Amazoneavonturen 2.0

We bezochten enkele maanden geleden al de Amazone in Bolivië. Maar de Amazone is zo groot (bijna 40% van Zuid-Amerika, 230x België) dat het gek voelt om er niet nog eens heen te gaan op een andere plaats. De grootste reden was om op de Amazone rivier gevaren te hebben, zoals beschreven in de vorige blogpost. Maar aangekomen in Iquitos gingen we uiteraard ook niet weer meteen vertrekken.

Iquitos is de grootste stad in de Amazone en ook de grootste stad ter wereld die niet bereikbaar is via een weg. Het is heel interessant om hier rond te lopen. Best choquerend hoe ze hier hun afval managen: niet. Alles wordt op de grond of in de rivier gedumpt. Het water staat laag momenteel waardoor de oevers bedekt zijn in een plastieken laagje.

Er is een markt waar je ook elke dag je ogen kunt uitkijken: Belén markt. Hier worden naast groenten, fruit en kip ook locale producten verkocht, zoals ‘Junglewormen’, medicinale jungleplanten, andere heksenbrouwsels en jungle-sigaren. Maar ook zaken die niet altijd even legaal verkregen zijn, zoals vlees van alligators, schildpadden en apen, schildpaddeneieren en levende jungle dieren om als huisdier te houden. Heel zielig allemaal omdat de dieren op gruwelijke wijze gedood worden, in gevangenschap niet goed verzorgd worden en bovendien bijna allemaal bedreigde diersoorten zijn.

De lokale bevolking in de stad lijkt zich dus weinig aan te trekken van het welzijn van het Amazonewoud en zijn dieren.

Toen we door de markt aan het kuieren waren werden we aangesproken door een local op de gebruikelijke manier:

Que grande! ?De donde son¿

(Wat groot! Van waar zijn jullie?)

Hij bood ons aan om ons rond te leiden op de ‘gevaarlijke’ markt en in ‘zijn natuurlijke habitat’. Hij toonde ons een boekje met handgeschreven reviews en foto’s van andere toeristen. Na enige twijfel stemden we in om deze onbekende man te volgen door de markt en de sloppenwijken aan de andere kant van de rivier.

Nu is het droogseizoen en staat het water laag. Maar als het water hoog staat lopen de sloppenwijken en de lage delen van de markt onderwater. Dan vaar je in kleine bootjes rond ipv wandelen. Je ziet de waterlijnen tot bijna 2m hoog gemarkeerd staan op de huizen. In de sloppenwijken staan veel huizen op palen, maar sommige kunnen ook omhoog drijven met het water.

George toonde het huis van zijn vader, wat je amper een huis kon noemen. Hier zaten enkele figuren zelf gestookte drank te drinken om 10u ‘s ochtends. We bedankten vriendelijk toen ze het rare flesje aanboden en zetten onze tocht verder naar George zijn huis waar we zijn vrouw ontmoetten. Er staat een interessant vissoepje te borrelen naast het bed van de schoonvader, naast een box met rivierwater. We werden gastvrij ‘lunch’ aangeboden om 10u ‘s ochtends. Verrassend genoeg zijn we niet ziek geworden van deze Amazone-soep uit de sloppenwijk. Onze buikjes kunnen al heel wat aan na 8 maanden in Zuid-Amerika!

We vulden George zijn review-boekje aan en werden teruggeleid naar de kroelende markt. Onderweg moesten we nog op de foto met al zijn vrienden en familie.

De tours in de jungle houden hetzelfde in als wij al in Bolivië gedaan hebben, dus kozen we voor een andere ervaring. Ik ging werken op een eiland met geredde apen en Alexander verbleef dieper in de jungle. Vanuit zijn hutje maakte hij veel wandelingen in het woud. Ook was er een meer waar hij in kon zwemmen en hij leerde meer over de cultuur van de gemeenschappen in de jungle die echt samen leven met de natuur rondom hen. Een groot contrast met de mensen in de stad. Hij zag coole kikkers, papegaaien en tarantula’s.

Bij hem was het heel rustig in tegenstelling tot mijn avontuur dat begon op het apeneiland. Hier worden apen heen gebracht die zijn gered uit slechte dierentuinen of van bij mensen thuis. Het houden van apen als huisdier is illegaal en ze worden vaak slecht gevoed. Mensen jagen op kleine aapjes door de moeder uit de boom te schieten. Daardoor zijn er aapjes op het eiland zonder mama. Vooral voor hen moest ik zorgen; melk maken, fruitjes geven, kot en dekentjes kuisen en knuffelen. Zij slapen ‘s nachts in een kot binnen samen met knuffels, omdat het ‘s nachts te koud is buiten voor hen zonder mama. De grote apen lopen buiten rond en van zodra ze zelfstandig kunnen leven verdwijnen ze dieper in het woud. De apen zijn heel aanhankelijk en komen graag knuffelen. Overdag kunnen bezoekers langskomen voor een tour bij de apen.

‘S avonds ging ik mee naar het dichtstbijzijnde dorpje. Hier komt iedereen samen om te voetballen bij zondsondergang. Hier was echt geen enkele andere toerist. Ik hield me bezig met de kindjes van het dorp. Al snel was ik ‘amiga’ (vriendin) en maakten we een kamp voor de kikkers, en gingen ze allemaal fruitjes voor mij plukken van de bomen.

Na 3 dagen begonnen apen jaloers te worden door mijn aanwezigheid. Complexe beesten; een vrouwelijke aap was jaloers omdat ik naast haar favoriete mannelijke verzorger (mens) liep. Ze viel mij aan, ik moest gaan lopen naar het huis met de aap achter me aan, maar ze kon nog net mee binnen glippen en zette haar tanden in mijn been. Dezelfde dag werd ik nog door een andere aap gebeten in mijn pols.

De mensen die er werken gaan er heel lichtjes over. Ik werd verzorgd met een ‘antibacteriële’ plant. Het stelt niet veel voor voor hen, maar ik maak me wel zorgen over hondsdolheid, infecties en vooral nog steviger aangevallen te worden. Omdat ik schrik heb om buiten te komen besluit ik 4 dagen vroeger dan gepland mijn kleine baby’s achter te laten en terug te vertrekken naar de stad om ook vaccins tegen hondsdolheid te gaan halen.

Maar ook dit was een heel avontuur. Ik heb 2 dagen lang alle ziekenhuizen moeten afgaan voor ik iemand vond die me kon helpen. En de ziekenhuizen zijn niet zoals bij ons…