouden zien dat niet gelijkaardig zou zijn aan een bezienswaardigheid van de tour in Bolivia.
De eerste tour was naar Valle de la Luna, of de maanvallei. Dit landschap is gelijkaardig aan het oppervlak van de maan, vandaar de naam. Een Belg zou dit natuurreservaat zo genoemd hebben! De NASA heeft hier zelfs de marsrover getest. Valle de la Luna bevat heel veel zout en andere mineralen waardoor de woestijn hier precies een laagje sneeuw heeft!
De tour sloot af met aperitief hapjes en een pisco sour bij zonsondergang. Omdat de tour meteen naar huis vertrok van zodra de zon achter de horizon verdween vroegen we of wij langer konden blijven voor de mooie kleuren die nog zouden komen en terug naar het dorp konden wandelen (2km) ipv met het busje terug mee te gaan. De gids verschoot van onze vraag, zei dat dit de eerste keer was dat iemand dit vroeg en vroeg zelfs of hij een foto van ons mocht trekken. 😂
De volgende ochtend moesten we om 4u30 klaar staan voor een tour naar Geysers del Tatio waar we zonsopgang zouden zien. Dit was 95km verder. In de vroege ochtend stomen de geysers harder. Jammer genoeg waren we net te laat voor zonsopgang zelf maar de geysers waren echt de moeite! Omdat we op zo’n hoge hoogte zijn was het hier ijzig koud zo vroeg in de ochtend, maar als je er op de grond ging zitten kon je genieten van natuurlijke vloerverwarming. 😄De stenen rondom de geysers bakenen de wandelpaden af, want enkele jaren geleden is er een Belgische vrouw in een geyser gevallen, levend verbrand en overleden.
Na de geysers kregen we ontbijt en hadden we nog een stop in de omgeving van een actieve vulkaan die een mooi landschap nalaat door zijn mineralen.
Savonds bezochten we het meteorieten museum. De woestijn is namelijk de beste plaats om meteorieten te vinden aangezien deze goed bewaard worden door de droogte én opvallen.
De volgende ochtend vertrokken we op onze 3-daagse tour naar Bolivia. Dit magische avontuur verdient een blogpost op zich!
La Vida Loko 
Hoe prachtig allemaal !
LikeLike